ΟΠΕΚΕΠΕ: Το “αθώο” ρουσφέτι και τα “διανυκτερεύοντα” γραφεία βουλευτών

Βουλευτές εξ αυτών που φέρονται να εμπλέκονται στις νέες δικογραφίες για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, καθώς και υπουργοί που “συναδελφικά” έσπευσαν να συνδράμουν, περιγράφουν την βουλευτική ιδιότητα, κυρίως στην περιφέρεια, ως “διανυκτερεύον φαρμακείο” που συμπαρίσταται στους ψηφοφόρους με διάθεση κοινωνικής προσφοράς. Το ρουσφέτι, με άλλα λόγια, χρησιμοποιείται ως επιχειρηματολογική βάση για να δικαιολογηθούν κάποια απ΄ όσα έρχονται στο φως.

Αναμφίβολα, αυτά που περιγράφονται στις ογκώδεις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας πρέπει να κριθούν κατά περίπτωση. Γι’ αυτό, άλλωστε, το ίδιο το παραπεμπτικό και η τεκμηρίωση που ακολουθεί αποτυπώνει ποικιλία κατηγοριών, από πλημελήμματα έως κακουργήματα. Για παράδειγμα, πρώην υπουργός μαζί με βουλευτή από τη Βόρεια Ελλάδα φέρονται να άσκησαν πιέσεις σε στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ να δοθούν επιδοτήσεις σε 37 παραγωγούς που είχαν απορριφθεί ως παράτυπες από τον οργανισμό. Δύο πρώην υπουργοί παραπέμπονται για κακούργημα, άλλοι δύο εμπίπτουν στον νόμο περί ευθύνης υπουργών (άρθρο 86).

Το δήθεν αθώο ρουσφέτι, ωστόσο, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως προπέτασμα, υπό το πρίσμα ότι το γραφείο κάθε βουλευτή στην περιφέρεια λειτουργεί (νυχθημερόν) ως υποκατάστατο ενός κράτους που απουσιάζει και ως μηχανισμός αποκατάστασης αδικιών. Προφανής και προκλητική η κανονικοποίηση.

Διότι, ναι μεν ο βουλευτής Ζακύνθου ορθώς παρενέβη για την διακομιδή βαριά ασθενούντος που κινδύνευε η ζωή του, όμως δεν θα βραβεύσουμε τους τέσσερις στους τέσσερις βουλευτές των Σερρών για ανθρωπισμό και αλληλεγγύη.

Πρώτον, γιατί δεν έδρασαν μόνο με το κλασικό κουτοπόνηρο “ετελείωσε” του βουλευτή της παλιάς ελληνικής ταινίας που περιέγραφε σκωπτικά τον πολιτικαντισμό της εποχής αλλά ως ψηφοθήρες και δη ανταγωνιστικά με τους συντοπίτες συναδέλφους τους.

Δεύτερον, διότι εάν όντως υπήρχαν περιπτώσεις καθυστέρησης ή αδικίας παραγωγών που εδικαιούντο επιδοτήσεις τα αιτήματα έπρεπε να κατευθυνθούν στον αρμόδιο υπουργό ώστε να αντιμετωπιστούν συνολικά και όχι να γίνονται τα γραφεία του ΟΠΕΚΕΠΕ call center εξυπηρέτησης βουλευτών.

Εν κατακλείδι, εάν στην προσπάθεια της “κατά περίπτωση” εξέτασης όσων αναφέρονται στις δικογραφίες καταλήξουμε να δικαιολογήσουμε ότι καλώς λειτουργεί η ανοιχτή γραμμή διευθετήσεων μεταξύ βουλευτών και κάθε οργανισμού ή υπηρεσίας του δημοσίου –και μάλιστα για υποθέσεις που αφορούν δημόσιους και κοινοτικούς πόρους και χωρίς κανένα “φιλτράρισμα”-, τότε εκλογικεύουμε την απουσία οργανωμένου κράτους και νομιμοποιούμε την συναλλαγή ως μέσο αλίευσης ψήφων.