Ανοίγουν τα “μεγάλα” και πνίγονται στα “μικρά”
✨Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ενισχύει το μεταρρυθμιστικό του προφίλ με μεγάλα πολιτικά θέματα, όπως η Συνταγματική Αναθεώρηση, αλλά δυσκολεύεται στα μικρότερα ζητήματα.
✨Η κυβέρνηση συχνά αντιδρά με καθυστέρηση σε θέματα που επηρεάζουν το κοινό αίσθημα, όπως η διάταξη περί συνεπιμέλειας και οι δηλώσεις βουλευτών για κοινωνικά προβλήματα.
✨Οι αργοπορημένες αντιδράσεις και τα λάθη προκαλούν αρνητικές εντυπώσεις και δημιουργούν την αίσθηση έλλειψης ενσυναίσθησης από την κυβέρνηση προς τους πολίτες.
✨Παρά τις θετικές πρωτοβουλίες για μεγάλα ζητήματα, η αδυναμία διαχείρισης των μικρών θεμάτων κινδυνεύει να ωθήσει ψηφοφόρους προς τα κόμματα διαμαρτυρίας.
Δύσκολα μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει στον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι ανοίγει έξυπνα και με πολιτική και επικοινωνιακή δεξιοτεχνία τα μεγάλα θέματα και ενισχύει τοιουτοτρόπως το μεταρρυθμιστικό προφίλ του και το δίλημμα “αν όχι αυτός, ποιός”. Η Συνταγματική Αναθεώρηση είναι το πιό πρόσφατο παράδειγμα, στη δε συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά (Σκάϊ) αντικατέστησε προσφυώς το “χάος” με συγκεκριμένους πολιτικούς του αντιπάλους (Ανδρουλάκη, Κωνσταντοπούλου, Βελόπουλο) για να καταστήσει το αόριστο πολύ συγκεκριμένο.
Εκεί, όμως, που δείχνει να …πνίγεται στο ποτήρι με το νερό η κυβέρνηση είναι στα θεωρητικώς μικρά και σε πρώτη ανάγνωση λιγότερο σημαντικά. Αυτά είναι, ωστόσο, που συζητώνται περισσότερο στα καφενεία και χτυπούν το μαλακό υπογάστριο του κοινού αισθήματος.
Δεν μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει ότι δεν το κατανοεί. Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές το κατανοεί με καθυστέρηση, όταν η ζημιά έχει ήδη προκληθεί.
Στην ίδια συνέντευξη, για παράδειγμα, ρωτήθηκε και τοποθετήθηκε για δύο τέτοια -φαινομενικά μικρά- θέματα.
Πρώτα, για την διάταξη περί συνεπιμέλειας που πρώτη-πρώτη έσπευσε να αξιοποιήσει η Όλγα Κεφαλογιάννη. Το γεγονός ότι ήταν “κομμένη και ραμένη στα μέτρα της” λόγω του γνωστού προβλήματος που έχει με τη νομική σύγκρουση με τον πρώην σύζυγό της και την επιμέλεια των παιδιών τους δημιούργησε εύλογα την εντύπωση πώς είχε προηγηθεί παρασκήνιο που κατέληξε στην ευνοϊκή ρύθμιση για την υπουργό.
Η αρχική αντίδραση της κυβέρνησης ήταν φοβική και η υπουργός καλύφθηκε πολιτικά. Ακολούθησαν, όμως, κατά τις πληροφορίες, μετρήσεις από το Μέγαρο Μαξίμου και διαπιστώθηκε ότι τόσο το συντηρητικό όσο και το κεντρώο εκλογικό κοινό της Ν.Δ δεν ανέχεται τέτοιες παρασπονδίες.
Και ήρθε ο πρωθυπουργός να πει το προφανές: “Διαχωρίζω τη χρήση της διάταξης από τη διάταξη αυτή καθ’ εαυτή. Και ξέρω πολύ καλά ότι όταν κατέχουμε ένα δημόσιο αξίωμα, μερικές φορές δεν πρέπει να στεκόμαστε μόνο στην ουσία, αλλά πρέπει να προσέχουμε και τις εντυπώσεις“. Δεν μπορούσε αυτό να ειπωθεί από την πρώτη στιγμή που εκδηλώθηκε το πρόβλημα από την κυβέρνηση; Για να μην πώ ότι θα μπορούσε να είχε εξ’ αρχής αποφευχθεί.
Μετά, η εξωφρενική δήλωση της βουλευτού Χριστίνας Αλεξοπούλου για το “το τσάμπα πέθανε”, με αφορμή τις δυσκολίες των εκπαιδευτικών να πληρώνουν υπέρογκα ενοίκια. Έπρεπε να περάσουν 3-4 μέρες, να καλύπτει η κυβέρνηση την βουλευτή απέναντι στην κριτική της αντιπολίτευσης, για να βγει ο ίδιος ο πρωθυπουργός να την “αδειάσει”; “Πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί στον τρόπο με τον οποίο μιλάμε”, είπε όταν ρωτήθηκε σχετικά για την κυρία που είχε παλαιότερα αποκαλέσει “ανθέλληνα” τον Αντώνη Σαμαρά. Πάλι με καθυστέρηση. Ίσως και χειρότερα, διότι η βουλευτής αναγκαστηκε να ζητήσει συγγνώμη (Ant1) την επομένη της συνέντευξης του πρωθυπουργού. Μέχρι τότε η ίδια δεν είχε καταλάβει τι είπε, στη δε κυβέρνηση προσποιούνταν ότι δεν το είχε πει. Μύλος.
Έχουν συμβεί αρκετά τέτοια περιστατικά που σωρρευτικά δημιουργούν την αίσθηση πώς η κυβέρνηση δεν αφουγκράζεται το κοινό αίσθημα. Συνήθως, ο ίδιος ο Μητσοτάκης “τα μαζεύει”, ωστόσο το θέμα δεν είναι να παρέρχεται ζωτικός πολιτικός χρόνος μέχρις ότου αναγκαστεί να το κάνει.
Εν τέλει, μπροστά στις κάλπες αυτοί που όντως βάζουν ψηλά τον πήχη της πολιτικής σταθερότητας θα μετρήσουν θετικά τις πρωτοβουλίες για τη Συνταγματική αναθεώρηση, τις ενεργειακές συμφωνίες και άλλα “μεγάλα”. Υπάρχει, όμως, όπως δείχνουν και οι μετρήσεις, ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος που ασφυκτιά δυσφορώντας για να αναρίθμητα “μικρά” που όλα μαζί δημιουργούν αρνητικές εντυπώσεις και κυρίως την απουσία ενσυναίσθησης. Κι αυτούς τους ψηφοφόρους σε κάθε τέτοιο λάθος, σε κάθε αργοπορημένη διαχείριση και αντίδραση, είναι σαν να τους κάνεις δώρο στα κόμματα διαμαρτυρίας.