(Επιχειρηματικό) κέρδος vs ασφάλεια εργασίας: το έγκλημα στην “Βιολάντα”

Τα στοιχεία που έρχονται στο φως από την έρευνα των πραγματογνωμόνων της Πυροσβεστικής σχετικά με την έκρηξη στη βιομηχανία “Βιολάντα” είναι συντριπτικά και εξ αυτών αναβαθμίστηκε το κατηγορητήριο για τον επιχειρηματία σχετικά με την φονική έκρηξη που στοίχισε τη ζωή σε πέντε εργαζόμενες μητέρες.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ένα από τα στοιχεία που προέκυψαν είναι ότι πριν από περίπου έξι μήνες ο ιδιοκτήτης είχε ζητήσει προσφορά από ιδιώτη τεχνικό για να αλλάξει όλη την εγκατάσταση, από τις δύο υπέργειες δεξαμενές μέχρι και μέσα στο εργοστάσιο, αλλά τελικά οι εργασίες δεν έγιναν ποτέ, καθώς, σύμφωνα με μαρτυρία, ο επιχειρηματίας θεώρησε ότι η τιμή ήταν ακριβή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να συνεχίζεται η διαρροή προπάνιου, μέχρι που σημειώθηκε η φονική έκρηξη στο εργοστάσιο.

Η εποχή που ζητήθηκε προσφορά συμπίπτει με το χρονικό διάστημα που οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονταν ότι υπήρχε έντονη οσμή αερίου στο χώρο.

Επίσης, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, οι σωληνώσεις που ήταν υπογειοποιημένες, καθώς και οι τέσσερις υπόγειες δεξαμενές προπάνιου που είχε το εργοστάσιο δεν είχαν πιστοποίηση.

Ο επιχειρηματίας, δηλαδή, που τόσο διαφημίστηκε για το καινοτόμο επιχειρείν του, για τις σημαντικές εξαγωγικές του δραστηριότητες και εν τέλει για την… προσφορά του στην τοπική και εγχώρια οικονομία, απέφυγε να δαπανήσει τα ελάχιστα για να εξασφαλίσει στοιχειώδεις κανόνες προστασίας των εργαζομένων. Κι αυτό την ώρα που ο ίδιος επαιρόταν για τις επιχειρηματικές επιδόσεις του και κάποιοι άλλοι τον πρόβαλλαν ως “υπόδειγμα”.

Η εξέλιξη είναι, όμως, και αποκαλυπτική για την αμέλεια των αρμοδίων σχετικά με τον έλεγχο όσων συνέβαιναν στη “Βιολάντα”, ιδιαίτερα όταν από την έρευνα προκύπτει πώς οι υπέργειες δεξαμενές είχαν κριθεί ακατάλληλες από το 2019 (!), υπήρξαν δε κάποιες συστάσεις που ποτέ δεν υλοποιήθηκαν. Και ποτέ, όπως εκ του αποτελέσματος προκύπτει, κανείς δεν ενόχλησε την ιδιοκτησία της επιχείρησης για τις παραβάσεις και την εγκληματική αδιαφορία της. Επιθεώρηση Ασφάλειας Εργασίας, αρμόδια διεύθυνση της Περιφέρειας, Πυροσβεστική, Πολεοδομία, κεντρικές υπηρεσίες, έχουν όλοι ευθύνη για την ανοχή που επέδειξαν.

Η “Βιολάντα” δεν είναι μόνο η τραγωδία, το σοβαρότερο εργατικό δυστύχημα εδώ και δεκαετίες, είναι εν τέλει η πιό αποτροπιαστική αποκάλυψη ότι κάθε εργαζόμενος που πηγαίνει στη δουλειά του είναι εκτεθειμένος στην ασυδοσία της αρρωστημένης εκδοχής της επιχειρηματικότητας και, ταυτόχρονα, στην απουσία πλαισίου ασφάλειας που να το ελέγχει και να το εγγυάται το κράτος.

Την ώρα που κυβέρνηση και αντιπολίτευση συγκρούονται για τις νέες συλλογικές συμβάσεις, και ενώ ο πρόεδρος της ανώτατης συνδικαλιστική οργάνωσης γίνεται πρωταγωνιστής σε ένα πιθανό σκάνδαλο, η ζωή στους χώρους εργασίας είναι διαπραγματεύσιμη. Αν τα μέτρα ασφαλείας κοστίζουν πολύ στον επιχειρηματία ο θάνατος κοστίζει λιγότερο;

“Το κέρδος τους, η ζωή μας”, αναφέρει το γνωστό σύνθημα σωματείων και συνδικάτων και εν προκειμένω είναι απολύτως σωστό για να περιγράψει όσα συνέβαιναν επί μακρόν στο εργοστάσιο που έγινε τάφος.