Είναι το πετρέλαιο, ανόητε…

Επειδή επί ένα μήνα που η υφήλιος βυθίζεται στην πολεμική δυστοπία και οι περισσότερες ευρωπαϊκές ηγεσίες στέκονται ακόμα αμήχανες απέναντι στην επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, τι ακριβώς έχουν να πουν για την ωμή παραδοχή του Ντόναλντ Τραμπ ότι “το αγαπημένο του πράγμα είναι να πάρει το ιρανικό πετρέλαιο” και αποκαλεί αφελείς και ανόητους όσους απορούν “γιατί το κάνει αυτό”;

Τις πρώτες ημέρες αυτού του πολέμου ελάχιστοι υιοθέτησαν την άποψη που εξέφρασε ο ΟΗΕ ότι η επίθεση είναι παράνομη, στην ΕΕ το τόλμησε μόνο ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ, ο οποίος, μάλιστα, δέχτηκε καθ’ ημάς κριτική από κυβερνητικά στελέχη. Κυβερνήσεις και ευρωπαϊκή γραφειοκρατία οχυρώθηκαν πίσω από την λογικοφανή επιχειρηματολογία να καταλυθεί ένα θεοκρατικό καθεστώς που, όντως, καταπιέζει τον λαό του και δολοφονεί όσους αντιδρούν και, παράλληλα, συνιστά παγκόσμια απειλή λόγω του πυρηνικού του προγράμματος.

Όμως, ακόμα και αμερικανικά μέσα ενημέρωσης έγραφαν ότι πίσω από την “Επική Οργή” που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ δεν κρύβεται ένας πόλεμος της ηθικής Δύσης κατά του καταπιεστικού καθεστώτος των μουλάδων αλλά ο πραγματικός αντικειμενικός στόχος που δεν είναι άλλος από τον έλεγχο των πετρελαϊκών πηγών της περιοχής.

Ένα μήνα μετά το ομολογεί ο ίδιος ο Τραμπ. Δεν ήταν το θεοκρατικό καθεστώς –του οποίου δολοφονήθηκαν τα περισσότερα ηγετικά στελέχη αλλά παραμένει ακλόνητο-, δεν ήταν να διευκολυνθεί ο ιρανικός λαός να εξεγερθεί –που δεν εξεγέρθηκε-, δεν ήταν καν να καταστραφεί το βαλλιστικό του πρόγραμμα –που απ΄ ότι φαίνεται αντέχει-, ήταν κατά βάση να περιέλθουν σε αμερικανική εποπτεία οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της περιοχής κατά τη γνωστή προεδρική στρατηγική του “drill baby, drill”.

Αν για το Ισραήλ ο βασικός λόγος του πολέμου ήταν να εξαλειφθεί αυτό που θεωρεί ότι συνιστά “υπαρξιακή απειλή”, οι ΗΠΑ έβαλαν την παγκόσμια οικονομία σε μία περιπέτεια με άγνωστο τέλος και τεράστιες επιπτώσεις διότι το…αγαπημένο πράγμα του προέδρου είναι το ιρανικό πετρέλαιο.

Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι αφοπλιστικά απλοϊκός, παρά τις μεταπτώσεις και τις αντιφάσεις του: στη Βενεζουέλα απήγαγε τον Μαδούρο και εγκατέστησε κυβέρνηση-μαριονέτα για να ελέγχει το πετρέλαιο, στην Γροιλανδία επιδιώκει να ελέγξει τις σπάνιες γαίες, στο Ιράν είναι πάλι η ενέργεια. Κάθε φορά, βεβαίως, προβάλλεται και κάποια “παράπλευρη” απειλή που επιβάλλει την επέμβαση για την δημιουργία ζώνης ασφαλείας για τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Όλα αυτά συνιστούν την μεγαλύτερη και πιό αλλαζονική έκφραση αναθεωρητισμού εδώ και δεκαετίες και ταυτόχρονα την κατάργηση κάθε γνωστού πλαισίου κανόνων διεθνούς δικαίου και την αντικατάστασή του με το μόνο όπλο που αναγνωρίζει η υπερδύναμη. Την στρατιωτική και οικονομική ισχύ.

Αυτά μόνο για να καθίσταται σαφές ποιές επιλογές κάνει η Ευρώπη και να μην ενδύουν ορισμένοι (και στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό) με φθηνή ηθικοπλασία την αμηχανία και την έμμεση στήριξή τους στο “δόγμα Τραμπ”. Και για να το θυμηθούν όταν θα επαναληφθεί με κάτι που δεν αποκλείεται να μας αφορά ακόμα περισσότερο. Διότι κάθε αναθεωρητισμός εκμεταλεύεται πάντοτε ως βάση και νομιμοφάνεια τον προηγούμενο…