Το θέμα δεν είναι πώς θα περάσουν το Πάσχα η Αραμπατζή, η Παπακώστα και οι άλλοι…

Ο Καραμανλής (του Αχιλλέως) δηλώνει πώς δεν διέπραξε κάτι επιλήψιμο, αλλά για το …καλό της παράταξης προλαβαίνει τον πρωθυπουργό για να πει ότι δεν θα είναι υποψήφιος στις επόμενες εκλογές. Περί του να παραδώσει την έδρα, ούτε κουβέντα. Η Αραμπατζή “δεν έχει τίποτε να φοβηθεί”, αν και οι διάλογοι (των επισυνδέσεων) με τον “τροχονόμο” των παρατυπιών στον ΟΠΕΚΕΠΕ, Μελά, άλλα δείχνουν. Η Παπακώστα σιωπά και αναμένει, ο Σκρέκας το ίδιο. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι πώς θα κάνουν όλοι αυτοί Πάσχα στις Σέρρες και στα Τρίκαλα…

Κι ακόμα πώς θα φτάσουν στην Ανάσταση και στον οβελία όλοι οι εμπλεκόμενοι στο σκάνδαλο των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων αλλά και όσοι βουλευτές δεν εμπλέκονται και θα βρεθούν αντιμέτωποι στις εκλογικές τους περιφέρειες, είτε με την μομφή πώς “δεν φρόντισαν”, όπως οι άλλοι, τους δικούς τους ψηφοφόρους, είτε επειδή η κυβέρνηση και η παράταξη κλυδωνίζονται.

Ο πρωθυπουργός είναι βέβαιο πώς θα ομολογήσει τις αστοχίες, θα επιπλήξει τους εμπλεκόμενους, ίσως και με την απώλεια της υποψηφιότητάς τους στις εκλογές, σε κάποιες περιπτώσεις θα ζητήσει να παραδώσουν και τις έδρες. Κυρίως, όμως, θα προσπαθήσει να αφήσει πίσω του τη νεοπλασία των παρεμβάσεων στο σύστημα πληρωμών του ΟΠΕΚΕΠΕ και να προβάλλει την μετακίνησή του στην ΑΑΔΕ. Κι όλο αυτό θα εξηγηθεί ως σύγκρουση με το “βαθύ κράτος”.

Ορισμένοι στην κυβέρνηση διατυπώνουν ερωτήματα σχετικά με την μεθοδολογία της ευρωπαϊκής εισαγγελίας να κατατμήσει τις δικογραφίες και να “βομβαρδίζει” την κυβέρνηση περίπου ανά μήνα. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ακολουθούν άλλες τουλάχιστον πέντε δικογραφίες- σύνολο εννιά! Κάποιοι μάλιστα αφήνουν να εννοηθεί πώς πίσω από αυτή την μεθοδολογία υποκρύπτεται σκοπιμότητα με στόχο την αποσταθεροποίηση. Υπάρχει, άραγε, σχέδιο Κοβέσι, κι αν ναι ποιοί κρύβονται στο παρασκήνιο; Εάν το γνωρίζουν ή έστω το υποθέτουν, ας το πουν.

Ο πρωθυπουργός είναι αναγκασμένος να διαχειριστεί την σοβαρότερη πολιτική κρίση από το 2019 και να προσπαθήσει να υπερβεί την παραλυσία στην οποία περιέρχεται η κυβέρνηση. Εξακολουθεί να διατηρεί άνετο δημοσκοπικό προβάδισμα και μέχρις ώρας κανείς στην αντιπολίτευση δεν μπορεί να το διαταράξει. Δεν αρκεί όμως. Αφενός γιατί τα γεγονότα γίνονται σοβαρότερος αντίπαλος από τον Ανδρουλάκη, ή όποιον άλλον προκύψει μόλις διαμορφωθεί ο πολιτικός χάρτης με τα νέα κόμματα. Αφετέρου διότι πρέπει να μην υποκύψει στις σειρήνες περί πρόωρων εκλογών που καλλιεργούν ακόμα και στενοί συνεργάτες του.

Εάν είναι μία φορά επικίνδυνη για την εσωτερική σταθερότητα η κυβερνητική κρίση, θα γίνει δύο και τρεις φορές πιό επικίνδυνη εφόσον η χώρα μπει σε προεκλογική περίοδο ακραίας πόλωσης, τώρα, με ορίζοντα δύο τουλάχιστον αναμετρήσεις τους επόμενους μήνες. Κι όλα αυτά ενώ ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν φαίνεται να τελειώνει και οι συνέπειες του στην παγκόσμια, ευρωπαϊκή και καθ΄ ημάς οικονομία πυκνώνουν σαν βαριά σύννεφα.

Χρειάζονται γενναίες αποφάσεις και ανάληψη του πολιτικού κόστους. Έχει την μεγάλη εικόνα, ας πάρει τις αποφάσεις. Και θα κριθεί γι αυτές…