Συμβολισμοί, θέαμα και τα μυστικά του ακρωνύμιου…

Ολοκληρωμένη άποψη θα έχουμε αφού ανακοινωθεί και το πρόγραμμα του νέου κόμματος, τον Σεπτέμβρη, στο Θησείο, όμως, ακούσαμε δεσμεύσεις και είδαμε συμβολισμούς που αποκαλύπτουν προθέσεις και στρατηγική. Κι επειδή οι λέξεις είναι σύμβολα, το “ΕΛ.Α.Σ” εκτός από τα συνθετικά του ακρωνύμιου και την τέχνη του “προκαλείν” που εμπεριέχει, δείχνει πώς ο Αλέξης Τσίπρας έχει επιλέξει εκλογικά κοινά και, παράλληλα, έχει συμβιβαστεί με την ιδέα ότι θα περπατήσει σε τεντωμένο σχοινί μεταξύ αυτών που τον βλέπουν ως λύση και εκείνων που θα τον χλευάζουν ως “αμαρτία” από το παρελθόν.

Πριν ανέβει στην στρογγυλή εξέδρα στο Θησείο ο πρώην πρωθυπουργός είχε κερδίσει την μάχη της επικοινωνίας. Το “υβριδικό” εγχείρημα με έμφαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απέχει παρασάγγας από τις πληκτικές και παρωχημένες καμπάνιες του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ και φαίνεται να επιχειρεί μία παρέμβαση σε ένα χώρο που πολύ επιτυχημένα είχε καταλάβει ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τις εκλογές του 2019 και εντεύθεν.

Η ίδια η “λαϊκή εκδήλωση” με θέα τον Παρθενώνα ήταν ένα τηλεοπτικό event με εκπλήξεις αλλά και επικοινωνιακά στερεότυπα, αναμφίβολα, όμως, τολμηρό και αξιοπρόσεκτο. Από την “ανδρεοπαπανδρεϊκή” προσομοίωση με την ιδρυτική διακήρυξη στο υψωμένο χέρι μέχρι την μικρή Ήρα που παρέπεμπε στην Άννα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ στο μακρινό 1985 και τη Φωτεινή που έσβησε τη Φλόγα των Αγώνων της Αθήνας, οι τηλεοπτικές εικόνες ήταν καλά επιλεγμένες για να συνθέσουν ένα θέαμα νοηματοδοτήσεων.

Το όνομα του νέου κόμματος ξενίζει αρκετούς και ακριβώς επειδή συμβαίνει αυτό η επιλογή του είναι ενδεικτική ότι ο πρώην πρωθυπουργός έχει αποφασίσει να κινηθεί εκτός συμβατικού πλαισίου και ισορροπιών. Το Κ.Κ.Ε, για παράδειγμα, θα τον κατηγορήσει ότι καπηλεύεται την ιστορία της Εθνικής Αντίστασης, οι δεξιοί ότι επιστρέφει σε συμβολισμούς διαιρέσεων και διχασμού, τα τρολς των σόσιαλ μίντια πώς κάνει “κλόπι ράϊτ” στην ΕΛΛ.ΑΣ του Χρυσοχοϊδη. Όμως, το τολμηρό γίνεται εύληπτο, ακόμα κι αν εκπροσωπεί την υπερβολή. Άλλωστε, το ΠΑΣΟΚ επικαλείται διά του ιδρυτικού τίτλου του τον …Σοσιαλισμό, παρότι έχει χωρίσει με την ιδέα εδώ και μερικές δεκαετίες.

Ο Αλέξης Τσίπρας πέρασε από τη φάση του υπονοούμενου, της προσμονής και της προσδοκίας, στην πραγματικότητα της σκληρής πολιτικής αντιπαράθεσης. Κι αυτό από μόνο του ενυδατώνει το πολιτικό τοπίο. Το όνομα και η ιδρυτική διακήρυξη θα αφομοιωθούν στον προεκλογικό χρόνο κι αυτό που θα μείνει θα είναι η πειστικότητα των λόγων και των θέσεων στα μεγάλα ζητήματα της καθημερινότητας των πολιτών. Εκεί θα κριθεί.

Μέχρι τότε πρέπει να διαχειρισθεί δύο εκ των συνθετικών του ακρωνύμιου.

Πρώτον, το “Αριστερή”: περιορίζεται, για παράδειγμα, στα αριστερά-κεντροαριστερά κοινά και αφήνει το κέντρο στην απόλυτη πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη; Ίσως είναι επιλογή ανάγκης ή στρατηγικής. Ανάγκη επειδή δεν νοιώθει ότι μπορεί να προσελκύσει τέτοια κοινά, στρατηγική επειδή εκτιμά πώς σε πρώτη φάση η συσπείρωση του κατακερματισμένου χώρου που τον έφερε στην εξουσία, το 2015, θα αποτελέσει τον βατήρα για να συγκροτήσει τον αντίπαλο πόλο.

Δεύτερον, το “Συμπαράταξη“: έχοντας κάψει τις γέφυρες συνεργασιών με κόμματα στην πορεία προς τις εκλογές (κυρίως με τον ΣΥΡΙΖΑ), η λέξη παραπέμπει μόνο σε ένα κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα από τις βασικές συνιστώσες που περιγράφονται στο μανιφέστο που δημσιοποιήθηκε. Δεν είναι εύκολο, κι εδώ τα πρόσωπα που θα επιλεγούν και θα προβληθούν θα παίξουν σημαντικό ρόλο.