Τους “φταίει” ο Τσίπρας…

Η άνετη επικράτηση της εισήγησης Φάμελλου στην Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ να πορευτεί το κόμμα “δίπλα” και όχι αντιπαραθετικά στο νέο εγχείρημα της ΕΛ.Α.Σ αποτελεί μία σπάνια, αν όχι πρωτοφανή, συνθήκη στα πολιτικά χρονικά. Είναι, όμως, η μοναδική και αναγκαία επιλογή που είχε ένα κόμμα σε έκπτωση που αν δοκίμαζε οποιαδήποτε άλλη εκλογική στρατηγική θα ήταν μάλλον βέβαιο πώς θα έμενε εκτός Βουλής και θα διασυρόταν πολιτικά.

Η πλευρά των διαφωνούντων με την απόφαση αυτή, όπως και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, θα προτιμούσαν αναμφίβολα να μην είχε επιστρέψει στην κεντρική σκηνή ο Αλέξης Τσίπρας και να επέλεγε την πολιτική συνταξιοδότηση κατά το παράδειγμα του Κ. Καραμανλή και τον ρόλο του “Νέστορα” της κεντροαριστεράς. Στην περίπτωση αυτή ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιβίωνε οριακά χωρίς, ωστόσο, να μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις, το δε ΠΑΣΟΚ θα διατηρούσε μέχρι τέλους κάποιες ελπίδες ανόδου.

Στο ερώτημα γιατί δεν στάθηκε αυτό εφικτό στα τρία χρόνια που ο πρώην πρωθυπουργός ήταν ουσιαστικά εκτός πολιτικού κάδρου και, ακόμα περισσότερο, γιατί μόλις επέστρεψε κατέλαβε εύκολα την δεύτερη θέση στις μετρήσεις, απάντηση δεν υπάρχει.

Το τι αποφασίζει ένας πρώην πρωθυπουργός στα 52 του εξαρτάται από το πώς αντιλαμβάνεται τα κενά που υπάρχουν στον πολιτικό χάρτη και το εάν αυτός μπορεί να τα καλύψει και όχι από το τι θέλουν οι άλλοι. Ως εκ τούτου, το θέμα δεν είναι γιατί ίδρυσε την ΕΛ.Α.Σ ο Τσίπρας αλλά εάν όντως μπορεί να καταλάβει τον χώρο που άφησαν τα κενά της αδυναμίας των άλλων και της ηφαιστειακής μεταβολής των πολιτικών συνθηκών και του εκλογικού σώματος.

Όσο παράλογο κι αν φαίνεται ένα κόμμα να καταθέτει τα όπλα αφήνοντας χώρο στον φυσικό του ηγέτη που ίδρυσε άλλο κόμμα, άλλο τόσο, ίσως περισσότερο, θα ήταν αυτό το κόμμα να έφτανε στις κάλπες αντιπαραθετικά μαζί του. Θα ήταν αστείο και εν τέλει βαθιά τραυματικό αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ να ανταγωνιζόταν με τον Τσίπρα. Όχι μόνο γιατί την έκβαση την γνωρίζουμε όλοι αλλά και διότι θα αποκαλυπτόταν με δραματικό τρόπο πώς κανείς άλλος μετά απ΄ αυτόν δεν μπορεί να αναζωογονήσει έναν χώρο που βαίνει προς εξαφάνιση.

Θα αναρωτηθούν αρκετοί κατά πόσο ο Τσίπρας και η ΕΛ.Α.Σ μπορούν να νικήσουν τη Ν.Δ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Φαίνεται (και είναι για να είμαστε προσγειωμένοι) αδύνατο, αν και οι ανακατατάξεις στο εκλογικό σώμα ίσως είναι τεκτονικές λόγω και της ύπαρξης, πλέον, του κόμματος Καρυστιανού, αλλά και της ίδρυσης του κόμματος Σαμαρά που ακολουθεί. Όμως, ο χώρος σε μία διαφορετική εκδοχή του θα παραμείνει πολιτικά ζωντανός και σαφώς πολύ πιό παρεμβατικός από ότι θα απέμενε από τον ΣΥΡΙΖΑ στις κάλπες. Και ίσως στο σχετικά κοντινό μέλλον να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Στις επόμενες εκλογές θα τεθούν πολλά σκληρά διλήμματα. Η Ν.Δ και ο πρωθυπουργός έχουν -εκ της θέσεως και λόγω εμπειρίας- καλύτερη δυνατότητα να τα διατυπώσουν, εκκινώντας, άλλωστε, από μία υψηλότερη βάση ακόμα κι αν η αυτοδυναμία κείται (ακόμα) μακράν.

Το ΠΑΣΟΚ αναδεικνύεται σε ένα πολιτικό παράδοξο. Αξιοποίησε, σε ικανοποιητικό βαθμό, κοινοβουλευτικά την δανεική θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, άσκησε κριτική και κατάθεσε ενδιαφέρουσες προτάσεις, παρέθεσε πρόγραμμα και, το σημαντικότερο, για μεγάλο διάστημα δεν είχε ανταγωνιστή στην αντιπολίτευση. Όμως, όπως προκύπτει από τις επίμονες δημοσκοπήσεις αλλά και την αίσθηση στην κοινωνία, δεν έπεισε, ούτε ως πολιτικό υποκείμενο, ούτε ο αρχηγός του.

Συστηματικά υποτιμήθηκε ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει κολλήσει στην “καταλληλότητα για πρωθυπουργός” μεταξύ Βελόπουλου και Κωνσταντοπούλου με υποδιπλάσιο ποσοστό από το κόμμα του.

Δεν του φταίει ο Τσίπρας που επέστρεψε με δυναμική, του φταίει ο εαυτός του που του το επέτρεψε…