Η ορχήστρα κάνει (και) φάλτσα…

Εφόσον ο πρωθυπουργός τηρήσει τη δέσμευσή του (που επανέλαβε σε πρόσφατη συνέντευξή του στο iefimerida.gr) και δεν υποκύψει στην ανάγκη ενός νέου ανασχηματισμού στην τελική ευθεία προς τις εκλογές πολλοί γαλάζιοι βουλευτές που ελπίζουν σε ένα κυβερνητικό χαρτοφυλάκιο θα φθάσουν στις κάλπες με μεγάλη αβεβαιότητα. Τα σημερινά δημοσκοπικά ποσοστά της Ν.Δ “βγάζουν” περίπου 120 έδρες και η δεύτερη εκλογική αναμέτρηση θα διεξαχθεί με λίστα.

Η αβεβαιότητα πολλαπλασιάζεται από την παρασκηνιακή διαπάλη των “δελφίνων” και την ανάγκη κορυφαίων υπουργών να αυξήσουν την τιμή της πολιτικής μετοχής τους με ισχυρό προσωπικό εκλογικό αποτύπωμα. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον φαίνεται πώς θα έχουν οι “μάχες” στον βόρειο και το νότιο τομέα της Αθήνας, δεν πρέπει να υποτιμάται, όμως, η αγωνία των βουλευτών της περιφέρειας. Ιδιαίτερα στη Βόρεια Ελλάδα όπου η “Ελληνική Λύση” καταγράφει εύκολα την δεύτερη θέση στις μετρήσεις σε μικρή απόσταση από τη Ν.Δ, σε ορισμένες περιοχές “χτυπάει” ακόμα και πρωτιά. Το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός επισκέπτεται συχνά τη Θεσσαλονίκη δεν είναι τυχαίο.

Μπορεί τα φώτα της δημοσιότητας να πέφτουν στην κατακερματισμένη κεντροαριστερά και ειδικότερα στο ΠΑΣΟΚ που ελπίζει σε κάποια αύξηση των ποσοστών του μετά το συνέδριο, ωστόσο η κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ κάθε άλλο παρά απολύτως συνεκτική είναι. Για παράδειγμα, η δήλωση του Δημήτρη Καιρίδη που είπε ότι “εάν ο ίδιος ήταν θύμα των υποκλοπών θα κατέθετε μήνυση για να μάθει ποιός και γιατί τον παρακολουθούσε” δεν συνιστά μόνο ηχηρή διαφοροποίηση αλλά και έμμεσο μήνυμα σε συναδέλφους του που δεν έπραξαν κάτι τέτοιο.

Αλλά και η δήλωση του Βασίλη Κικίλια ότι “η αίθουσα (για τη δίκη των Τεμπών) στη Λάρισα δεν πληροί τις προϋποθέσεις” αποτελεί μομφή στον Γιώργο Φλωρίδη και κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση από όσα είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Από την ειρωνική αντίδραση της Σοφίας Βούλτεψη στις εξαγγελίες του Θάνου Πλεύρη περί απαγόρευσης της “μπούργκας”, μέχρι τις σοβαρές τοποθετήσεις του Νίκου Δένδια για την εξωτερική πολιτική, η κυβέρνηση και η Κ.Ο της Ν.Δ μοιάζει συχνά με χώρο αναμονής οδοντιατρείου όπου όσοι έχουν πονόδοντο σπεύδουν να πάρουν την σειρά των άλλων.

Δημιουργεί κινδύνους αυτό το κλίμα; Η απάντηση είναι “όχι” όσο δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Όμως δεν αρκεί αυτό, ιδιαίτερα εάν δεν πεισθούν οι αναποφάσιστοι νεοδημοκράτες ψηφοφόροι να προσέλθουν στις κάλπες κι ακόμα περισσότερο εάν επιβεβαιωθούν τάσεις αποχής ανάλογες με αυτές των ευρωεκλογών. Η κατάσταση ίσως επιδεινωθεί εάν τελικά κάνει το βήμα για την ίδρυση κόμματος ο Αντώνης Σαμαράς, ενώ δεν πρέπει να υποτιμάται και η επίδραση μιας έμμεσης “λευκής (εκλογικής) απεργίας” του Κώστα Καραμανλή.

Το βέβαιο είναι πώς εφόσον δεν αλλάξει η κατάσταση μερικές δεκάδες βουλευτές θα χάσουν τις έδρες τους στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση και στην δεύτερη πολλά θα εξαρτηθούν από το πώς θα συγκροτηθεί η λίστα. Τον απόλυτο έλεγχο της “ενορχήστρωσης” θα έχει ο πρωθυπουργός, κι εκεί θα μετρήσουν προτιμήσεις και συμπεριφορές.

Όσοι, δε, δεν ελπίζουν να πάρουν κυβερνητική θέση σε έναν εκλογικό ανασχηματισμό, ώστε να αποκτήσουν πρόκριμα στις περιφέρειές τους έναντι των ανταγωνιστών τους, ενδέχεται να αρχίσουν να συμβαδίζουν περισσότερο με τη δυσαρέσκεια της κοινής γνώμης και λιγότερο με την επίσημη κυβερνητική γραμμή.

Το γεγονός ότι αρκετοί διαπιστώνουν έλλειμμα συντονισμού στο Μέγαρο Μαξίμου και δυσφορούν επειδή δεν βρίσκουν ευήκοα ώτα, είτε εκεί είτε στα υπουργεία, αποτελεί “καμπανάκι” που έχει ήδη αρχίσει να ηχεί και αναζητούνται λύσεις.