Το “ανεμολόγιο” του ΣΥΡΙΖΑ

Αυτές τις μέρες ο ΣΥΡΙΖΑ γυρίζει ίσως το τελευταίο επεισόδιο απαξίωσης μετά την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα και την εκλογή του Στέφανου Κασσελάκη στην ηγεσία. Όλως τυχαίως (…) εκείνοι που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο για την “εφεύρεση” του αστέρα των social media και στήριξαν άμεσα ή έμμεσα την ηγεσία του προβάλλονται τώρα ως σωτήρες. Και δη σκληρά αντιπαραθετικά προς την ΕΛΑΣ.

Το αναφέρουν σαφώς κάποιες “πηγές ΣΥΡΙΖΑ” (ευλόγως υποθέτει κανείς πώς πρόκειται για την πλευρά του Παύλου Πολάκη, αν και σχετικά υπονοούμενα άφησε και ο Νίκος Παππάς), σχολιάζοντας τις παραιτήσεις και ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών ως “…μέρος ενός προμελετημένου σχεδίου πολιτικής αποσταθεροποίησης και διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν αν αυτό που παρουσιάστηκε ως “ατομική στάση ευθύνης” ήταν τελικά ο προθάλαμος μιας προαποφασισμένης πολιτικής μετακίνησης”. Όλα, δηλαδή, “τα έστησε” ο Τσίπρας.
Επ΄αυτού είναι αναγκαία μία επισήμανση: Η παραίτηση με παράδοση της έδρας στο κόμμα υπό την σημαία του οποίου εξελέγη κάθε βουλευτής είναι μία απολύτως έντιμη στάση. Η ανεξαρτητοποίηση αποτελεί υπεκφυγή και εμπεριέχει την ιδιοτελή αμφισημία εκείνου ή εκείνης που προτιμά να κρατήσει τα σχετικά προνόμια για μερικούς μήνες ακόμα επειδή δεν έχει την βεβαιότητα ότι οι πόρτες είναι ανοιχτές. Όμως, η αξιοπρέπεια υπερβαίνει το ρίσκο και κάθε αποχώρηση πρέπει να συνδέεται, πρωτίστως, με την απόφαση να φύγεις από αυτό που δεν σε εκφράζει και όχι με τη σιγουριά ότι έχεις εξασφαλισμένη θέση. Ο Τσίπρας το έχει πει άλλωστε σε όλους τους τόνους: “ευπρόσδεκτοι, αλλά χωρίς ρεζερβέ…”. Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε και πολλά τα παραδείγματα περί του αντιθέτου.

Επιστρέφω στα του ΣΥΡΙΖΑ. Πολάκης και Δούρου θα διαγκωνιστούν για την ηγεσία ενός κόμματος που στις μετρήσεις συγκεντρώνει το πολύ 1,5% καθώς οι ψηφοφόροι του έχουν ήδη μετακινηθεί προς το νέο κόμμα Τσίπρα. Λογικό. Αυτόν ψήφιζαν από το 2012 και μετά, ίσως μαζί με την ψευδαίσθηση πώς μπορούσε να διασφαλίσει την ενότητα των αντιθέτων και ενίοτε να ηρεμεί ως θηριοδαμαστής ακόμα και όσους είχαν πιστέψει πώς είναι… λιοντάρια.

Τα σχετικά με το ότι έχει κλείσει ο ιστορικός κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ δεν χρειάζεται να ξαναειπωθούν, ακόμα κι αν κάποιοι απ΄ όσους έχουν απομείνει στην Κουμουνδούρου διαφωνούν. Ορθώς, για παράδειγμα, η Ρένα Δούρου αναφέρεται στο 1968 ως ιστορική αφετηρία της εγχώριας ανανεωτικής αριστεράς, όμως τα έχει γράψει προφητικά ο Κώστας Τριπολίτης και τα μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος στο “Ανεμολόγιο”: “Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε
είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα…”.

Καλώς ή κακώς, οι ψηφοφόροι της αριστεράς και κεντροαριστεράς που επί πάνω από μία δεκαετία επέλεγαν ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα αξιολογούν πώς τα “ωραία άσματα” στην σημερινή πολιτική κατάσταση τα λέει η ΕΛΑΣ-Τσίπρας.

Και κάπου εδώ προκύπτει το μείζον ερώτημα που σχετίζεται με την πολιτική επιβίωση του τωρινού ΣΥΡΙΖΑ.

Η Δούρου υποστηρίζει ότι η αξιοπρέπεια κρύβεται στο “μαζί” και πώς κανείς δεν μπορεί μόνος του. Άρα προκρίνει την ανάγκη συνεργασιών ως όρο επανεκκίνησης. Ήτοι, με το απομεινάρι της Νέας Αριστεράς, πιθανώς και με τον Βαρουφάκη και με μικρότερες κινήσεις και προσωπικότητες του χώρου. Ο Παύλος Πολάκης, από την άλλη, ισχυρίζεται πώς μόνο αυτός μπορεί να εξασφαλίσει αξιοπρεπές ποσοστό εισόδου στη νέα Βουλή.

Για να το πετύχουν πρέπει να συγκρουστούν με τον Τσίπρα και να εξηγήσουν γιατί λένε ότι εξυφαίνει “προμελετημένο σχέδιο διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ”. Θα είναι δύσκολο και επώδυνο. Θεωρητικά, ο Πολάκης μπορεί να παρουσιάσει καλύτερα μία νέα ταυτότητα πολωτικής ριζοσπαστικότητας και ίσως να προσελκύσει ψηφοφόρους που μέχρις ώρας ακούνε ανεκτικά όσα λένε η Κωνσταντοπούλου, η Καρυστιανού, ακόμα και ο Βελόπουλος. Αν το ζητούμενο, πάντως, είναι η σύγκρουση με την ΕΛΑΣ, ο Πολάκης μπορεί να ρίξει ευκολότερα λάδι στη φωτιά.

Θα κάνει ζημιά κάτι τέτοιο στον πρώην πρωθυπουργό και την ΕΛΑΣ που παρουσιάζει ανοδική τάση στις μετρήσεις; Μάλλον όχι. Όσοι ψηφοφόροι επιλέξουν έναν ΣΥΡΙΖΑ του Πολάκη έχουν μάλλον ήδη πάρει αποστάσεις από τον Τσίπρα. Και είναι ελάχιστοι. Από την άλλη, ένας τέτοιος ΣΥΡΙΖΑ που θα χαράξει διαχωριστικές γραμμές και δη επιθετικά μπορεί να επιβεβαιώσει ακόμα περισσότερο ότι η πολιτική επανεκκίνηση του πρώην πρωθυπουργού απέχει πολύ από εκείνη την “βαβέλ” που μόνο εκείνος κρατούσε ενωμένη.