Η σχεδόν άλυτη εξίσωση για τον Ανδρουλάκη και το ΠΑΣΟΚ
✨Η ηγεσία της ΕΛΑΣ θα πρέπει να αποφασίσει την εκλογική στρατηγική της, διατηρώντας αυτονομία μέχρι τις κάλπες, αν συνεχιστεί η σημερινή δημοσκοπική διαφορά.
✨Το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει εσωτερικές συγκρούσεις και πολιτική αμφισημία, με αδυναμία να ξεπεράσει την κυριαρχία του παρελθόντος και να πείσει ευρύτερα στρώματα.
✨Η σύγκριση Μητσοτάκη και Τσίπρα και η επιλογή μεταξύ τους καθορίζει αν το ΠΑΣΟΚ θα παραμείνει συρρικνωμένο ή θα αντιμετωπίσει διάσπαση και αμφισβήτηση.
✨Η πιθανή συνεργασία με πρώην υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί ερωτήματα για τη συνοχή του κόμματος και ενδέχεται να επιταχύνει εσωκομματικές εντάσεις.
Εάν το φθινόπωρο οι δημοσκοπήσεις διατηρούν το σημερινό αποτύπωμα της σημαντικής διαφοράς της νεοσύστατης ΕΛΑΣ από το ΠΑΣΟΚ, έτι δε περαιτέρω εάν αυτό διευρυνθεί και ταυτόχρονα μειώνεται η διαφορά της από τη Ν.Δ, η ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη θα κληθεί να λάβει οριστικές αποφάσεις για την εκλογική της στρατηγική. Για να είμαστε ρεαλιστές, η απόφαση δεν μπορεί παρά να είναι η εξής: αυτονομία μέχρι τέλους και ό,τι πουν οι κάλπες.
Καμία Τζάκρη, ή άλλο πρόσωπο προερχόμενο από τον ΣΥΡΙΖΑ, ή το πρώην αριστερό, μετά προοδευτικό και κεντρώο και τώρα φιλελεύθερο μόρφωμα Κασσελάκη, δεν μπορούν εύκολα να προσδώσουν δυναμική σε ένα εγχείρημα που δεν κατόρθωσε να πείσει ευρύτερα στρώματα όταν απολάμβανε την μικρή του κυριαρχία στον χώρο της κεντροαριστεράς. Το ΠΑΣΟΚ ήταν ένα κόμμα 50-50% και δεν κατόρθωσε να ξεκολλήσει απ΄ αυτό. Η εσωστρέφεια που εσχάτως επιδεινώθηκε με την σύγκρουση Δούκα- Διαμαντοπούλου πάντοτε στριφογύριζε με την έμμεση αμφισβήτηση των επιλογών του Νίκου Ανδρουλάκη. Όλα αυτά ήταν και είναι σύμπτωμα της πολιτικής αμφισημίας του, παρά τις κατά καιρούς ενδιαφέρουσες πολιτικές προτάσεις και πρωτοβουλίες του.
Ο Χρήστος Κακλαμάνης είπε το αυτονόητο: ο στόχος της πρωτιάς έχει εξασθενήσει, αν όχι εκμηδενιστεί, με την εμφάνιση του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα. Αυτό που δεν είπε είναι τι μπορεί να γίνει στο εξής. Διότι, μάλλον δεν θα είχε κάτι να προτείνει.
Όταν είσαι, για παράδειγμα, έτοιμος να σμπαραλιάσεις το καταστατικό και τις συνεδριακές αποφάσεις με τον πήχη της εικοσαετίας στη Βουλή (που ελήφθησαν “tailor made” για τον Καστανίδη) για να υποδεχτείς την αποχωρήσασα αντιπρόεδρο του κόμματος Κασσελάκη, μόνο πολιτικό πανικό εκπέμπεις. Κι ‘ όταν έχεις απειλήσει δυο-τρεις φορές με διαγραφή τον δήμαρχο Αθηναίων –που συνεχίζει απτόητος τις διαφοροποιήσεις του– και δεν το κάνεις, μόνο αδυναμία αποκαλύπτεις.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πρέπει πρωτίστως να αποφασίσει εάν είναι πράγματι το ίδιο κακό ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας. Εφόσον καταλήγει σε αυτό το συμπέρασμα, για το κόμμα του υπάρχει μόνο η λύση να παραμείνει συρρικνωμένο στην αντιπολίτευση, όταν στις εκλογές οι άλλοι δύο θα δίνουν μάχη διακυβέρνησης. Κι αν φτάσουμε σε δεύτερες κάλπες, το ΠΑΣΟΚ θα συρρικνωθεί ακόμα περισσότερο, θα κινδυνεύσει με διάσπαση και ο ίδιος εκ των πραγμάτων θα αμφισβητηθεί.
Αλλά ακόμα κι αν ο απελπισμένος ΣΥΡΙΖΑ του Σωκράτη Φάμελλου, που βλέπει ακόμα κλειστή την πόρτα της ΕΛΑΣ, υποκύψει αναγκαστικά στη γοητεία του κι εκείνος τον υποδεχτεί, τα προβλήματα που θα προκύψουν θα είναι δύσκολα διαχειρίσιμα. Πιθανότατα θα επισπεύσουν τις κινήσεις ορισμένων που δεν έπαψαν ποτέ να εμφορούνται από τις αντι-ΣΥΡΙΖΑ απόψεις. Και πώς θα δικαιολογηθεί τότε να απορρίπτει τον Τσίπρα με μία μεγάλη νέα ομάδα πασοκογενών αλλά να συνεργάζεται με όλους τους πρώην υπουργούς του;
Και, όπως έλεγε ο Γιώργος Σεφέρης, “μπορεί πολιτική να σημαίνει την τέχνη τού να κάνεις, δημόσια, πράγματα που ντρέπεσαι να κάνεις ή και να ομολογήσεις στο σπίτι σου”…