Οι Patriot στη Σαουδική Αραβία και η ανάγκη για χαμηλούς τόνους

Η αποστολή της ελληνικής συστοιχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία στο πλαίσιο της συμφωνίας στρατιωτικής συνεργασίας ψηφίστηκε σε διαφορετικές φάσεις από τη Βουλή. Το βέβαιο είναι πώς η επικύρωση και παράταση της συμφωνίας παραμονής της ψηφίστηκε τον Ιούλιο του 2004 από τους βουλευτές της Ν.Δ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ αρνητικά τοποθετήθηκαν τα άλλα κόμματα.

Προφανώς δεν στείλαμε τους Patriot στη Σαουδική Αραβία ως τουριστικό αξιοθέατο για τους εμίρηδες αλλά για να χρησιμοποιηθούν για την άμυνα της χώρας, εν προκειμένω για την προστασία πετρελαϊκών εγκαταστάσεων στην περιοχή Γιανμπού, στις όχθες της Ερυθράς Θάλασσας όπου βρίσκεται και η ελληνική φρεγάτα στο πλαίσιο της επιχείρησης “Ασπίδες”.

Παρέλκει, λοιπόν, η σχετική αντιπαράθεση. Εκτός εάν κάποιοι θεωρούν ότι οι Patriot έπρεπε να παραμείνουν στα υπόστεγα την ώρα που από επάνω περνούσαν ιρανικοί βαλιστικοί πύραυλοι με στόχο τις εγκαταστάσεις της “Aramco”.

Συνιστά κάτι τέτοιο εμπλοκή στον πόλεμο; Επ΄ αυτού καθένας έχει την οπτική του. Εμπλοκή θα σήμαινε να εκτοξευθεί ελληνικός πύραυλος κατά του Ιράν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, είχαμε κατάρριψη κατά την άμυνα. Όμως, από την άλλη, έμμεση εμπλοκή θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πώς έχουν αρκετές χώρες που παρέχουν βάσεις και διευκολύνσεις στις αμερικανικές δυνάμεις: Η Τουρκία το Ιντσιρλίκ, εμείς τη Σούδα, οι Γάλλοι και οι Βρετανοί με την αεροναυτική παρουσία τους στην ευρύτερη περιοχή, ακόμα και οι Γερμανοί και οι Ισπανοί που στέλνουν πολεμικά πλοία στη νοτιανατολική Μεσόγειο. Όμως, το Ιράν το χτυπούν μόνο οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί.

Είτε το θέλουμε είτε όχι η χώρα έχει συμβατικές υποχρεώσεις στο πλαίσιο των στρατιωτικών συμφωνιών που έχει συνάψει, είναι σαφές όμως πώς πέραν τούτων δεν πρέπει να υπάρξει καμία άλλη έμμεση ή άμεση συμμετοχή. Η μοναδική βασική εμπλοκή που όχι μόνο δικαιολογείται αλλά επιβάλλεται είναι η προστασία της Κύπρου.

Αντιθέτως, η Ελλάδα πρέπει να προετοιμάζεται για την επόμενη μέρα και να προσπαθεί να διαδραματίσει έναν εποικοδομητικό ρόλο στην περιοχή. Γι’ αυτό και τα περισσότερα κόμματα επικρότησαν την αποστολή αεροναυτικής δύναμης για την ασφάλεια της Κύπρου, όπως και για την ανάπτυξη των Patriot στην Κάρπαθο και τη Θράκη.

Εκείνο, απ΄ όσα διατυπώθηκαν από την αντιπολίτευση, που ίσως έχει βάση ήταν η σπουδή του υπουργού Άμυνας να ανακοινώσει ότι η ελληνική συστοιχία κατέρριψε τους δύο ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους. Φαντάζομαι ότι οι υπουργοί Άμυνας άλλων χωρών δεν προβαίνουν σε διθυραμβικές δηλώσεις κάθε φορά που αναχαιτίζεται ή καταρρίπτεται ιρανικό drone ή πύραυλος. Είναι προφανές πώς η ανακοίνωση αποσκοπούσε στην εσωτερική πολιτική κατανάλωση και στην ενίσχυση του αισθήματος συσπείρωσης γύρω από τη σημαία.

Υπό τον κίνδυνο, όμως, τρομοκρατικών επιθέσεων από φανατικούς φιλοϊρανούς ισλαμιστές και με την έκθεση που έχουν οι δυνάμεις μας στην Ερυθρά Θάλασσα και στην Κύπρο, καλύτερα θα ήταν να μείνουμε σε χαμηλότερους τόνους. Αυτοί, άλλωστε, που οφείλουν να αναγνωρίσουν τη συνεισφορά μας γνωρίζουν πολύ καλά τι έχει συμβεί.

Και κάτι τελευταίο: επειδή ήδη πέντε ευρωπαϊκές χώρες δήλωσαν προθυμία να συνεισφέρουν στην επιχείρηση διασφάλισης της ναυσιπλοϊας στα Στενά του Ορμούζ (χωρίς να προσδιορίζουν ακόμα τον τρόπο) που μετ’ επιτάσεως επιδιώκει ο Τραμπ, καλό θα ήταν η αρχική άρνηση του πρωθυπουργού να διατηρηθεί μέχρι τέλους. Αυτό θα μπορούσε να εξελιχθεί σε εμπλοκή, και δη πολύ υψηλού ρίσκου.