Οι παλιοί “σύντροφοι” και οι νέοι φίλοι του Αλέξη Τσίπρα
✨Ο Αλέξης Τσίπρας επικαλείται τη ρήση του Λάο Τσε για τους ψεύτικους φίλους, μετά την ίδρυση της νέας πολιτικής κίνησης "ΕΛ.Α.Σ".
✨Η απομάκρυνσή του από τον ΣΥΡΙΖΑ και το παλιό κομματικό προσωπικό προκύπτει από την ανάγκη ανασύνθεσης της κεντροαριστεράς και νέας πολιτικής πορείας.
✨Το νέο κόμμα απορρίπτει συνεργασίες με υπάρχοντες βουλευτές και κόμματα, παρά τις προσπάθειες άλλων πολιτικών σχημάτων για συμπράξεις μαζί του.
✨Ο Τσίπρας φαίνεται να μαθαίνει από τα λάθη του, επιδιώκοντας συμπαράταξη στην κοινωνική βάση και στο νέο πολιτικό προσωπικό του "ΕΛ.Α.Σ".
Η γνωστή ρήση που αποδίδεται στον Λάο Τσε αναφέρει: “να φοβάσαι τους φίλους σου και όχι τους εχθρούς σου, γιατί ένας εχθρός σε χτυπάει κατά πρόσωπο, αλλά ένας ψεύτικος φίλος σε μαχαιρώνει πισώπλατα”. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει κάθε λόγο να την επικαλείται εσχάτως, ακόμα περισσότερο μετά την ανακοίνωση της ίδρυσης της “ΕΛ.Α.Σ”.
Με μία ποιοτική διαφορά που δεν πρέπει να ξεχνά: Τους (πολιτικούς) εχθρούς τους δημιουργείς μέσα στην πολιτική δράση και προκύπτουν, λογικά και θεμιτά, από τις ιδεολογικές διαφορές. Για την συμπεριφορά των “φίλων” (και “συντρόφων”) έχεις ευθύνη, αφενός γιατί τους επέλεξες, αφετέρου διότι δεν ήσουν αρκετά οξυδερκής για να αντιληφθείς τα όρια της σχέσης σου μαζί τους.
Αφ’ ης στιγμής ο πρώην πρωθυπουργός χάραξε την δική του αυτόνομη και μονήρη πορεία για την ανασύνθεση της κεντροαριστεράς, σχεδόν εκ του μηδενός, οι πιό σφοδροί πολέμιοί του ξεπήδησαν από το κομματικό απαράτ που είχε δημιουργήσει την εποχή που ο (ενιαίος) ΣΥΡΙΖΑ συνήθιζε να ομνύει στον δημοκρατικό πλουραλισμό του. Όσοι στο παρελθόν γράφαμε για “βαβέλ” και “παιδική χαρά” εισπράτταμε μομφές και διδακτισμό. Το πλήρωσε ακριβά (μαζί με τα δικά του λάθη) και ως διακυβέρνηση σε δύσκολες περιόδους και ως αξιωματική αντιπολίτευση μετά το 2019.
Ορθώς, τώρα, θέλει να ξεκόψει κάθε οργανική σχέση με αρκετούς από εκείνο το πολιτικό προσωπικό και με τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ ως κομματική οντότητα που έχει οριστικά κλείσει τον κύκλο του. Σωστά, η εκπρόσωπος Τύπου του Ινστιτούτου δηλώνει πώς το νέο πολιτικό υποκείμενο δεν επιθυμεί συνεργασίες με κόμματα και με εν ενεργεία βουλευτές.
Προκύπτει, ωστόσο, το οξύμωρο: απισχνασμένα κόμματα που δημοσκοπικά καταγράφονται στο όριο της πιθανότητας κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, ή και κάτω απ΄ αυτό, να προσπαθούν να ορίσουν συμπράξεις με τον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό που φαίνεται να διαθέτει ακόμα πολιτικό κεφάλαιο για να διαδραματίσει ξανά κεντρικό ρόλο.
Όσοι εξαπολύουν κατηγορίες περί αρχηγικών μοντέλων δεν θέλουν να αντιληφθούν πώς η ιστορία γράφεται από πολιτικά αφηγήματα και πρόσωπα. Η Ν.Δ, για παράδειγμα, που είναι το πιό ανθεκτικό κόμμα εξουσίας της Μεταπολίτευσης, ας μη γελιόμαστε, δεν θα έφτανε στο 41% με άλλο αφήγημα και άλλο αρχηγό, όσο κι αν είχε απαξιωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κατόρθωνε να κυβερνήσει εάν στη θέση του Τσίπρα και με το ίδιο, τότε, αντιμνημονιακό αφήγημα είχε οποιονδήποτε εξ όσων εκ των έσω τον χλευάζουν.
Οι πολιτικές “φιλίες”, όμως, είναι νόμισμα. Στην μία όψη είναι τα πρόσωπα που μετρούν την σκιά τους το καταμεσήμερο, στην άλλη είναι οι επιλογές που έχεις κάνει. Το δεύτερο φαίνεται να το έχει μάθει ο Τσίπρας. Το πρώτο δεν αλλάζει, σαν χούϊ.
Στην τελευταία λέξη του ακρωνύμιου “ΕΛ.Α.Σ” κρύβεται η πιθανότητα να μην ξανακάνει τα ίδια λάθη. Συμπαράταξη. Συμπαράταξη στην κοινωνική βάση, πράγμα απαραίτητο, συμπαράταξη και στο πολιτικό προσωπικό του νέου κόμματος. Ζητούμενα και τα δύο.