Οι πιο μεγάλες στιγμές στην ιστορία του Μουντιάλ

Οι 10 κορυφαίες και πιο εμβληματικές στιγμές στην ιστορία του Μουντιάλ, όπως αναδεικνύονται σταθερά μέσα από μεγάλα ξένα αθλητικά δίκτυα (όπως το ⁠Sports Illustrated, το ⁠Fox Sports και το ⁠Euronews), συνθέτουν το «πάνθεον» του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Μανώλης Δράκος

Η στροφή του Κρόιφ (1974)

Καλοκαίρι του 1974 στο τότε επιβλητικά “γερμανικό” Westfalenstadion του Ντόρτμουντ.Προκριματικός γύρος ενός Παγκόσμιου Κυπέλλου που ξεκίνησε ράθυμα, αλλά πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε ορόσημο.

Είναι το μοναδικό παιχνίδι που δεν κέρδισε «η Ολλανδία του Κρόιφ», εκτός από τον Τελικό.

Ο Γιόχαν είναι έτοιμος να υποδεχθεί την μπάλα σε μια από εκείνες τις vintage αλλαγές παιχνιδιού της δεκαετίας που άλλαξε το ίδιο το ποδόσφαιρο: “σαραντάρα μπαλιά” του Άρι Χάαν στην αντίθετη πλευρά, στα τετραγωνικά μεταξύ κόρνερ και μεγάλης περιοχής.

Ο Γιόχαν κατεβάζει την μπάλα με ένα άγγιγμα με το αριστερό, χάνοντας λίγο την ισορροπία του, ενώ πλησιάζει ο σκληρός Όλσον προς το μέρος του. Γέρνει το σώμα προς τα πίσω και με το πέλμα του δεξιού ποδιού τη φέρνει μπροστά του, ανάμεσα και στα δύο του πόδια, για να την προστατέψει.

Δεν έχει πρόσωπο στο τέρμα, ίσως γι’ αυτό ο αμυντικός να του δίνει και χώρο και -κυρίως- χρόνο να σκεφτεί. Ο Κρόιφ στέκεται στην άκρη της περιοχής, συμπαίκτης κοντά του δεν υπάρχει, τέρμα δεν βλέπει, δυνατότητα άμεσης επίθεσης δεν διαφαίνεται, αλλά και η συντηρητική επιλογή να τη δώσει πίσω δεν υφίσταται καν στο μυαλό του.

Ο Σουηδός τον έχει πλησιάσει και του έχει αποκλείσει κάθε επιλογή, με άμυνα και τοποθέτηση για manual. Ακόμα και ο καλύτερος -μέχρι τότε- ποδοσφαιριστής είτε θα σέντραρε απευθείας είτε θα κοντρόλαρε για να κερδίσει χρόνο, μέχρι να πλησιάσει κάποιος συμπαίκτης για βοήθεια. Όχι ο Κρόιφ.

Ο Κρόιφ θα βγει από τη μονομαχία με μια μαγική κίνηση που βάζει τον δύσμοιρο Όλσον στη “Χρυσή Βίβλο” του ποδοσφαίρου ως αρνητικό πρωταγωνιστή. Πολύ δύσκολα θα ξανασυναντήσει κανείς τέτοιον αποπροσανατολισμό αντιπάλου ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά από εκείνο το γύρισμα-τρίπλα-τακουνάκι-τούνελ.

45 years ago today, during the 1974 @FIFAWorldCup, the Cruyff Turn was born at the Westfalenstadion in Dortmund! #CruyffLegacy @FIFAcom pic.twitter.com/BZIPI1nJ5J

— Johan Cruyff (@JohanCruyff) June 19, 2019

Ναι, δεν υπάρχει ακριβής όρος να περιγράψει κανείς την κίνηση, γι’ αυτό έμεινε στην ιστορία του ποδοσφαίρου ως το «Cruyff turn».

Η Κραυγή του Μάρκο Ταρντέλι (1982)

Ο ξέφρενος, γεμάτος πάθος πανηγυρισμός του Ιταλού μετά το γκολ του στον τελικό κόντρα στη Δυτική Γερμανία

Το γκολ του Μάρκο Ταρντέλι εναντίον της Δυτικής Γερμανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 μπορεί να μην έχει μείνει στην ιστορία ως το πιο εντυπωσιακό γκολ στην ιστορία του τουρνουά, αλλά χάρισε μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές του.

Αφού σκόραρε το δεύτερο και τελικά καθοριστικό γκολ της Ιταλίας στον τελικό, ο Ταρντέλι ξέσπασε σε μια έκρηξη συναισθημάτων, τρέχοντας στο γήπεδο φωνάζοντας επανειλημμένα «Γκολ!» και κουνώντας άγρια ​​τα χέρια του από δυσπιστία και χαρά.

Η Ιταλία κέρδισε τον αγώνα με 3–1 και κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά ο ωμός, αφιλτράριστος πανηγυρισμός του Ταρντέλι – που αργότερα έγινε γνωστός απλώς ως «Η Κραυγή του Ταρντέλι» – είναι αυτός που έχει αντέξει. Μέχρι σήμερα, αποτυπώνει τέλεια το πάθος και το συναίσθημα που μπορεί να εμπνεύσει το ποδόσφαιρο, ειδικά για τους Ιταλούς που είναι λάτρεις του ποδοσφαίρου.

Η κεφαλιά του Ζιντάν στον Ματεράτσι (2006)

Για να γίνει μια στιγμή πραγματικά εμβληματική, δεν χρειάζεται πάντα να είναι θετική — μερικές φορές είναι το απόλυτο σοκ και ο διαρκής αντίκτυπος που την εδραιώνουν στην ιστορία.

Αυτό συνέβη σίγουρα το 2006, όταν ο Ζινεντίν Ζιντάν δημιούργησε μια από τις πιο διαβόητες στιγμές που έχει δει ποτέ το Παγκόσμιο Κύπελλο. Στον τελικό εναντίον της Ιταλίας, ο αρχηγός της Γαλλίας χτύπησε με το κεφάλι τον Μάρκο Ματεράτσι στο στήθος κατά τη διάρκεια της παράτασης — ένα περιστατικό που άφησε άναυδο τον κόσμο που παρακολουθούσε.

Ο Ζιντάν ισχυρίστηκε ότι όταν απομακρύνθηκε άκουσε τον Ματεράτσι να του λέει:”Προτιμώ την πόρνη την αδερφή σου”. Ο Ζιντάν, υποστήριξε ότι γι αυτό κατευθύνθηκε πάνω του και τον χτύπησε στο στέρνο με το κεφάλι…

Ο Ζιντάν αποβλήθηκε αμέσως και με το παιχνίδι να λήγει 1–1, η Ιταλία κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο στα πέναλτι, με τον Ματεράτσι να είναι μεταξύ αυτών που πέτυχαν γκολ στα πέναλτι.

Η στιγμή έχει παραμείνει χαραγμένη στην ποδοσφαιρική λαογραφία από τότε — η οποία γίνεται ακόμη πιο εξαιρετική από το γεγονός ότι ήταν η τελευταία πράξη της θρυλικής καριέρας του Ζιντάν.

Ντιέγκο Μαραντόνα – Το χέρι του ”Θεού” (1986)

22 Ιουνίου 1986, Μέξικο Σίτι, Μεξικό. Είναι η ημέρα που θα γραφτεί ιστορία. Αργεντινή εναντίον Αγγλίας με έπαθλο ένα εισιτήριο στα ημιτελικά. Με την ζέστη να αποτελεί ανασταλτικός παράγοντας οι δύο ομάδες μετά από 51 λεπτά αγώνα βρίσκονται στο 0-0. Σε εκείνο το λεπτό ο Μαραντόνα αρχίζει μία από τις γνωστές του κούρσες.

Ο άσος των Άγγλων, Στιβ Χοτζ βάζει το πόδι του και η μπάλα παίρνει ύψος και κατευθύνεται στην μικρή περιοχή του Σίλτον. Ο Ντιέγκο με ένα τρομερό άλμα νικάει στον αέρα τον κατά 20 εκατοστά ψηλότερο Χίλτον και χρησιμοποιώντας το χέρι του στέλνει την μπάλα στα δίχτυα. Είναι το «Χέρι του Θεού», το πρώτο κεφάλαιο της ιστορίας μόλις είχε γραφτεί.

«Περίμενα τους συμπαίκτες μου να με αγκαλιάσουν, αλλά κανείς δεν ήρθε… Τους είπα: Ελάτε να με αγκαλιάσετε, αλλιώς ο διαιτητής δε θα το μετρήσει», δήλωνε ο Ντιέγκο αργότερα, ο οποίος στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων τόνιζε πως… «το γκολ μπήκε λίγο με το κεφάλι του Μαραντόνα, λίγο με το χέρι του Θεού».

Το χαμένο πέναλτι του Μπάτζιο (1994)

Ο Ρομπέρτο Μπάτζιο ήταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου σε εκείνο το τουρνουά. Παρά το γεγονός ότι η «σκουάντρα ατζούρα» ξεκίνησε μουδιασμένα, ο χαρισματικός επιθετικός με την χαρακτηριστική αλογοουρά πήρε την ομάδα στις πλάτες του στα νοκ-аουτ παιχνίδια.

• Φάση των “16”: Σκόραρε δύο γκολ εναντίον της Νιγηρίας, χαρίζοντας την πρόκριση στην παράταση.
• Προημιτελικά: Πέτυχε το νικητήριο γκολ (2-1) απέναντι στην Ισπανία λίγα λεπτά πριν τη λήξη.
• Ημιτελικά: Σημείωσε και τα δύο τέρματα στον ημιτελικό κόντρα στη Βουλγαρία (2-1), στέλνοντας την Ιταλία στον τελικό.

Ο τελικός της 17ης Ιουλίου στο στάδιο Rose Bowl της Καλιφόρνια απέναντι στη Βραζιλία έληξε ισόπαλος 0-0 μετά την παράταση. Για πρώτη φορά στην ιστορία των Μουντιάλ, ο τίτλος κρίθηκε στα πέναλτι.

• Η διαδικασία: Οι προηγούμενες άστοχες εκτελέσεις από τους Φράνκο Μπαρέζι και Ντανιέλε Μασάρο έφεραν την Ιταλία με την πλάτη στον τοίχο.
• Η εκτέλεση: Ο Μπάτζιο ανέλαβε το πέμπτο και τελευταίο πέναλτι για την Ιταλία. Χρειαζόταν απαραίτητα γκολ για να παραμείνει η ομάδα του στο παιχνίδι. Ωστόσο, το σουτ του έστειλε την μπάλα ψηλά πάνω από τα δοκάρια του Βραζιλιάνου τερματοφύλακα Ταφάρελ.
• Η απογοήτευση: Η εικόνα του Μπάτζιο με σκυμμένο κεφάλι να κοιτάζει το χορτάρι έχει μείνει ανεξίτηλη στις μνήμες των φιλάθλων.

Ο ίδιος ο Μπάτζιο έχει δηλώσει αργότερα πως εκείνη η στιγμή τον στοίχειωνε για χρόνια. Παρά το οδυνηρό τέλος, το Μουντιάλ του 1994 θεωρείται ως ένα από τα κορυφαία ατομικά τουρνουά που έχει πραγματοποιήσει ποτέ ποδοσφαιριστής, έχοντας πετύχει 5 από τα 6 γκολ της εθνικής του Ιταλίας στις νοκ-άουτ φάσεις. Αργότερα, το 1998, ο ίδιος πρωταγωνίστησε σε παγκοσμίου φήμης καμπάνια του Johnnie Walker, αναπαριστώντας με αυτοσαρκασμό εκείνο ακριβώς το χαμένο πέναλτι.

Το αμφιλεγόμενο γκολ του Χαρστ (1966)

Το 1966 η Αγγλία σήκωσε το «Ζιλ Ριμέ» στο Γουέμπλεΐ, με την χαμένη Δυτική Γερμανία να αμφισβητεί την εγκυρότητα του τρίτου γκολ.

Η Αγγλία μετράει μόλις μία κατάκτηση Παγκοσμίου Κυπέλλου, αυτού του 1966 μέσα στο σπίτι της. Τα Λιοντάρια αντιμετώπισαν μία μέρα σαν τη σημερινή (30/7) την Δυτική Γερμανία στο κατάμεστο Γουέμπλεϊ κερδίζοντας την με 4-2. Οι Γερμανοί μπήκαν μπροστά στο σκορ με γκολ του Χάλερ στο 12ο λεπτό.

Οι Άγγλοι απάντησαν γρήγορα και στο 19ο λεπτό ισοφάρισαν με τον Χαρστ. Οι διοργανωτές μπήκαν μπροστά με τον Πίτερς στο 77ο λεπτό σε ένα ισορροπημένο μέχρι εκείνη τη στιγμή παιχνίδι. Οι Γερμανοί μη έχοντας να χάσουν κάτι βγήκαν μπροστά και έκαναν το 2-2 στο τελευταίο λεπτό του αγώνα με τον Βέμπερ. Έτσι, ο μεγάλος αγώνας οδηγήθηκε στην παράταση.

Εκεί σημειώθηκε ένα από τα πιο πολυσυζητημένα γκολ. Ο Χαρστ έκανε το 3-2 στο 101′, όταν εκείνος σούταρε με την μπάλα να καταλήγει στο οριζόντιο δοκάρι και να χτυπάει έπειτα στο έδαφος. Διαιτητής και επόπτης έδειξαν σέντρα, με τους Γερμανούς να ξεσπούν σε διαμαρτυρίες. Με τη βοήθεια της σημερινής τεχνολογίας, προκύπτει το συμπέρασμα ότι η μπάλα ουδέποτε πέρασε την γραμμή, άρα το γκολ δεν έπρεπε να μετρήσει.

Εκτός από το τρίτο γκολ, υπό αμφισβήτηση τίθεται και το 4-2, αφού όσο ο Χαρστ βρισκόταν στην επίθεση λίγο πριν σκοράρει είχαν μπει οπαδοί στον αγωνιστικό χώρο. Βάσει κανονισμών ο διαιτητής έπρεπε να είχε σταματήσει το παιχνίδι για να απομακρυνθούν οι οπαδοί. Εν πάσει περιπτώσει, το σφύριγμα της λήξης έδωσε στην Αγγλία το πρώτο της και μοναδικό Μουντιάλ.

 Το λάθος που κόστισε τη ζωή στον Αντρές Εσκομπάρ (1994)

Το αυτογκόλ που σημείωσε ο Αντρές Εσκομπάρ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 στις Ηνωμένες Πολιτείες μετατράπηκε σε ένα από τα πιο τραγικά επεισόδια του ποδοσφαίρου. Αρχηγός μιας ομάδας της Κολομβίας που θεωρούνταν γνήσια διεκδικήτρια, ο αμυντικός έστειλε το δικό του γκολ στην ήττα από τους γηπεδούχους, ένα αποτέλεσμα που επιτάχυνε τον αποκλεισμό της χώρας του στη φάση των ομίλων.

Λίγες μέρες μετά την επιστροφή του στο Μεδεγίν, ο παίκτης πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε έξω από ένα μπαρ. Ήταν 27 ετών. Η δολοφονία σόκαρε τον κόσμο και έγινε σύμβολο της βίας που πλήττει την Κολομβία τη δεκαετία του 1990, η οποία σημαδεύτηκε από το εμπόριο ναρκωτικών, τα παράνομα στοιχήματα και την τεράστια πίεση στο ποδόσφαιρο. Αν και για χρόνια απεικονιζόταν ως εκδίκηση για τις απώλειες από τον τζόγο, η υπόθεση αντανακλούσε ένα πολύ ευρύτερο κοινωνικό υπόβαθρο, στο οποίο το άθλημα σημαδεύτηκε βαθιά από φόβο και εκφοβισμό.

Ο Εσκομπάρ, γνωστός ως «ο κύριος του ποδοσφαίρου», υπερασπίστηκε το παιχνίδι ως χώρο συνύπαρξης και αξιών. Ο θάνατός του τον μετέτρεψε σε σύμβολο μιας γενιάς παγιδευμένης ανάμεσα στο αθλητικό ταλέντο και την αχαλίνωτη βία, και σε μια υπενθύμιση ότι, όπως το έθεσε ο τότε προπονητής του, Πάντσο Ματουράνα, δεν ήταν το ποδόσφαιρο που τον σκότωσε, αλλά «η κοινωνία».

Η ιστορική συντριβή της Βραζιλίας (2014)

Στις 8 Ιουλίου 2014, το Παγκόσμιο Κύπελλο στη Βραζιλία γνώρισε μια από τις πιο συγκλονιστικές βραδιές του. Στον ημιτελικό στο Μπέλο Οριζόντε, η Γερμανία αποκάλυψε όλες τις αδυναμίες της οικοδέσποινας με ένα 7-1 που θα μείνει στην ιστορία ως μία από τις μεγαλύτερες ταπεινώσεις στην ιστορία του τουρνουά.

Το παιχνίδι ουσιαστικά τελείωσε μέσα σε λίγα λεπτά. Μετά το πρώτο γκολ της Γερμανίας, η ομάδα του Γιόακιμ Λεβ σκόραρε τέσσερις φορές ακόμη μεταξύ 23ου και 29ου λεπτού, με τον Μίροσλαβ Κλόζε να γίνεται ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου και τον Τόνι Κρόος να πετυχαίνει δύο γκολ. Η Βραζιλία, καταβεβλημένη σωματικά και ψυχικά, μπορούσε μόνο να παρακολουθήσει με δυσπιστία την κατάρρευση μπροστά στους οπαδούς της.

Στο δεύτερο ημίχρονο, ο Αντρέ Σίρλε πρόσθεσε άλλα δύο γκολ, ενώ ο Όσκαρ πήρε μια παρηγοριά στο τέλος. Ήταν η πρώτη ήττα της Βραζιλίας σε ημιτελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου μετά από 76 χρόνια και η χειρότερη εντός έδρας ήττα της εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Το λεγόμενο «Mineirazo» ήρθε να συμβολίσει ένα συλλογικό τραύμα και μια από τις χειρότερες νύχτες στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο.

Ο Μέσι παγκόσμιος πρωταθλητής (2022)

Η Αργεντινή κατέκτησε το τρίτο της Παγκόσμιο Κύπελλο στο Κατάρ το 2022, αφού νίκησε τη Γαλλία σε έναν συναρπαστικό τελικό που κρίθηκε στα πέναλτι, μετά από ισοπαλία 3-3 στην παράταση. Η συναρπαστική αναμέτρηση, καθηλωτική από την αρχή μέχρι το τέλος, κυριάρχησε από τους Λιονέλ Μέσι και Κιλιάν Εμπαπέ σε μια αξέχαστη μονομαχία γενεών.

Η Αργεντινή είχε τον έλεγχο σε μεγάλο μέρος του αγώνα και προηγήθηκε με 2-0 πριν από την ανατροπή, ένα πέναλτι του Μέσι και ένα γκολ του Άνχελ Ντι Μαρία. Η Γαλλία, η οποία απουσίαζε για μεγάλα διαστήματα, αντέδρασε εντυπωσιακά στο τέλος: ο Εμπαπέ απέκρουσε το γκολ από την άσπρη βούλα και, μέσα σε μόλις ένα λεπτό, ισοφάρισε με ένα εντυπωσιακό γκολ.

Στην παράταση, ο Μέσι σκόραρε ξανά για το 3-2, αλλά ο Εμπαπέ ολοκλήρωσε το χατ τρικ του με ένα ακόμη πέναλτι, οδηγώντας σε πέναλτι. Από τα δώδεκα μέτρα, ο Εμιλιάνο Μαρτίνεθ ήταν καθοριστικός και η Αργεντινή τελικά κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ένας θρίαμβος που έστεψε τον Μέσι με τον μόνο σημαντικό τίτλο που έλειπε από τη συλλογή του.

Το παιχνίδι του αιώνα (1970)

Η σύγκρουση Ιταλίας και Δυτικής Γερμανίας στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970 έχει μείνει στην ιστορία ως το «Παιχνίδι του Αιώνα» για καλό λόγο.

Μετά από ένα τεταμένο και τακτικό 90λεπτο, όπου η χαρακτηριστική προσέγγιση κατενατσό της Ιταλίας περιόρισε σε μεγάλο βαθμό την περίφημη επίθεση της Δυτικής Γερμανίας, η παράταση ξέσπασε σε χάος. Συνολικά, σημειώθηκαν πέντε γκολ σε μόλις 30 λεπτά, με την Ιταλία να επικρατεί τελικά με 4-3 σε έναν από τους πιο δραματικούς αγώνες που έχουν παιχτεί ποτέ.

Το δράμα έφτασε σε άλλο επίπεδο όταν, καθώς οι τηλεοπτικές μεταδόσεις αναμετέδιδαν ακόμα την ισοφάριση του Γκερντ Μίλερ που έκανε το σκορ 3-3, ο Ιταλός Τζιάνι Ριβέρα σκόραρε το καθοριστικό γκολ σχεδόν αμέσως μετά – σφραγίζοντας τη νίκη με εκπληκτικό τρόπο.

Η Δυτική Γερμανία έμεινε συντετριμμένη, αλλά είχε παίξει τον ρόλο της σε ένα κλασικό όλων των εποχών, ιδιαίτερα ο αρχηγός Φραντς Μπεκενμπάουερ, ο οποίος συνέχισε από το 70ό λεπτό και μετά με εξάρθρωση ώμου και το χέρι του σε ιμάντα, αφού αρνήθηκε να φύγει από το γήπεδο.

Το θαύμα της Βέρνης (1954)

Η Ουγγαρία υποτίθεται ότι θα κέρδιζε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954.

Γνωστοί ως οι «Ισχυροί Μαγυάροι», μια ομάδα γεμάτη με ταλέντα παγκόσμιας κλάσης όπως οι Φέρεντς Πούσκας, Ζόλταν Τσίμπορ και Σάντορ Κότσις, έφτασαν ως Ολυμπιονίκης από το 1952 και το συντριπτικό φαβορί για τον τίτλο.

Μέχρι τον τελικό, όλα πήγαν σύμφωνα με το σχέδιο. Υπό τον Γκούσταβ Σέμπες, η Ουγγαρία νίκησε κάθε αντίπαλο, συντρίβοντας τη Νότια Κορέα με 9–0, τη Δυτική Γερμανία με 8–3, τη Βραζιλία με 4–2 και την Ουρουγουάη με 4–2, σε μια επίδειξη επιθετικής κυριαρχίας που σπάνια βλέπουμε στη διεθνή σκηνή.

Αλλά στον τελικό, το σενάριο άλλαξε. Η Δυτική Γερμανία – παρακινημένη από την προηγούμενη βαριά ήττα της και βοηθούμενη από την καταρρακτώδη βροχή, συνθήκες που ονόμασε διάσημα «καιρός Φριτς Βάλτερ» – έφερε μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Έχανε με 2-0 στην αρχή, αλλά αντέδρασε και κέρδισε με 3-2, με τον Χέλμουτ Ραν να σκοράρει το καθοριστικό γκολ στο τέλος, σε αυτό που έγινε γνωστό ως το «Θαύμα της Βέρνης».

Ακολούθως, εγείρονται ερωτήματα σχετικά με το πιθανό ντόπινγκ, τη χρήση από τη Δυτική Γερμανία καινοτόμων παπουτσιών Adidas προσαρμοσμένων στις βροχερές συνθήκες και τις αμφιλεγόμενες αποφάσεις της διαιτησίας. Όποια και αν είναι η αλήθεια, η νίκη μετέτρεψε τους παίκτες της σε εθνικούς ήρωες, αποκαθιστώντας την υπερηφάνεια σε μια χώρα που ακόμη προσπαθούσε να αποδεχτεί τις συνέπειες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η λάμψη του Πελέ (1958)

Ο Πελέ έκλεισε τα 18 κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1958, βοήθησε τη Βραζιλία να φτάσει στους τελικούς και στη συνέχεια να κερδίσει 5-2 τη Σουηδία, στέφοντας τη Βραζιλία παγκόσμια πρωταθλήτρια για πρώτη φορά, κάτι που τον μετέτρεψε σε μια νύχτα σε διεθνές είδωλο.

Στις 29 Ιουνίου 1958 έγινε ο νεότερος παίκτης που έπαιξε σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου σε ηλικία 17 ετών και 249 ημερών.

Πέτυχε δύο γκολ σε εκείνον τον τελικό καθώς η Βραζιλία νίκησε τη Σουηδία με 5–2 στη Στοκχόλμη.

Το πρώτο του γκολ, όπου πέταξε τη μπάλα πάνω από έναν αμυντικό πριν σουτάρει στη γωνία του φιλέ, επιλέχθηκε ως ένα από τα καλύτερα γκολ στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Μετά το δεύτερο γκολ του Πελέ, ο Σουηδός παίκτης Σίγκβαρντ Πάρλινγκ είχε δηλώσει: «Όταν ο Πελέ σκόραρε το πέμπτο γκολ σε εκείνον τον τελικό, για να είμαι ειλικρινής, ένιωσα ότι ήθελα να χειροκροτήσω».

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 ήταν ίσως η τελευταία φορά που η ζωή του ήταν σχετικά φυσιολογική. Πριν από το τουρνουά, ήταν περισσότερο μυστήριο εκτός Βραζιλίας. μετά, ένας από τους πιο δημοφιλείς αθλητές που έζησαν ποτέ.

Ο Πελέ θα σκοράρει πάνω 1200 γκολ, θα αναδειχθεί ο παίκτης του αιώνα από τη FIFA και θα κέρδιζε άλλα δύο παγκόσμια κύπελλα (το 1962 και το 1970) ανάμεσα σε αμέτρητα άλλα τρόπαια. Μέχρι σήμερα κανένας άλλος ποδοσφαιριστής δεν έχει κερδίσει 3 παγκόσμια κύπελλα και πιθανότατα δεν θα κερδίσει ποτέ.