Το τελευταίο χαρτί της κεντροαριστεράς

Πολλοί -και εκτός των γραμμών της κεντροαριστεράς- παραδέχονται πώς οι Χαρίτσης, Αχτσιόγλου και Ηλιόπουλος είναι από εκείνα τα στελέχη του παλαιού ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ με μεγάλη πολιτική, διαχειριστική και κυβερνητική εμπειρία.

Αν και θεωρητικά ανήκουν στην λεγόμενη ριζοσπαστική (κεντρο)αριστερά διέπονται από μετριοπαθή και τεκμηριωμένο λόγο και θετική κοινοβουλευτική παρουσία. Ως εκ τούτου, σε ένα άνυδρο τοπίο στην συγκεκριμένη περιοχή της πολιτικής γεωγραφίας, δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν πώς θα πτώχαινε την πολιτική η απουσία τους από την επόμενη Βουλή.

Οι τρεις τους εκπροσωπούσαν το προηγούμενο διάστημα περίπου το ήμισυ της Νέας Αριστεράς που υιοθετούσε την πολιτική των συνεργασιών με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, σε αντίθεση με το υπόλοιπο (που όμως έχει πλειοψηφία στους κομματικούς συσχετισμούς) το οποίο σηκώνει τη σημαία της “καθαρότητας” και πάσχει από οξύ “αντι-τσιπρισμό”. Η παραίτηση του Αλέξη Χαρίτση από την προεδρία του κόμματος –που δημοσκοπικά ασθμαίνει περίπου στο 2% και είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα βρεθεί εκτός Βουλής στις εκλογές– ήταν προεξοφλημένη εδώ και καιρό. Θα έλεγε κανείς ότι άργησε, ωστόσο στο “Βιλαμπάχο” των καταλοίπων του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ όλα κυλούν σε αργούς ρυθμούς.

Όπως πρώτα οι βουλευτές και τα στελέχη της Νέας Αριστεράς έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά τη νίκη Κασσελάκη προβλέποντας τις εξελίξεις και προκαλώντας διάσπαση, έτσι (ξανά) το μικρό αυτό κόμμα θα είναι πάλι το πρώτο που θα διασπαστεί υπό το φως των ανακατατάξεων που δρομολογεί η ίδρυση νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα. Είναι, άλλωστε, και οι τρεις τους πολιτικά παιδιά του.

Η δεύτερη διάσπαση θα προέλθει τους επόμενους μήνες από την μαζική αποχώρηση βουλευτών και στελεχών του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ που δημοσκοπικά φθίνει με γρήγορους ρυθμούς και κινείται στο τεντωμένο σχοινί των ισορροπιών μεταξύ της πλευράς του Σωκράτη Φάμελλου και του Παύλου Πολάκη. Κι εδώ “μήλο της έριδας” είναι επί της ουσίας ο πρώην πρωθυπουργός, κι αυτό φάνηκε από τις οργίλες αντιδράσεις των “πολακικών” στη δήλωση του Κώστα Ζαχαριάδη ότι μόνο ο Τσίπρας θα μπορούσε να ηγηθεί ενός νέου σχηματισμού δυνάμεων της κεντροαριστεράς.

Υπό μία έννοια, αυτό που δεν κατόρθωσε, λόγω εσωτερικών συσχετισμών και των δικών του λαθών (όπως περιγράφει στην “Ιθάκη”,) να κάνει ο ίδιος με πολύ καλύτερους πολιτικούς και δημοσκοπικούς όρους, από την ήπια ήττα του 2019 μέχρι τη συντριβή του 2023, θα συμβεί τώρα επώδυνα αλλά αναγκαία.

Όσοι επιθυμούν περίκλειστους μηχανισμούς αντισυστημισμού θα κρατήσουν τα δικά τους ομαδοποιημένα συστήματα με σφοδρή πιθανότητα να βρεθούν στο όριο επιβίωσης του 3%, οι άλλοι, που εμφορούνται ακόμα από τα περί κυβερνώσας κεντροαριστεράς στο νέο τοπίο, θα επιδιώξουν να ενταχθούν στο δύσκολο και αβέβαιο αλλά και φρέσκο εγχείρημα του πρώην πρωθυπουργού.

Τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί πάντοτε την ευελιξία να οδηγήσει την χώρα σε εκλογές σε χρόνο και με τρόπο που θα είναι πιό βολικό γι αυτόν ώστε να εξασφαλίσει αυτοδυναμία έστω και στην δεύτερη κάλπη. Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή εγκυμονεί απίστευτους κινδύνους αλλά (κυνικά) κρύβει και ευκαιρίες για κάποιον που κυβερνά ήδη επτά χρόνια και μπορεί να προτάξει την σταθερότητα σε πολίτες που δικαίως ανησυχούν.

Από την άλλη, το ΠΑΣΟΚ μπορεί να φαίνεται θνήσκον, στη βάση του, όμως, διαθέτει ακόμα αντοχές και μπορεί να αποδειχτεί περισσότερο συμπαγές απ΄ ότι όλοι νομίζουμε. Όσοι θεωρούν ότι ένα κόμμα Τσίπρα έχει τη δεύτερη θέση …από τα αποδυτήρια είναι πιθανό να διαψευσθούν. Όλα θα κριθούν μεταξύ πρώτης και δεύτερης εκλογικής αναμέτρησης (εφόσον επαληθευτούν οι δημοσκοπικές προβλέψεις) όταν θα τεθούν τα σκληρά διλήμματα.

Κίνδυνο αποτελεί επίσης το “χούϊ” του (πρώην) συριζαϊκού στερισμού να διχάζεται και να τιμαριοποιείται για το παραμικρό. Εάν δεν κατανοήσουν ότι όλοι τους παίζουν το τελευταίο χαρτί, όχι μόνο απέναντι στη Ν.Δ και δευτερευόντως το ΠΑΣΟΚ, αλλά και έναντι του αντισυστημικού κύματος που διευρύνει την επιρροή του και ενισχύει τον κατακερματισμό της αντιπολίτευσης, τότε θα κάνουν μία τρύπα στο νερό.

Ακόμα πρέπει να καταστεί σαφές -και να συμφωνήσουν όλοι σε αυτό- ότι οι καιροί δεν προσφέρονται για εξαλλοσύνες ιδεολογικής καθαρότητας αλλά για συνεπή πολιτικό λόγο και ρεαλιστικό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Οι ρομφαίες του παρελθόντος πρέπει να μείνουν θαμένες ώστε να κερδηθούν περιοχές στο κέντρο του πολιτικού συστήματος (που ακόμα μοιάζουν απροσπέλαστες) και να χτιστούν σοβαρές συμμαχίες και εκτός Ελλάδας. Ως προς αυτό το τελευταίο, αυτή τη στιγμή ο πρωθυπουργός μοιάζει ανίκητος.

Τέλος, να κατανοήσουν όσοι θέλουν να πάνε με τον Τσίπρα ότι, αυτή τη φορά, δεν μπορούν να διεκδικούν μοιρασιές του τύπου “πρώτος μεταξύ ίσων”. Όλα έχουν αλλάξει…