Η εγκληματική οργάνωση (με τη βούλα του Εφετείου) και η αυτοκριτική που δεν κάναμε
✨Το Εφετείο επιβεβαίωσε ότι η "Χρυσή Αυγή" είναι εγκληματική οργάνωση, αναγνωρίζοντας τη δικαστική καταδίκη ως πράξη δικαίου και ιστορικής σημασίας.
✨Παρά την καταδίκη, οι νεοναζιστικές ιδεολογίες και οι παραφυάδες της συνεχίζουν να διαχέονται τοξικά, κυρίως μέσω του διαδικτύου και της δημόσιας σφαίρας.
✨Η άνοδος της οργάνωσης δεν ήταν τυχαία, αλλά αποτέλεσμα πολιτικών και μιντιακών συμπαιγνιών που εξωράισαν και νομιμοποίησαν την παρουσία της στα κοινά.
✨Ευθύνες φέρουν συστημικά κόμματα, μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφοι που ενεθάρρυναν ή ανέχτηκαν τη δράση της, ενώ τα νεοναζιστικά στοιχεία παραμένουν ενεργά στην κοινωνία.
Η “Χρυσή Αυγή” είναι πλέον και με τη βούλα του Εφετείο εγκληματική οργάνωση. Η Δικαιοσύνη έπραξε το χρέος της απέναντι στην αλήθεια και την Ιστορία. Η μητέρα του Παύλου Φύσσα μπορεί λίγο να ησυχάσει μέσα στον ανυπέρβλητο θρήνο της. Τελειώσαμε; Κατηγορηματικά όχι. Οι ιδεολογικές παραφυάδες και η σπορά των νεοναζί υπάρχουν, δυστυχώς, ακόμα εκεί έξω και πνίγουν με τοξικότητα το διαδίκτυο.
Κάποιοι οφείλουν αυτοκριτική και πολλές συγγνώμες για τον τρόπο με τον οποίο έδρασαν ως προθάλαμοι για τα νεοναζιστικά εμέσματα και για την διεύρυνση της πολιτικής και εκλογικής επιρροής της εγκληματικής οργάνωσης. Δεν θα το πράξουν.Είναι βέβαιο, ωστόσο ότι η επισήμανση είναι αναγκαία μήπως και συνειδητοποιήσουμε ότι η διασπορά του δηλητηρίου συνεχίζεται ακόμα με νέα, κάθε φορά, επίφαση.
Η εγκληματική οργάνωση των Μιχαλολιάκου, Κασιδιάρη, Λαγού και όλων των άλλων δεν ήταν μόνο ένα συγκυριακό φαινόμενο της πρώτης φάσης των μνημονίων, δεν ήταν μόνο η αποκαλούμενη “κάτω πλατεία” που μοχλεύτηκε με τις διαδηλώσεις των αγανακτισμένων, δεν ήταν, εντέλει, κάτι που απλώς συνέβη κι εδώ όπως συνέβαινε το ίδιο διάστημα και σε άλλες χώρες.
Η επικράτησή της και η εκπροσώπησή των αρνητών της Δημοκρατίας στο Κοινοβούλιο ήταν σε μεγάλο βαθμό προϊόν ενός πολιτικού και μιντιακού “καθαρτηρίου” που ανέλαβε να εξαγνίσει το διευθυντήριο της εγκληματικής οργάνωσης και να το καταστήσει σχεδόν λογικό και αναγκαίο.
Από την γιαγιά που συνοδεία χρυσαυγιτών σηκώνει τη σύνταξή της από το ΑΤΜ μέχρι την αποσιώπηση της δράσης των ταγμάτων εφόδου κατά μεταναστών, και από τις τηλεοπτικές εκπομπές που παραδόθηκαν ως πασαρέλα στο νεοναζιστικό life style μέχρι τη διαμόρφωση της αντίληψης ότι οι Κασιδιαραίοι καλύπτουν το κενό μιας παραδομένης και παραιτημένης πολιτικής τάξης, οι ευθύνες και οι συνέργειες έχουν ονόματα και διευθύνσεις.
Και σε κάποια συστημικά κόμματα –που αδιαφόρησαν ή βολεύτηκαν-, και σε μερίδα μέσων ενημέρωσης και δημοσιογραφικές περσόνες που συστηματικά έδωσαν βήμα και λόγο ύπαρξης στους εγκληματίες με τη βούλα του Εφετείου.
Κι όλα αυτά πρέπει να προκαλούν εγρήγορση, γιατί τα “ορφανά” των χρυσαυγιτών κυκλοφορούν ακόμα ανάμεσά μας.