Τα (τουρκικά) F35 και η πραγματικότητα που ίσως μας ξεπερνάει…

Εφόσον επαληθευτούν τα σενάρια που δημοσιεύτηκαν σε τουρκικά μέσα ενημέρωσης και η δήλωση του Χακάν Φιντάν πώς “σύντομα θα καταλήξουμε” και η Τουρκία προσπεράσει το εμπόδιο των ρωσικών S400 για να προμηθευτεί τα πρώτα έξι F35 και να επανενταχθεί στο πρόγραμμα συμπαραγωγής, θα έχουν συντρέξει οι εξής παράμετροι: πρώτη, η βούληση του Ντόναλντ Τραμπ να στηρίξει με κάθε τρόπο τον Ταγίπ Ερντογάν, δεύτερη η συνδρομή της Μόσχας να επιτρέψει την πώληση και μετακίνήσή τους στο Κατάρ ή τα ΗΑΕ, τρίτη η έμμεση παρέμβαση των συγκεκριμένων αραβικών χωρών υπέρ της Άγκυρας, και, τέταρτη, η επιβεβαίωση πώς οι γείτονές μας αξιολογούνται ψηλά ως “πολύτιμος σύμμαχος” της Ουάσιγκτον και του ΝΑΤΟ ώστε να παρακαμφθούν τα προβλήματα του παρελθόντος.

Οι ψυχραιμότεροι αναλυτές επισημαίνουν εδώ και πολύ καιρό πώς αυτό θα συνέβαινε ούτως η άλλως κάποια στιγμή. Το γεωπολιτικό αποτύπωμα της Τουρκίας είναι σημαντικό για να αγνοηθεί και τα τελευταία χρόνια, με το ουκρανικό και την επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, αυξήθηκε.

Η Ελλάδα ξόδεψε κεφάλαιο για να το αποτρέψει, είτε απευθείας δια της διπλωματικής οδού, είτε μέσω του ομογενειακού λόμπι και η αλήθεια είναι πώς κατόρθωσε να καθυστερήσει μία εξέλιξη που επί της ουσίας ήταν και είναι αναπόφευκτη. Την ώρα που επισημαίνεται αρμοδίως η εξοπλιστική και επιχειρησιακή υπεροπλία της χώρας μας στο Αιγαίο, η αποτροπή της προμήθεια των F35 και των κινητήρων για τα τουρκικά μαχητικά ΚΑΑΝ έγινε κάτι σαν εθνικός σκοπός, σαν ένα μπρα- ντε-φερ γεωπολιτικής επιρροής.

Εσχάτως, μάλιστα, ορισμένοι επικαλούνται, όταν απευθύνονται στην ηγεσία του ΝΑΤΟ – της προκλητικά διακηρυγμένης ανοχής ή και υπεράσπισης της Τουρκίας, όπως επαναλήφθηκε με τις δηλώσεις του Μαρκ Ρούτε-, πώς η προμήθεια F35 από την Τουρκία είναι προβληματικό να υλοποιηθεί επειδή θα χρησιμοποιηθούν από ένα κράτος- μέλος που απειλεί (casus belli) ένα άλλο κράτος- μέλος. Η τακτική είναι ατελέσφορη. Εάν στο τέλος της ημέρας η Τουρκία αποκτήσει τα F35 ουδείς μπορεί να θέσει ρήτρες και προϋποθέσεις για το πώς θα εντάξει τα αμερικανικά μαχητικά στην διάταξη των ενόπλων δυνάμεών τους και στους επιχειρησιακούς σχεδιασμούς στην περιοχή.

Δεν αναμένει, προφανώς, κανείς να επιβληθεί στην Τουρκία να διατηρεί “παρκαρισμένα” τα F35 που ίσως αποκτήσει τα επόμενα χρόνια, ενώ τα αντίστοιχα ελληνικά θα πετούν πάνω από το Αιγαίο και θα αναχαιτίζουν, όταν χρειάζεται, τα τουρκικά F16 ή ΚΑΑΝ. Είναι αφελές και ενδεχομένως υπονομευτικό για την δική μας αμυντική και επιχειρησιακή διάταξη.

Η επιχειρηματολογία μας σχετικά με όλα τα παραπάνω αρχίζει και εξαντλείται, όχι επειδή δεν έχουμε δίκιο, ή επειδή η Τουρκία σέβεται το Διεθνές Δίκαιο και δεν διατηρεί επί 30 χρόνια την απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας, αλλά διότι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ μετρούν πολύ την επιρροή του Ερντογάν στην περιοχή και το βάρος της Άγκυρας στους αμερικανικούς σχεδιασμούς.

Η ανάγκη ανασχεδιασμού των ελληνικών προτεραιοτήτων είναι προφανής καθώς τα λογικά και ορθά από πλευράς διεθνούς δικαίου επιχειρήματα μας υποχωρούν μπροστά στον θηριώδη κυνισμό των συμφερόντων των ΗΠΑ, την συνδρομή της Ρωσίας (με την οποία δεν διαθέτουμε πιά κανένα δίαυλο επικοινωνίας) και τις προτεραιότητες συμμάχων μας στον Κόλπο. Πολλά αλλάζουν και μοιάζουμε μερικές φορές να μην το κατανοούμε ή να μην το προλαβαίνουμε.