Μαρινάκης: Η συγκινητική αναφορά στη γιαγιά του και τις ρίζες του από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο
✨Ο Παύλος Μαρινάκης μίλησε συγκινημένος για τις ρίζες του από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο, αναδεικνύοντας τις ιστορίες ξεριζωμού των προσφύγων.
✨Τόνισε τη σημαντική επιρροή της γιαγιάς του, Αφρούλας, που του μετέδωσε πολύτιμα διδάγματα, υπομονή σοφίας και αξίες από τα παιδικά του χρόνια.
✨Αναφέρθηκε στον θησαυρό των αφηγήσεων προσφύγων, που απεικονίζουν τη δυσκολία και τη δύναμη τους να ξαναχτίσουν τη ζωή μετά τον ξεριζωμό.
✨Υπογράμμισε την αξία της διατήρησης της μνήμης και της ιστορικής κληρονομιάς για τις νέες γενιές, ως μήνυμα αντοχής και αξιοπρέπειας.
Ο Παύλος Μαρινάκης μίλησε με ιδιαίτερη συγκίνηση για τις ρίζες του από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο, αναφερόμενος στις ιστορίες ξεριζωμού που σημάδεψαν χιλιάδες οικογένειες προσφύγων, αλλά και στην καθοριστική επιρροή που είχε στη ζωή του η αγαπημένη του γιαγιά.
Σε συνέντευξή του στο pontosnews.gr, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος θυμήθηκε τη γιαγιά του, Αφρούλα, περιγράφοντας τα πολύτιμα διδάγματα και τις αξίες που του μετέδωσε από τα παιδικά του χρόνια. Όπως ανέφερε, οι εμπειρίες και οι αφηγήσεις της αποτέλεσαν σημαντικό κομμάτι της προσωπικής του διαμόρφωσης.
Ο Παύλος Μαρινάκης στάθηκε επίσης στους ανθρώπους που γνώρισε με καταγωγή από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο, τονίζοντας ότι οι ιστορίες ζωής τους αποτελούσαν έναν πραγματικό «θησαυρό». Μέσα από τις προσωπικές τους μαρτυρίες, όπως είπε, γνώρισε από κοντά τις δυσκολίες που βίωσαν μετά τον ξεριζωμό, αλλά και την αξιοθαύμαστη δύναμη με την οποία κατάφεραν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους.
Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η μνήμη των προσφύγων και η διατήρηση της ιστορικής κληρονομιάς αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για τις νεότερες γενιές, καθώς μεταφέρουν μηνύματα αντοχής, αξιοπρέπειας και πίστης απέναντι στις δυσκολίες.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Παύλου Μαρινάκη
«Γνωρίζοντας ακόμα περισσότερες οικογένειες προσφύγων από τη Βόρεια Ελλάδα, άρχισα να εκτιμώ τον θησαυρό των ανθρώπων, όπως ήταν η γιαγιά μου.
Ποιος είναι ο θησαυρός; Η υπομονή τους, η οποία δεν ήταν μια υπομονή υποχώρησης, υποχωρητικότητας, ήταν μία υπομονή σοφίας.
Έλεγε λίγα και καταλάβαινε πολύ παραπάνω από όλους τους υπόλοιπους και πολλές φορές απαντούσε με το βλέμμα της.
Αυτή ήταν η γιαγιά μου η Αφρούλα το λέω και συγκινούμαι γιατί μας είχε πολύ μεγάλη αδυναμία και πολλοί τέτοιοι άνθρωποι βρέθηκαν στον δρόμο μου όταν ήμουν φοιτητής. Σπιτονοικοκυρές, κυρίες που είχαν κάποια πολύ ωραία εστιατόρια που πηγαίναμε και τρώγαμε, μας αντιμετώπιζαν σαν παιδιά τους. Παντού έχω συναντήσει στη ζωή μου φιλόξενους ανθρώπους, αλλά η φιλοξενία των Μικρασιατών και των Ποντίων, η φιλοξενία των προσφύγων, δεν συγκρίνεται με κανενός άλλου.
SiteDesign