Η ζωή του Μοχάμεντ Μπζίκ: Ο άνθρωπος που δεν αφήνει κανένα παιδί να πεθάνει μόνο

Για τον Μοχάμεντ Μπζίκ, η φροντίδα δεν είναι επιλογή· είναι αποστολή ζωής. Ο Λίβυος μετανάστης που ζει εδώ και δεκαετίες στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει αφιερώσει τη ζωή του σε παιδιά που δεν είχαν κανέναν άλλον: βρέφη και ανήλικους με τελικές ασθένειες, τα οποία εγκαταλείφθηκαν σε νοσοκομεία ή απομακρύνθηκαν από τις οικογένειές τους. Παιδιά που, χωρίς εκείνον, θα περνούσαν τις τελευταίες τους στιγμές μέσα σε ιδρύματα και θαλάμους.

Ένα σπίτι για τα «αόρατα» παιδιά

Ο Μπζίκ έφτασε στις ΗΠΑ πριν από περισσότερα από 40 χρόνια για να σπουδάσει ηλεκτρονική μηχανική. Μαζί με τη σύζυγό του, Ντον, αποφάσισαν το 1995 να γίνουν ανάδοχοι γονείς παιδιών που κανείς άλλος δεν δεχόταν. Το σπίτι τους στο Λος Άντζελες εξελίχθηκε σταδιακά σε έναν μοναδικό χώρο: ένα από τα ελάχιστα σπίτια στην Καλιφόρνια που άνοιγαν την πόρτα τους σε παιδιά με πολύ βαριά, συχνά τερματική, ιατρική πρόγνωση.

Όπως έχει πει ο ίδιος, «αν δεν τα πάρω εγώ, θα μείνουν στο νοσοκομείο χωρίς οικογένεια». Με τα χρόνια, έχει φροντίσει δεκάδες παιδιά· αρκετά από αυτά πέθαναν στην αγκαλιά του.

Mohamed Bzeek, an Arab-American from California, is a foster parent who takes in only terminally ill children

Over 20 years, he has fostered 80 children, continuing this practice even after his wife passed away in 2015 pic.twitter.com/0NQPeRXZv6

— UberFacts (@UberFacts) March 20, 2023

Ονόματα, αγκαλιές και αξιοπρέπεια

Πολλά από τα παιδιά που έφτασαν στο σπίτι του δεν είχαν ούτε όνομα. Στα χαρτιά των νοσοκομείων αναγράφονταν απλώς ως «αγόρι» ή «κορίτσι». Ο Μπζίκ τους έδινε κάτι που θεωρεί αυτονόητο: ένα όνομα, μια ταυτότητα, μια θέση σε έναν κόσμο που τα είχε ήδη απορρίψει.

Για τους γιατρούς και τους επαγγελματίες παιδιατρικής ανακουφιστικής φροντίδας που συνεργάστηκαν μαζί του, το σπίτι του δεν ήταν απλώς ένας χώρος φιλοξενίας. Ήταν το σημείο όπου τα παιδιά μπορούσαν να νιώσουν ασφάλεια, να αγγιχτούν, να αγαπηθούν μέχρι το τέλος.

Μια ιστορία που έγινε σύμβολο

Η ιστορία του Μοχάμεντ Μπζίκ έγινε ευρύτερα γνωστή το 2017 και το 2019 μέσα από ρεπορτάζ μεγάλων αμερικανικών μέσων, αλλά και μέσα από το ντοκιμαντέρ Guardian of Angels, σε σκηνοθεσία Ενσάρ Αλτάι. Το φιλμ κατέγραψε με λιτότητα και σεβασμό την καθημερινότητα ενός ανθρώπου που ζει διαρκώς ανάμεσα στη φροντίδα και την απώλεια.

Έκτοτε, ο Μπζίκ τιμήθηκε με διεθνή βραβεία για την ανθρωπιστική του δράση, ενώ η ιστορία του χρησιμοποιήθηκε συχνά ως παράδειγμα στις συζητήσεις για το σύστημα αναδοχής παιδιών με σοβαρά ιατρικά προβλήματα.

12/ The next time someone speaks of “American exceptionalism,” think of Mohamed Bzeek.

A man whose faith, humanity, and love fill the void left by a broken system.

A man doing the work of an entire nation.

A man who deserves our gratitude—and our outrage.

END. pic.twitter.com/RU8Ofv6zpd

— Alfred Lanning (@alfred_lanning1) January 5, 2025

Η δική του μάχη με την ασθένεια

Σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές προηγούμενων ετών, ο ίδιος διαγνώστηκε με καρκίνο του παχέος εντέρου. Δεν υπάρχουν δημόσια επιβεβαιωμένα στοιχεία που να αναφέρουν κάποια νεότερη εξέλιξη στην κατάσταση της υγείας του, ούτε επίσημες ανακοινώσεις που να αναιρούν τα παλαιότερα δεδομένα. Όπως και με τα παιδιά που φροντίζει, έτσι και εδώ, η πληροφόρηση παραμένει περιορισμένη και διακριτική.

Ο ίδιος έχει περιγράψει πώς, όταν βρέθηκε μόνος του στο νοσοκομείο, ένιωσε τον ίδιο φόβο που βλέπει στα παιδιά: «Αν εγώ, μεγάλος άνθρωπος, φοβάμαι τόσο, φαντάσου τι νιώθουν εκείνα».

Γιατί η ιστορία του εξακολουθεί να αφορά όλους μας

Η ζωή του Μοχάμεντ Μπζίκ φωτίζει ένα κενό που παραμένει ανοιχτό: τι συμβαίνει με τα παιδιά που δεν «χωρούν» στο σύστημα; Παιδιά που δεν έχουν χρόνο, φωνή ή πολιτική εκπροσώπηση. Σε έναν κόσμο που μετρά την αξία με όρους απόδοσης, εκείνος επέλεξε να σταθεί δίπλα σε όσους δεν είχαν τίποτα να προσφέρουν — πέρα από την ανάγκη τους για αγάπη.

Δεν άλλαξε το σύστημα. Αλλά άλλαξε τον κόσμο για δεκάδες παιδιά. Και, ίσως, για όσους άκουσαν την ιστορία του και θυμήθηκαν ότι η ανθρωπιά δεν χρειάζεται χειροκρότημα· χρειάζεται παρουσία.