Ας τσακωθούμε και για τον Σάντσεθ…

Τι ακριβώς έπραξε ο Πέδρο Σάντσεθ ώστε να γίνεται θέμα στην εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση, για άλλους ως πρότυπο ηγεσίας και για άλλους σάκος του μποξ; Ο Ισπανός πρωθυπουργός αρνήθηκε να εκχωρήσει τις κοινές στρατιωτικές βάσεις με την ΗΠΑ ως ορμητήριο για την επίθεση στο Ιράν, την οποία χαρακτήρισε παράνομη επικαλούμενος το διεθνές δίκαιο. Οι Financial Times τον αποκάλεσαν “νέμεση της Ευρώπης στον Τραμπ” επειδή έλαβε καθαρή θέση την ώρα που οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες πελαγοδρομούν στην αμφισημία και κάποιες άλλες συντάσσονται χωρίς αστερίσκους στην “Επική οργή” του αμερικανού προέδρου.

Μάλλον πρόκειται για υπερβολή, ο Σάντσεθ στύλωσε τα πόδια σε μία βάση αρχών διαπιστώνοντας ότι η ισπανική κοινή γνώμη κατά πλειοψηφία διαφωνεί με την αμερικανική επιχείρηση, όχι, βεβαίως, επειδή στηρίζει τους μουλάδες της Τεχεράνης αλλά διότι τρέμει στην ιδέα των φαραωνικών επιπτώσεων που μπορεί να προκαλέσει: από την εκτόξευση των τιμών ενέργειας και την ακρίβεια γενικότερα έως ένα κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων- η Ισπανία έχει επώδυνη σχετική εμπειρία.

Όσα υποστηρίζει ο Σάντσεθ, όμως, αποτελούν αφετηρία κριτικής κατά του Τραμπ από πολλά αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, από Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικανούς, πανεπιστήμια και μεγάλο τμήμα της κοινής γνώμης. Η πικρή εμπειρία μακροχρόνιων πολέμων χωρίς απτό αποτέλεσμα, από το Ιράκ και το Αφγανιστάν, μέχρι την Λιβύη και τη Συρία, είναι διάχυτη, χωρίς να παραγνωρίζουμε το ενεργό σύνδρομο του πολέμου στο Βιετνάμ. Οι Αμερικανοί δεν ξεχνούν τα φέρετρα που γύρισαν στην πατρίδα και δεν θέλουν να το ξαναζήσουν.

Καθ’ ημάς ο Ισπανός πρωθυπουργός αξιοποιείται ως παράδειγμα προς μίμηση από την κεντροαριστερά (με τον ίδιο αφελή τρόπο που έκανε σημαία το γαλλικό Λαϊκό Μέτωπο), και ως στόχος για επιθέσεις από κυβερνητικά (και όχι μόνο) στελέχη και λοιπούς σχολιαστές επί παντός επιστητού. Οι πρώτοι παραγνωρίζουν ότι οι βαθμοί ελευθερίας της Μαδρίτης είναι σημαντικά μεγαλύτεροι από της Αθήνας (και) λόγω γεωγραφίας και οι γεωπολιτικές συνθήκες διαφορετικές, οι δεύτεροι εκκινούν από ένα σαθρό και αφελές επιχείρημα σχετικά με την στρατιωτική συνεργασία της Ισπανίας με την Τουρκία.

Το τελευταίο είναι, πράγματι, αξιοσημείωτο και εν τέλει παράδοξο να διατυπώνεται.

Ο Σάντσεθ απαξιώνεται για την ισπανοτουρκική συνεργασία που εγκαινίασε και υπηρέτησε ο πρώην πρωθυπουργός του (δεξιού) Λαϊκού κόμματος Ραχόϊ, δεν αναφέρει όμως κανείς ότι ο χριστιανοδημοκράτης Γερμανός καγκελάριος Μερτς πουλάει τα (ευρωπαϊκά) Eurofighter στην Τουρκία, η Ολλανδία είναι σταθερά από τους μεγαλύτερους εμπορικούς της εταίρους και συμπαραστάτες (για να μην αναφερθούμε στον ανεκδιήγητο πρώην πρωθυπουργό της Μαρκ Ρούτε που στάζει μέλι για την γείτονα ως ΓΓ του ΝΑΤΟ πλέον), η Τζόρτζια Μελόνι άνοιξε την πόρτα του SAFE στον Ερντογάν, ενώ οι Βρυξέλλες εν συνόλω θέλουν την Άγκυρα “περτενέρ” στην κοινή άμυνα την ώρα που διστάζουν να ενεργοποιήσουν επίσημα το άρθρο 42 περί αμυντικής συνδρομής στην Κύπρο.

Και κάπως έτσι ουδείς θυμάται πώς στην περίπτωση της απειλής Τραμπ για επέμβαση στην Γροιλανδία σχεδόν σύμπασα η ΕΕ στάθηκε στο πλευρό της Δανίας, ενώ για την Κύπρο έπρεπε να σπεύσει η Ελλάδα για να ακολουθήσουν με βαριά καρδιά ελάχιστες χώρες- και η Ισπανία του Σάντσεθ μεταξύ αυτών…

Ο Ισπανός πρωθυπουργός δεν είπε κάτι περισσότερο για την επιχείρηση των ΗΠΑ στο Ιράν απ΄ ότι θα ήθελαν πολλοί άλλοι να πουν αλλά δεν το πράττουν για ευνόητους λόγους. Αυτό δεν τον καθιστά κολυμβήθρα του Σιλωάμ για την (ξανά) διχασμένη ΕΕ, ούτε ο,τιδήποτε κάνει αφορά τις αγαθές του προθέσεις. Υπό μία έννοια, τα συμφέροντα της χώρας του υπηρετεί και από την εσωτερική (λαϊκή) πίεση και τις πολιτικές ισορροπίες εκκινεί.

Όμως, σε μία εσωτερική δημόσια αντιπαράθεση που κινείται γύρω από το τοξικό και ανόητο δίλημμα “ή με την επίθεση Τραμπ ή με τους στυγνούς μουλάδες της Τεχεράνης” η στάση του Σάντσεθ μετατρέπεται σε αντικείμενο ενός ακόμα ανόητου τσακωμού.