“Ντιλ” και “ντρίμπλες” για το Σύνταγμα…

Στην πρώτη συνεδρίαση της επιτροπής για τη Συνταγματική Αναθεώρηση ο πρόεδρός της Μάκης Βορίδης πρότεινε ένα “ντιλ” μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης, ώστε για τις προς αναθεώρηση διατάξεις να απαιτηθεί μόνο σχετική πλειοψηφία (151) στην επόμενη (αναθεωρητική) Βουλή: το ΠΑΣΟΚ να υπερψηφίσει τις προτάσεις της κυβερνητικής πλειοψηφίας και η Ν.Δ να δώσει πενήντα ψήφους, όπως προβλέπει το Σύνταγμα, ώστε να συζητηθούν οι προτάσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Το ΠΑΣΟΚ απέρριψε την σχετική πρόταση καθώς επικαλείται ότι δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και έχει ήδη απαντήσει αρνητικά ακόμα και να συναινέσει σε ένα πλειοψηφικό μπλοκ επί των δικών του προτάσεων. Το τελευταίο επισημαίνεται ως κοινοβουλευτικό και πολιτικό παράδοξο από την κυβέρνηση: να μην ψηφίζει, δηλαδή, τις δικές του προτάσεις και να οδηγεί την διαδικασία στην αναζήτηση πλειοψηφίας 180 βουλευτών στην αναθεωρητική Βουλή.

Η πρόταση Βορίδη αποτελεί, αναμφίβολα, πολιτική “ντρίμπλα” για να εκθέσει το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, όμως, το γεγονός ότι προτείνονται συμφωνίες παρασκηνίου για την μείζονα διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος αποδεικνύει πόσο υπονομευμένη είναι εν μέσω της μακράς και ακραίας πόλωσης προεκλογικής περιόδου.

Η Συνταγματική αναθεώρηση έχει ήδη πολιτικά ακυρωθεί επειδή ναρκοθετείται εκ των πραγμάτων ο ακρογωνιαίος λίθος της κοινοβουλευτικής διαδικασίας: η συναίνεση. Οι μεν κατηγορούν τους δε, η ουσία, ωστόσο, είναι πώς η αλλαγή συνταγματικών διατάξεων με εξαιρετική σημασία για τη λειτουργία των θεσμών (Δικαιοσύνη), του πολιτικού συστήματος (άρθρο 86) και άλλων εκφάνσεων της κοινωνικής ζωής (άρθρο 16 για τα μη κερδοσκοπικά ιδιωτικά ΑΕΙ κ.α), βυθίζεται στην μεγαλύτερη πολιτική αστάθεια που γνώρισε εδώ και πολλά χρόνια η χώρα.

Ακόμα και στην δεκαετή περίοδο της οικονομικής κρίσης υπήρξαν στιγμές πολιτικών συγκλίσεων (συγκυβέρνηση Ν.Δ- ΠΑΣΟΚ, ή η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ), ή σχηματίστηκαν άμεσα ή έμμεσα αντιπολιτευτικά μπλοκ σχετικής συνεννόησης.

Έτσι πορευόμαστε προς τις επόμενες εκλογές με τα τρία βασικά κόμματα (Ν.Δ, ΕΛ.Α.Σ, ΠΑΣΟΚ) να απορρίπτουν κάθε ιδέα συνεννόησης ακόμα και στα θεωρητικώς αυτονόητα και κάθε πιθανότητα συνεργασίας μετά τις εκλογές. Όμως, ο λαός (εκλογικό σώμα) μπορεί να παρακολουθεί τους σχεδιασμούς των κομμάτων και να γελά.

Διότι, εφόσον το εκλογικό αποτέλεσμα δεν εξασφαλίσει ορίζοντα αυτοδυναμίας για το πρώτο κόμμα, πρόσωπα και πολιτικά υποκείμενα θα κληθούν να απαντήσουν για ποιούς λόγους θα πρέπει η χώρα να μπει σε έναν κύκλο επικίνδυνης περιπέτειας με σερί εκλογικών αναμετρήσεων που το πιθανότερο είναι πώς θα καταλήξει σε μία βραχύβια και ασταθή διακυβέρνηση.