Ο Τσίπρας για την “Ιθάκη”: Μιλώ για τις αδυναμίες μου, κάνω αυτοκριτική, αλλά και κριτική

Στo Bookvoice – The podcast, ο Αλέξης Τσίπρας συζητά με τον Αιμίλιο Χειλάκη και τον Σπήλιο Λαμπρόπουλο, για πρώτη φορά για την Ιθάκη. Παρουσιάζει τον σκελετό του βιβλίου του, εξηγεί τι τον ώθησε να το γράψει.

Μιλάει επίσης για αυτά που τον ενέπνευσαν αλλά και για αυτά που τον δυσκόλεψαν.

Όπως αναφέρει το πρώτο κομμάτι έχει ένα αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, περιγράφοντας πώς κατάλαβε την πολιτική…

Για το δεύτερο κομμάτι αναφέρει πως σταμάτησε να το δουλεύει για έξι μήνες εξηγώντας τους λόγους και τον ιδιαίτερο τρόπο που ολοκληρώθηκε μαζί με την τρίτη ενότητα, οι οποίες αναφέρονται στο 2015.

Η «Ιθάκη» θα έχει έντονο το προσωπικό στοιχείο, ταυτόχρονα όμως αποτελεί και ένα βιβλίο που περιέχει αυτοκριτική αλλά και κριτική για συγκεκριμένα πρόσωπα. Αυτή η επισήμανση ξεχωρίζει από την συνέντευξη που παραχώρησε ο Αλέξης Τσίπρας στο bookvoice με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του από τις εκδόσεις Gutenberg, που θα κυκλοφορήσει στις 24 Νοεμβρίου.

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ:

-Αυτό το βιβλίο έχει ένα χαρακτήρα χρέους απέναντι στην ιστορία, αλλά έχει και ένα χαρακτήρα κάθαρσης, αυτογνωσίας, επαναπροσέγγισης της αλήθειας και των γεγονότων. Ήταν μια, πώς να το πω έτσι, με όρους, δεν είναι branding είναι reload, ξαναγέμισα τις μπαταρίες μου μέσα από την συγγραφή των γεγονότων και την αποτύπωση στο χαρτί της δικής μου αλήθειας.

-Δεν κρύβω ότι το βιβλίο μου έχει μια ιδιαιτερότητα. Και η ιδιαιτερότητα είναι ότι κανείς πρώην πρωθυπουργός δεν γράφει σε ενεστώτα χρόνο. Όλοι γράφουν σε παρελθόντα χρόνο. Κάνω την αυτοκριτική μου, αλλά κάνω και κριτική.

– Δεν έχω αφήσει τίποτα εκτός… ομολογώ ότι από την πρώτη γραφή μέχρι την τελευταία έχει υπάρξει επεξεργασία, κυρίως όχι με το βλέμμα στο μέλλον, με το βλέμμα στην προσπάθεια να είμαι όσο πιο αντικειμενικός και όσο το δυνατόν λιγότερο άδικος, γατί δεν μπορεί να μην είσαι καθόλου άδικος απέναντι στους ανθρώπους και στα γεγονότα. Γι’ αυτό το λόγο έχω το βιβλίο, γράφτηκε και μία και δεύτερη και τρίτη φορά, ενώ υπήρξε μία προσπάθεια από τον Ιούλη μέχρι σήμερα. Το είδα αρκετές φορές ώστε κάθε λέξη να με αντιπροσωπεύει και να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στην αλήθεια.

-Για μένα όλη αυτή η διαδικασία της συγγραφής είχε ένα χαρακτήρα λύτρωσης, κάθαρσης. Άρα ψυχοθεραπευτικό θα έλεγε κανείς, αυτογνωσίας. Και ναι, όντως το κομμάτι της αφήγησης, όταν μπαίνει και σε διαλόγους και σε προσπάθεια μεταφοράς στο κείμενο, ας πούμε του βιώματος, έχει μια γοητεία.

-Όταν αποφάσισα να παραιτηθώ, είχα στο μυαλό μου ότι έρχεται η στιγμή που πρέπει να μιλήσω. Διότι προσέξτε τώρα έχουν μιλήσει όλοι γι’ αυτές τις δραματικές, γι’ αυτή τη δραματική περίοδο της ελληνικής σύγχρονης ελληνικής ιστορίας έχουν μιλήσει πάρα πολλοί ξένοι και Έλληνες.

-Η Ιθάκη δεν είναι ένας προορισμός, είναι ένα ταξίδι αέναο. Και αυτό αφορά τον καθένα από εμάς. Γιατί όλοι μας βιώνουμε τις δικές μας Οδύσσειες και έχουμε τις δικές μας Ιθάκες. Αλλά έχει να κάνει και με την πολιτική. Έχει να κάνει με την Αριστερά, έχει να κάνει με την κοινωνία, έχει να κάνει με τους κοινωνικούς αγώνες, την εξέλιξη του κόσμου. Δεν σταματάει, αυτό δεν σταματάει ποτέ….. Υπό αυτή την έννοια έχει και μια φιλοσοφική αξία ο τίτλος που επέλεξα. Τον επέλεξα βέβαια εδώ και ένα εξάμηνο, έχοντας δομήσει το βιβλίο και έχοντας συνειδητοποιήσει τελικά πως υπάρχει ένα αλληγορικό πεδίο όλων όσων ζήσαμε σαν περιπέτεια συλλογική και η περιπέτεια που έχει ο κάθε άνθρωπος παλεύοντας, διεκδικώντας, ελπίζοντας, κάνοντας όνειρα και κατακτώντας κάποια από αυτά.

Σημείωσε πάντως πως «δεν πρόκειται για ένα βιβλίο, αλλά ένα κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας του τόπου. Διότι η περίοδος 2009 – 2018, αυτή η δεκαετία, ήταν μια δραματική δεκαετία για την ελληνική κοινωνία. Πάνω απ’ όλα για τους ανθρώπους, τους απλούς ανθρώπους, τους καθημερινούς. Ήταν η περίοδος της χρεοκοπίας και ήταν, έλαχε σε μας και σε μένα να παίξουμε ένα κομβικό ρόλο, αναλαμβάνοντας την ευθύνη που δεν μας αναλογούσε να ξελασπώσουμε το μέλλον μιας χώρας και ενός λαού που άλλοι το είχαν λασπώσει. Εν τούτοις, αυτές οι στιγμές είχαν μια τραγικότητα, μια υπήρξε, υπήρξε, ας πούμε, πολύ μεγάλη αγωνία που αφορούσε όχι μόνο εμάς αλλά και τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους. Γιατί όλο αυτό έγινε καθημερινότητα, έγινε κτήμα των πολλών ανθρώπων. Δεν γίνανε αυτές οι διαπραγματεύσεις πίσω από κλειστές κάμαρες.

Ως εκ τούτου, η σκέψη ότι όλα αυτά θα έπρεπε κάποια στιγμή να αποτυπωθούν ξεκίνησε από την πρώτη στιγμή που ζούσα εκείνες τις, εκείνες τις καταστάσεις. Όμως, προφανώς αυτό που προείχε ήταν η ευθύνη και η υποχρέωση να ολοκληρώσεις και να βγάλεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο εις πέρας την αποστολή. Άρα δεν θα μπορούσα, όντας ενεργός, είτε ως πρωθυπουργός είτε αργότερα ως αρχηγός της αντιπολίτευσης, να ασχοληθώ με την καταγραφή της ιστορίας. Όταν λοιπόν βρέθηκα, όταν αποφάσισα να παραιτηθώ, είχα στο μυαλό μου ότι έρχεται η στιγμή που πρέπει να μιλήσω. Διότι προσέξτε τώρα έχουν μιλήσει όλοι γι’ αυτές τις δραματικές, γι’ αυτή τη δραματική περίοδο της ελληνικής σύγχρονης ελληνικής ιστορίας έχουν μιλήσει πάρα πολλοί ξένοι και Έλληνες και δεν έχει μιλήσει ο βασικός πρωταγωνιστής».

Σημειώνει επίσης πως «μιλώ για την υπόθεση Νοβάρτις. Δύσκολα θέματα. Και φτάνω στην εκλογική ήττα και στην επόμενη μέρα. Υπάρχει ένα κεφάλαιο που είναι η χαμένη ευκαιρία για τη χώρα και για την Αριστερά. Οι δικές μου αδυναμίες, οι αδυναμίες του ΣΥΡΙΖΑ, η δική μου αυτοκριτική σε όλη την περίοδο αυτή, αλλά και η κριτική. Και φτάνω μέχρι το 2024. Και έχω και μια 5η ενότητα, η οποία έχει τίτλο Τι μας άφησε το ταξίδι. Όπου ουσιαστικά μέσα σε δύο κεφάλαια, πέρα από τα θέματα της οικονομίας τα οποία περιγράφω σε όλες τις άλλες ενότητες προσπαθώ να προσδιορίσω τα επιτεύγματα, ας το πω κυρίως ένα κεφάλαιο μεγάλο που είναι η εξωτερική πολιτική».

ΑΚΟΥΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ: