Η “σκοτεινή” πλευρά της οικογενειακής βίας και η οδύσσεια των ανηλίκων στα νοσοκομεία – Τι λέει η ΠΟΕΔΗΝ

Με μια παρέμβαση που προκαλεί αίσθηση, ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος, τοποθετείται στο φλέγον ζήτημα των εξαφανίσεων ανηλίκων, με αφορμή την πρόσφατη υπόθεση της 16χρονης από την Πάτρα. Ο κ. Γιαννάκος, μεταφέροντας την εμπειρία των νοσοκομειακών εργαζομένων που συχνά έρχονται αντιμέτωποι με το δράμα της κακοποίησης, υπογραμμίζει πως η φυγή ενός παιδιού είναι συχνά η μοναδική διέξοδος από μια αβίωτη οικογενειακή πραγματικότητα.

Η παγίδα της «φιλοξενίας»: Όταν τα νοσοκομεία μετατρέπονται σε προσωρινά άσυλα

Ένα από τα πιο οδυνηρά φαινόμενα που καταγγέλλει ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ είναι η παρατεταμένη παραμονή κακοποιημένων παιδιών στις παιδιατρικές κλινικές. Λόγω της χρόνιας υποστελέχωσης και της έλλειψης εξειδικευμένων προνοιακών μονάδων, δεκάδες παιδιά «εγκλωβίζονται» στα νοσοκομεία με εισαγγελική εντολή.

Αυτά τα παιδιά δεν νοσηλεύονται για ιατρικούς λόγους, αλλά επειδή η πολιτεία αδυνατεί να βρει έναν κατάλληλο χώρο φιλοξενίας. Η παραμονή τους εκεί, αν και ασφαλής, αναδεικνύει το τεράστιο κενό στις δομές παιδικής προστασίας της χώρας.

Το ψυχολογικό βάρος της κακοποίησης: Ενοχές και ματωμένες ψυχές

Μέσα από την καθημερινή επαφή των υγειονομικών με αυτά τα παιδιά, αποκαλύπτεται το μέγεθος της ψυχικής φθοράς που επιφέρει η κακοποίηση. Ο Μιχάλης Γιαννάκος περιγράφει με γλαφυρό τρόπο πώς οι ανήλικοι θύματα βίας, μόλις βρεθούν σε ένα περιβάλλον ηρεμίας, αρχίζουν να κατακλύζονται από ενοχές.

Πρόκειται για ένα τραγικό παράδοξο: Τα παιδιά νιώθουν υπεύθυνα που δεν βρήκαν νωρίτερα τη δύναμη να καταγγείλουν τους βασανιστές τους ή να αποδράσουν από το μαρτύριο. Είναι μια εσωτερική μάχη που δίνουν οι «ματωμένες ψυχές» τους, προσπαθώντας να διαχειριστούν την προδοσία από το ίδιο τους το σπίτι.

Οικογένεια: Το καταφύγιο που μετατρέπεται σε απειλή

Η παρέμβαση εστιάζει με θάρρος στον ρόλο του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος. Η κακοποίηση δεν είναι πάντα έργο «ξένων»: συχνά οι ένοχοι έχουν ονοματεπώνυμο και βρίσκονται μέσα στο σπίτι. Είτε πρόκειται για αυτουργούς, είτε για άτομα που ανέχονται και καλύπτουν τη βία τρίτων, η ευθύνη παραμένει συντριπτική.

Η εμπειρία δείχνει ότι:

• Πολλές εξαφανίσεις είναι στην πραγματικότητα απόπειρες σωτηρίας.
• Οι ανήλικοι προτιμούν την αβεβαιότητα του δρόμου από τον τρόμο του σπιτιού.
• Η αστυνομική έρευνα συχνά καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η φυγή ήταν η μόνη άμυνα απέναντι στα βασανιστήρια.

Το ερώτημα για την 16χρονη στην Πάτρα: Αγάπη ή απόγνωση;

Αναφερόμενος συγκεκριμένα στην υπόθεση της Πάτρας, ο κ. Γιαννάκος αποκλείει σενάρια που δεν τεκμηριώνονται από τα μέχρι τώρα στοιχεία. Δεν υπάρχουν ενδείξεις απαγωγής, ούτε ιστορικό ψυχιατρικής νόσου που θα δικαιολογούσε μια αδικαιολόγητη φυγή.

Το ερώτημα που θέτει είναι αμείλικτο: Αν ένα παιδί ένιωθε την απαραίτητη αγάπη, τη στήριξη και την ασφάλεια στο σπίτι του, ποιος θα ήταν ο λόγος να εξαφανιστεί;

Η έρευνα πρέπει να εισχωρήσει βαθιά στις συνθήκες διαβίωσης της κοπέλας. Η πολιτική υγείας και πρόνοιας οφείλει να επικεντρωθεί στην πρόληψη και την έγκαιρη παρέμβαση, πριν η απόγνωση οδηγήσει και άλλα παιδιά στην ίδια επικίνδυνη οδό.