Θανάσης Κωνσταντινίδης και Λάζαρος Στεφανίδης έκαναν το απίθανο 1-3 στη σφαιροβολία F32 στίβου. Χρυσός Παραολυμπιονίκης ο Κωνσταντινίδης και χάλκινος ο Λαζαρίδης.

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν το μέγεθος του αθλητή Θανάση Κωνσταντινίδη που σε ηλικία 54 χρονών γίνεται χρυσός Παραολυμπιονίκης ξεπερνώντας τον εαυτό του! Με νέο ευρωπαϊκό ρεκόρ ήταν ο νικητής στον τελικό της σφαιροβολίας F32.

O Kωνσταντινίδης ήρθε στο Παρίσι έχοντας ατομικό ρεκόρ 11.60μ και φετινή καλύτερη επίδοση 10.56μ. Σήμερα στον τελικό έριξε κατά σειρά 11.17 – 11.57 – 10.94 – 11.92 και 11.93 μέτρα στην τελευταία του προσπάθεια για να καταρρίψει δύο φορές το ευρωπαϊκό ρεκόρ!

Τρομερή εμφάνιση έκανε και ο Λάζαρος Στεφανίδης που έριξε 9.84μ και κατάφερε να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο, πίσω από τον Κωνσταντινίδη και τον ανεξάρτητο (Ρώσο) Αλεξέι Τσούπκιν που έριξε 11.39μ.

Ο τρίτος Έλληνας του τελικού, Δημήτρης Ζησίδης έριξε 8.88μ για να ολοκληρώσει ως 6ος Παραρολυμπιονίκης τον τελικό κάνοντας επίσης σπουδαία εμφάνιση.

Μετά την έκταση που πήρε όμως το θέμα, ο ίδιος μέσα από τους λογαριασμούς του στα social media θέλησε να ξεκαθαρίσει πως ουδεμία σχέση έχει με την υπόθεση.

Πιο συγκεκριμένα, ο Παναγιώτης Κωνσταντινίδης, που έγινε γνωστός το 2019 μέσα από τη συμμετοχή του στο Survivor Ελλάδα – Τουρκία, ενώ συμμετείχε και στο Survivor All Star, έγραψε:

«Προς μεγάλη μου έκπληξη και με μεγάλη μου λύπη βλέπω από σήμερα το πρωί να εμπλέκεται το όνομά μου με ανυπόστατες κατηγορίες για την απάνθρωπη υπόθεση με το αδικοχαμένο σκυλάκι στην Αράχωβα. Δε μπορώ να καταλάβω από πού έχει προκύψει αυτό, μιας κι εγώ προσωπικά έχω να μεταβώ στην Αράχωβα από τον Γενάρη του 2023 και έχω μεταπωλήσει και το ποσοστό που διατηρούσα σε μαγαζί της περιοχής εδώ και μήνες. Επίσης, με όλο αυτό που έχετε δημιουργήσει ορισμένοι, αποπροσανατολίζετε και τις Αρχές και τον κόσμο να εντοπίσουν τον δράστη. Μην ανακυκλώνετε ψευδείς και μη έγκυρες πληροφορίες. Εύχομαι να βρεθεί το ανθρωπόμορφο τέρας που έκανε αυτή την πράξη και να σαπίσει στη φυλακή. Δε θα ανεχτώ όμως αυτή τη λάσπη, που δέχομαι αναίτια και την ανθρωποφαγία στα σόσιαλ, ειδικά για κάτι τόσο φρικαλέο όσο αυτό. Οποιοσδήποτε αναφέρει το όνομά μου, είτε έμμεσα, είτε άμεσα, θα με αναγκάσει να κινηθώ νομικά», έγραψε ο Παναγιώτης Κωνσταντινίδης.

Και συνέχισε:

«Επίσης να αναφέρω ότι προφανώς τη μέρα που συνέβη αυτό το τραγικό γεγονός, εγώ ήμουν χιλιόμετρα μακριά από την Αράχωβα, πράγμα που αποδεικνύεται από πολλούς τρόπους αν και όποτε μου ζητηθεί, αλλά από τις αρμόδιες αρχές και όχι από τους δικαστές των social. Σταματήστε να είστε ανθρωποφάγοι, να βρίζετε μάνες και να εύχεστε καρκίνους χωρίς να έχετε ιδέα».

Του Γιάννη Κωνσταντινίδη, Αναπληρωτή Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα. Ο όρος «αριστερά» -ίσως ο πλέον ταλαιπωρημένος από τη χρήση όρος στην Ελλάδα- ταυτίζεται, όπως άλλωστε και ο όρος «δεξιά», με πλήθος ιστορικών αναφορών και με εικόνες προσώπων που σημάδεψαν τα μετεμφυλιακά και τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια.

Η αντιστοίχιση του όρου με συγκεκριμένες δημόσιες πολιτικές στην Ελλάδα είναι αμυδρή, κάτι που σε σημαντικό βαθμό προκύπτει αφενός από την καθολική αποδοχή από τα κόμματα του παρεμβατικού ρόλου του κράτους, αφετέρου από την αποσύνδεση της φορολογίας από τις κοινωνικές παροχές στη συνείδηση του μέσου πολίτη αυτής της χώρας, καθώς όλοι μας έχουμε μάθει να θεωρούμε ότι οι μειωμένοι φόροι μπορούν κάλλιστα να συμβαδίζουν με αυξημένες δαπάνες.

• Ίσως πιο καθαρή είναι η αντιστοίχιση του όρου με την προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, παρότι πολλές από τις κινήσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη αναφορικά με τα θέματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας κυρίως έχουν αμβλύνει τις διαφορές και σε αυτό το πεδίο.

-Πώς λοιπόν μπορεί να κατηγορείται κάποιος ως «μη αριστερός» στον βαθμό που μιλά για την ανάγκη κρατικής παρέμβασης και ανοχής στο «άλλο»;

-Έχει τελικά αξία η απόκλισή του από την εικόνα και μόνο προσώπων που πολιτεύτηκαν με την «αριστερά» στο παρελθόν;

Ας συνεχίσουμε με τα εξίσου εύκολα.

Οι φωτογραφίες ενός πολιτικού προσώπου -με τη γυναίκα και τα παιδιά του, με τον σκύλο και τη γάτα του, με τη ρακέτα και το κανό του, στις ακρογιαλιές και στα βουνά- έχουν κυριαρχήσει στις σκέψεις μας πολύ πριν μάθουμε τον λογαριασμό στο Instagram του Στέφανου Κασσελάκη. Εμείς τις ψάχνουμε, εκείνοι μας τις προσφέρουν. Η εύρεση της αιτιώδους σχέσης ανάμεσα σε εμάς και σε εκείνους, ανάμεσα στο τι ζητήσαμε από τους πολιτικούς μας και στο τι λάβαμε από αυτούς, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Όμως σήμερα που μιλούμε, η ταυτότητα ενός ηγέτη είναι σε συντριπτικό βαθμό η εικόνα του. Εκτός και αν πιστεύουμε πραγματικά ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκλέχθηκε πρωθυπουργός στη βάση των προτάσεών του για το επιτελικό κράτος και ο Αλέξης Τσίπρας στη βάση των προτάσεων του για απεξάρτηση από τα μνημόνια. Μήπως είναι τελικά υποκριτικό να αναζητούμε τις ακριβείς προτάσεις του αναπάντεχου υποψηφίου για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ όταν δεν έχουμε αναζητήσει ποτέ μας αντίστοιχες προτάσεις από άλλους;

Και φτάνουμε στα δύσκολα.

Τι να είναι αυτή η «ανθρώπινη ατζέντα» που ευαγγελίζεται ο νεότερος εκ των υποψηφίων της εσωκομματικής αναμέτρησης της Κυριακής; Ίσως να μην το έχει στο νου του ούτε ο ίδιος ο Στέφανος Κασσελάκης, όταν προσπάθησε να βρει μια λέξη που θα αντικαταστήσει τη λέξη «gay» για την πολιτική φυσιογνωμία του, λέξη που κινδύνευε να σαρώσει το σύνολο των σκέψεων του από τη στιγμή που έλαβε τη γενναία απόφαση να γίνει ο πρώτος Έλληνας πολιτικός που θα παρουσίαζε ανοιχτά την ομοφυλοφιλία του. Βάζοντας στο κέντρο της ομιλίας του στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ την ισότητα ευκαιριών -που δεν δίνουμε στον νέο που ξενιτεύεται, στον επιστήμονα που δεν βρίσκει δουλειά με το πτυχίο του, στον μισθωτό που κάνει ατελείωτες υπερωρίες χωρίς να πληρώνεται, στον επιχειρηματία που ρισκάρει χωρίς να γνωρίζει τους κανόνες που θα ισχύουν αύριο- ο Κασσελάκης μοιάζει να δομεί έναν σοσιαλφιλελεύθερο λόγο που συνδέει τη δίκαιη μεταχείριση των πολιτών με την ελευθερία επιλογών, συνθήκη απαραίτητη για το κυνήγι του «ελληνικού ονείρου». Το πολιτικό αυτό προφίλ κάθε άλλο παρά καθαρά εκφράζεται, πολύ περισσότερο που δεν αποτυπώνεται ακόμα συγκεκριμένες προτάσεις δημόσιων πολιτικών που θα καταστήσουν τη βίωση της ελευθερίας εφικτή σε δημόσιο ή ιδιωτικό επίπεδο. Ωστόσο, τα στοιχεία του σοσιαλφιλελευθερισμού είναι υπαρκτά, με πιο ορατές είναι η αλήθεια τις μεταϋλιστικές αναζητήσεις στο πεδίο των ατομικών ελευθεριών, οι οποίες παραδοσιακά πάντως δεν κεντρίζουν το ενδιαφέρον του μέσου Έλληνα ψηφοφόρου.

Όμως η αστοχία του πολιτικού λόγου είναι διαφορετικό πράγμα από την ανυπαρξία του. Ο Στέφανος Κασσελάκης ακουμπά μια μεταϋλιστική ατζέντα, την οποία αγγίζουν συνήθως στην Ευρώπη πράσινα ή μικρά κόμματα του κεντρώου χώρου. Ίσως να το κάνει ασυνείδητα. Ίσως να το κάνει άτσαλα. Το σίγουρο είναι ότι διστάζει να εκφράσει αυτήν την κατεύθυνσή του με όρους ιδεολογικούς και τελικά επιλέγει τον απροσδιόριστο όρο «ανθρώπινη ατζέντα». Θα ήταν χρήσιμο για το κομματικό σύστημα της χώρας μας, αν επέλεγε να ορίσει με περισσότερη πολιτική ακρίβεια την ατζέντα του. Και ίσως τότε παρέσυρε και άλλους -πρόσωπα και κόμματα- να αποδώσουν ιδεολογικό περιεχόμενο στα ευχολόγια και στις καταγγελίες που συνηθίζουμε να εκλαμβάνουμε ως «πολιτικά στίγματα».

Τι ακριβώς θα συμβεί προκειμένου να μειωθεί ο χρόνος ανταπόκρισης; Θα προσλάβεις νέους διασώστες; Θα νοικιάσεις ιδιωτικά ασθενοφόρα; Θα κυνηγήσεις δωρεές εφοπλιστών στο δημόσιο; Θα εκπαιδεύσεις τους τηλεφωνητές σου ώστε να είναι σε θέση να εντοπίζουν ταχύτερα το ζητούμενο κάθε κλήσης; Θα μετατάξεις τους νεοπροσληφθέντες στην πανεπιστημιακή αστυνομία στα ΕΚΑΒ και στα Κέντρα Υγείας;

Του Γιάννη Κωνσταντινίδη, Αναπληρωτή Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Πες μας τι θα κάνεις. Δεν είσαι σε σεμινάριο διαλογισμού, διάολε. Διαγωνίζεσαι για μια θέση-κλειδί στη βάση των προσόντων σου, εν προκειμένω των έξυπνων ιδεών σου και της οργανωτικότητάς σου. Βλέπετε εσείς κάτι από αυτά και το έχω χάσει εγώ;

Φοβάμαι επίσης ότι οι επίδοξοι διεκδικητές της επόμενης κυβέρνησης δεν αντιλαμβάνονται τη διαφορά μεταξύ «μεμονωμένου μέτρου» και «σχεδίου». Το να λες ότι «θα ιδρύσω Υπουργείο Οικογενειακών Υποθέσεων» είναι ένα μεμονωμένο μέτρο, το οποίο προφανώς χρειάζεται να υπηρετήσει ένα σχέδιο (και το οποίο θα οδηγήσει σε ένα στόχο, αλλά αυτό το έχουμε χάσει από πριν).

Τι ακριβώς θα κάνει το νέο Υπουργείο; Θα νομοθετήσει υπέρ του δικαιωμάτων μονογονεϊκών ή πολύχρωμων οικογενειών; Θα προστατεύσει νομοθετικά ανήλικα παιδιά της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας από περιστατικά εκφοβισμού; Θα άρει το ταμπού των «εξωσωματικών» και θα τις φέρει εντός του δημόσιου συστήματος υγείας; Θα επιδιώξει την μισθολογική ισότητα ανδρών και γυναικών; Θα διευκολύνει την απόκτηση φτηνής κατοικίας για νέα ζευγάρια (βρίσκοντας και κατοικίες, όχι μόνο επιδοτώντας την αγορά κατοικιών που συνεχίζουν να κοστίζουν δύο ζωές μαζί); Θα αυξήσει τις παροχές και τη φροντίδα σε υπέργηρους που μοιραία μένουν στο περιθώριο, όταν τα παιδιά τους αγωνίζονται για τη δική τους οικογένεια και καθημερινότητα; Ή μήπως «οικογένεια» είναι μόνο οι πολύτεκνοι και τα δικαιώματα των πολλών ψηφοφόρων, πριν μάλιστα αυτοί γεράσουν;

Πες μας τι θα κάνει το Υπουργείο, διάολε. Δεν είσαι σε αγώνα νοκ-άουτ με την υπερσυντηρητική δεξιά, ούτε μας ενδιαφέρει αν ο Τσίπρας είναι στον κόσμο του. Διαγωνίζεσαι για μια θέση-κλειδί στη βάση των εμπειριών σου και της ανοιχτότητας του μυαλού σου. Βλέπετε εσείς κάτι από αυτά και το έχω χάσει εγώ;

Τη διαφορά μεταξύ του «μέτρου», του «σχεδίου» και του «στόχου» τη διδάσκονται οι φοιτητές του πρώτου έτους κάθε ταλαιπωρημένου τμήματος σπουδών διοίκησης της χώρας. Φαντάζομαι ομοίως και σε άλλα μακρινά και λιγότερο ταλαιπωρημένα πανεπιστήμια του πλανήτη. Δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά τέτοια ώρα. Όμως τουλάχιστον ας μην έχουμε την ψευδαίσθηση ότι οσονούπω η Ελλάδα απογειώνεται.

Του Γιάννη Κωνσταντινίδη, Αναπληρωτή Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Με ένα αναλογικό σύστημα, η Συμμαχία θα κέρδιζε το 24% των εδρών περίπου, ενώ στις εκλογές του 1983 βρέθηκε με 3.5% των εδρών μόνο. Επόμενο είναι ότι και κάθε αλλαγή του εκλογικού συστήματος φέρνει σημαντικές μεταβολές στη δομή του κομματικού συστήματος μιας χώρας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η αλλαγή του εκλογικού συστήματος στην Ιταλία, από αναλογικό σε πλειοψηφικό, έσβησε τα μικρά κόμματα του Κέντρου και οδήγησε στον σχηματισμό μεγάλων εκλογικών συνασπισμών του δεξιού και του αριστερού πολιτικού ημισφαιρίου.

Και όμως στην ελληνική εμπειρία, η αλλαγή του εκλογικού συστήματος που συνοδεύτηκε μάλιστα με την υιοθέτηση του συστήματος της απλής αναλογικής δεν φαίνεται να είχε σημαντική επίδραση στις επιλογές ψήφου.

Η κάλπη σχεδόν έδωσε μονοκομματική κοινοβουλευτική πλειοψηφία και η σχεδόν επιβεβλημένη από την απλή αναλογική δημιουργία συμμαχικής κυβέρνησης ακυρώθηκε στην πράξη.

Η νικήτρια ΝΔ κέρδισε περίπου είκοσι έδρες περισσότερες από αυτές που της αντιστοιχούσαν βάσει του ποσοστού των ψήφων που έλαβε. Σε έναν βαθμό, τα ακραία αυτά χαρακτηριστικά της τελικής κατανομής των εδρών οφείλονται στο πολύ υψηλό άθροισμα ποσοστών κομμάτων που βρέθηκαν κάτω από το φράγμα του 3%.

• Όμως ένα εκλογικό σύστημα, πέραν από τεχνικούς κανόνες, επιβάλει και ψυχολογικούς μηχανισμούς επιλογής ψήφου. Γιατί οι Έλληνες ψηφοφόροι αγνόησαν την αλλαγή του εκλογικού συστήματος;

Η αλήθεια είναι ότι η κατανόηση της λειτουργία ενός νέου εκλογικού συστήματος από τους εκλογείς απαιτεί χρόνο και ο χρόνος αυτός δεν ήταν στη διάθεσή τους αυτήν τη φορά, καθώς ήταν γνωστή η πληροφορία ότι η απλή αναλογική θα χρησιμοποιηθεί μόνο μία φορά και είχε ήδη αντικατασταθεί από ένα κλασικό για τα ελληνικά δεδομένα σύστημα ενισχυμένης αναλογικής.

• Την ίδια στιγμή, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα υπέσκαψαν ουσιαστικά τον ρόλο της απλής αναλογικής, η ΝΔ μιλώντας ανοιχτά για «παγίδα» και ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατώντας να δικαιολογήσει πώς το σύστημα θα ήταν «ελπίδα» με δεδομένη την άρνηση άλλων μικρότερων κομμάτων να συμμαχήσουν μαζί του.

Μοιραία λοιπόν, οι εκλογείς δεν αντιλήφθηκαν πώς η απλή αναλογική θα μπορούσε να λειτουργήσει ως όχημα μιας αλλαγής ολόκληρου του μοντέλου διακυβέρνησης, αυξάνοντας -έστω και τεχνητά- τα εμπόδια στην πρωθυπουργική μονοκρατορία που εκ των πραγμάτων δημιουργεί η παρούσα μορφή του πολιτικού συστήματος της χώρας.

Οφείλουμε ωστόσο να υπογραμμίσουμε μια μικρή διαφορά στον τρόπο που τελικά επίδρασε η απλή αναλογική σε διαφορετικά τμήμα του πληθυσμού.

Οι φιλικά τοποθετούμενοι έναντι της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη ψηφοφόροι είδαν την απλή αναλογική ως «παγίδα» και την αγνόησαν, ενώ οι τοποθετούμενοι στον αντίποδα, δηλαδή μακριά από τη ΝΔ, είδαν την απλή αναλογική ως «ελπίδα», ή τέλος πάντων ως «ευκαιρία», και διέσπειραν τις ψήφους τους σε πολλά και διαφορετικά κόμματα της κεντροαριστεράς και της αριστεράς.

• Οι πρώτοι συσπειρώθηκαν γύρω από τη ΝΔ επιδιώκοντας τον σχηματισμό από αυτήν μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης, λειτουργώντας όπως σε συνθήκες ενός πλειοψηφικής λογικής συστήματος.
• Οι δεύτεροι αποσυσπειρώθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, βλέποντας τη συνθήκη ως μία ευκαιρία να εκφράσουν τη συμπάθειά τους προς μικρότερα κόμματα του χώρου τους.

Η διαφορετική ματιά των μεν και των δε οδήγησε σε διαφορετικές στρατηγικές ψήφου, οι οποίες ερμηνεύουν σε σημαντικό βαθμό και την τεράστια διαφορά μεταξύ πρώτου και δεύτερου κόμματος.

Πώς θα λειτουργήσουν οι ψηφοφόροι των δύο κατηγοριών υπό τις συνθήκες του νέου συστήματος που θα χρησιμοποιηθεί στις εκλογές της 25^ης Ιουνίου;

Για τους πρώτους, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα συμπεριφερθούν με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή θα παραμείνουν -με πολύ λίγες ίσως εξαιρέσεις- στο «φρούριο» υπό τη διοίκηση της ΝΔ.

Οι δεύτεροι ωστόσο θα επιδιώξουν να συσπειρωθούν πίσω από ένα κόμμα του αντί-ΝΔ χώρου ώστε να καταγραφεί πιο ισχυρά η επιλογή τους έναντι της ΝΔ. Μόνο που δεν ξέρουν ποιο από τα δύο κόμματα -ο λαβωμένος ΣΥΡΙΖΑ ή το ενθουσιώδες ΠΑΣΟΚ– θα είναι το πλέον ισχυρό ώστε να στοιχηθούν πίσω από αυτό.

Γιατί στο σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής δεν υπάρχει χώρος για τον τρίτο. Τηρουμένων των αναλογιών, ο τρίτος της 25^ης Ιουνίου θα έχει την τύχη της Συμμαχίας των Φιλελευθέρων με τη σοσιαλδημοκρατική πτέρυγα των Εργατικών σε εκείνες τις εκλογές του 1983. Θα μείνει στο περιθώριο.

Συνδυαστικά, τα δύο ευρήματα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι σχεδόν ένας στους τρεις από εμάς δεν είναι βέβαιος για το τι θα κάνει την Κυριακή.

Του Γιάννη Κωνσταντινίδη, Αναπληρωτή Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Το ποσοστό αυτό είναι σημαντικά πιο αυξημένο σε σύγκριση με το 2019, όταν το 20% των πολιτών αποφάσισαν μέσα στις λίγες τελευταίες ημέρες πριν την κάλπη, σύμφωνα με τα στοιχεία του exit poll. Σημαίνει όμως αυτό ότι είναι πραγματικά ανοιχτό το αποτέλεσμα της Κυριακής;

Περιέργως όχι. Και ο βασικός λόγος που δεν είναι, βρίσκεται στις εξαιρετικά περιορισμένη διάθεση μετακινήσεων ψηφοφόρων από το ένα μεγάλο κόμμα στο άλλο, μετακινήσεις που σε ένα δικομματικό κατά βάση σύστημα είναι εκείνες που φέρνουν τον νικητή. Με άλλα λόγια, η αβεβαιότητα προθέσεων των πολιτών δεν αφορά το δίλημμα «ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ».

Από το 2012 ακόμα, τα δύο κόμματα φρόντισαν να ναρκοθετήσουν τον χώρο ανάμεσά τους και παράλληλα καλλιέργησαν στους ψηφοφόρους τους ένα κλίμα σφοδρής αντιπαλότητας που περνούσε συχνά ακόμα και στο επίπεδο των διαπροσωπικών σχέσεων. Οι «Κυριακίστας» και οι «Ζαίοι» έγιναν συνώνυμα υβριστικών χαρακτηρισμών. Η ρητορική των δύο κομμάτων στόχευε στην μακράς διάρκειας εγκατάσταση δύο στρατοπέδων, μεταξύ μάλιστα των οποίων τοποθετήθηκαν νάρκες ώστε κανείς να μην μπορεί να διασχίσει τον ενδιάμεσο χώρο -πολύ περισσότερο να επιχειρήσει να δημιουργήσει έναν πρόχειρο καταυλισμό για να φιλοξενήσει κάθε τολμηρό διαβάτη.

• Το σφυροκόπημα του ΠΑΣΟΚ, το οποίο προσπάθησε από το 2019 και μετά να στήσει έναν τέτοιο καταυλισμό ως «ενδιάμεσο κόμμα», αποδεικνύει το μέγεθος του κινδύνου να βρεθείς μακριά από τα δύο στρατόπεδα.

Όμως τα δύο αυτά στρατόπεδα οργανώθηκαν πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Το «δεξιό στρατόπεδο» -ας το ονομάσουμε έτσι- μοιάζει με φρούριο. Ο Διοικητής φρόντισε να σφραγίσει ορισμένα τμήματα του στρατοπέδου που βρίσκονταν κάπως απομονωμένα και θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως κρυφά περάσματα, ζήτησε από τους στρατιώτες του να μείνουν κλεισμένοι στους κοιτώνες τους και πήρε θέση δίπλα στην κλειστή κεντρική πύλη ώστε να είναι σίγουρος ότι κανείς από εκείνους που έμπαιναν τα τελευταία χρόνια θα σκεφτεί να φύγει.

Με τα κόμματα της ακροδεξιάς σφραγισμένα -δια νόμου ή δια της έμμεσης συκοφάντησης, όπως στην περίπτωση της Ελληνικής Λύσης, με τους επίδοξους μνηστήρες του νεοδημοκρατικού θρόνου παροπλισμένους στους κοιτώνες τους και με τον ίδιο άγρυπνο φρουρό της κεντρικής πύλης να χαμογελά σταθερά και να ανεβάζει stories με τους προαυλιζόμενους νεοφερμένους επί των ημερών του κεντρώους -τους μόνους που είχαν το ελεύθερο να κυκλοφορούν στον χώρο του στρατοπέδου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πετυχαίνει να διατηρήσει την ισχύ του αναλλοίωτη. Οι ψηφοφόροι του δεν βλέπουν την έξοδο από το στρατόπεδο ως χρήσιμη.

Το «αριστερό στρατόπεδο» -από την άλλη- μοιάζει με κοινόβιο. Ο Διοικητής πιστεύει στην αξία της εσωτερικής επιβολής και απεχθάνεται την πειθαρχία. Έχει λοιπόν επιλέξει να αφήσει όλες τις πύλες ανοιχτές, τόσο τις εσωτερικές των διάφορων μονάδων του στρατοπέδου, όσο και την κεντρική.

Έχει αφήσει στις επιμέρους μονάδες -τους παλιούς Συνασπισμίτες του 4%, το ΚΚΕ και το ΜΕΡΑ25- τη δυνατότητα αυτό-οργάνωσης και έχει προσφέρει καταφύγιο στους βαλλόμενους του ενδιάμεσου χώρου του ΠΑΣΟΚ που βρέθηκαν στα διασταυρούμενα πυρά. Εδώ και καιρό, ο Διοικητής του καλεί όλους σε «γενική συνέλευση», όμως η παράδοση ελευθεριότητας και απουσίας πειθαρχίας καθιστά την πραγματοποίησή της απίθανη. Και έτσι ο σχεδιασμός της κοινής επίθεσης μένει στα χαρτιά. Με τις πόρτες ορθάνοιχτες, οι στρατιώτες και οι φιλοξενούμενοι μπαινοβγαίνουν από το ένα τμήμα του στρατοπέδου στο άλλο, ενώ και η ανοιχτή κεντρική πύλη δείχνει πειρασμός για κάποιους από τους νεοφερμένους φιλοξενούμενους από τον καταυλισμό του ΠΑΣΟΚ.

Η διαφορά στη δομή των δύο στρατοπέδων ερμηνεύει το γιατί η αβεβαιότητα της ψήφου αφορά σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και το ΜΕΡΑ25. Να ενισχύσω τον ΣΥΡΙΖΑ που είναι ο ισχυρότερος ώστε να χτυπήσει τον εχθρό; Να δυναμώσω τους μικρότερους τώρα που δίνεται η ευκαιρία της απλής αναλογικής; Θα συνεργαστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ ή όχι; Τα ερωτήματα δεν φέρνουν εύκολες απαντήσεις και έτσι η ελευθεριότητα του κοινοβίου τελικά το αποδυναμώνει μπροστά στη στρατιωτική πειθαρχία του φρουρίου. Με την ευκαιρία της απλής αναλογικής να έχει χαθεί οριστικά, μια ευκαιρία διαβούλευσης -όχι κατ’ ανάγκη υιοθέτησης- ενός τελείως διαφορετικού μοντέλου διακυβέρνησης με πυρήνα τη συνεργατικότητα και την εύρεση κοινών συνισταμένων, η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για κυβερνήσεις συνεργασίας ή ανοχής ή ειδικού σκοπού μάλλον μπερδεύουν τους περιφερόμενους ενοίκους του «αριστερού στρατοπέδου». Ενώ την ίδια ώρα, κανείς από τους ταμπουρωμένους ενοίκους του «δεξιού στρατοπέδου» δεν αισθάνεται μπερδεμένος.

Της Ρούλας Σκουρογιάννη

Η «κραυγή αγωνίας» πολλών υγειονομικών από τη Β. Ελλάδα και το καμπανάκι κινδύνου που όλο το τελευταίο διάστημα σημαίνουν, φαίνεται ότι, δυστυχώς, δεν ήταν αρκετά για να αποφευχθεί η σημερινή «οριακή», όπως μας είπαν οι γιατροί από τη Θεσσαλονίκη που μιλήσαμε, κατάσταση.

Χτες (Παρασκευή) το βράδυ, η Καθηγήτρια Παιδιατρικής Λοιμωξιολογίας της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ και του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου «Αττικόν» και μέλος της Επιτροπής Εμπειρογνώμων Βάνα Παπαευαγγέλου, επεσήμανε:

• «Παρατηρείται μία σχετική σταθεροποίηση στη Θεσσαλονίκη. Προφανώς, συνεχίζουμε να βλέπουμε πολλά νέα κρούσματα, γιατί εκεί υπάρχει μεγάλο επιδημιολογικό φορτίο. Όμως, υπάρχει μία μείωση του ρυθμού αύξησης και άρα φαίνεται ότι τα μέτρα αρχίζουν να αποδίδουν. Επειδή έχουμε βέβαια πολλά ενεργά κρούσματα στη Βόρεια Ελλάδα, αναμένουμε αύξηση των νοσηλευόμενων στις επόμενες εβδομάδες».

Ας δούμε καλύτερα αναλυτικά την εικόνα που βιώνουν μέσα στα νοσοκομεία δύο γιατροί της Θεσσαλονίκης που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.

Στο libre, μίλησαν η Πρόεδρος των νοσοκομειακών γιατρών της Θεσσαλονίκης, Δάφνη Κατσίμπα, και ο Αναισθησιολόγος στο Γεν. Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης «Γεώργιος Παπανικολάου», Δανιήλ Κωνσταντινίδης, ο οποίος μας συγκλόνισε όλους την εβδομάδα που πέρασε με ανάρτησή του στα social media, όπου έκανε λόγο για «υγειονομικό πόλεμο άνευ προηγουμένου, τέτοιο που όμοιο του δεν έχει συναντήσει καμία γενιά που αυτή τη στιγμή κατοικεί στον πλανήτη».

Στην ερώτηση του libre αν διαπιστώνουν σχετική μείωση στο ρυθμό της αύξησης των κρουσμάτων, η κα Δάφνη Κατσίμπα ήταν κατηγορηματική και πολύ αναλυτική:

“Θα σας μιλήσω με επιβεβαιωμένα στοιχεία: Όχι, εμείς, στα νοσοκομεία, δεν το βλέπουμε αυτό. Έχουμε διαρκώς αύξηση περιστατικών και θα συνεχίσουμε να έχουμε, όπως όλα δείχνουν. Σας αναφέρω, χαρακτηριστικά, ότι στο Ιπποκράτειο, είχε δημιουργηθεί μία πτέρυγα από κλείσιμο κλινικών, με 120 κρεβάτια για νοσηλεία ασθενών Covid. Σήμερα (χτες Παρασκευή), το πρωί νοσηλεύονταν 202 ασθενείς Covid και υπήρχε σε αναμονή αριθμός ασθενών για εισαγωγή. Σε αυτό το τμήμα, οι εφημερεύοντες ειδικευόμενοι ήταν 4 και δεν ξέραμε εάν θα ενισχυθούν από άλλες άσχετες (χειρουργικές) ειδικότητες ή αυτοί οι 4 θα έπρεπε να βγάλουν μόνοι τους όλη την εφημερία για όλους τους 202 και πλέον ασθενείς. Επίσης, στο Ιπποκράτειο, είχαμε, πρόσφατα, 70 κρούσματα επιβεβαιωμένα, ενεργά, ανάμεσα στο προσωπικό και στο ΑΧΕΠΑ, βέβαια, πάνω από 100 και σε όλα τα άλλα πολλά ακόμα κρούσματα, δηλαδή μπορεί να έχουμε ξεπεράσει και τα 300 κρούσματα μεταξύ του προσωπικού των νοσοκομείων”.

-Υπάρχουν κενές κλίνες σε ΜΕΘ- Covid ή κενές απλές κλίνες-Covid;

Όχι, αυτή τη στιγμή, ακόμα και αν πούμε ότι αδειάζει μία θέση, ένα κρεβάτι, επειδή αποσωληνώθηκε κάποιος ασθενής, αμέσως καταλαμβάνεται…

Τι πήγε στραβά; Γιατί κινδυνεύουμε να χάσουμε τον έλεγχο;

Σε ερώτησή μας, σε αυτό το κρίσιμο σημείο, τι θα πρέπει να γίνει άμεσα με ενέργειες της πολιτείας προς τη διευκόλυνση και ανακούφιση των ασθενών και των γιατρών, αλλά και για την αποσυμπίεση όλου του συστήματος, η κα Κατσίμπα ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτική και λεπτομερής για την παθογένεια του συστήματος και όλες τις παραλείψεις που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση.

• «Ζητάμε και τώρα τα ίδια αιτήματα που είχαμε θέσει, ήδη από το πρώτο κύμα της πανδημίας, από το Μάρτιο και μάλιστα τα είχαμε ζητήσει ακόμα πιο έντονα το Μάιο, τότε που είχε χαλαρώσει ο κόσμος (μετά το lockdown) και χαλάρωσαν και τα μέτρα από την πολιτεία για να μπορέσει να αναπτυχθεί ο Τουρισμός, να ανακουφιστεί (οικονομικά) ο κόσμος..
• Είχαμε ζητήσει να γίνουν προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, δεδομένου ότι το ΕΣΥ είναι ένα αποψιλωμένο σύστημα εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, καθώς η επιλογή ήταν να μειώσουν το κόστος και για τα νοσοκομεία και για το σύστημα Υγείας. Επίσης, μία άλλη επιλογή ήταν να αναπτυχθεί ο ιδιωτικός τομέας. Έτσι το ΕΣΥ αποψιλώθηκε, οι δομές του άρχισαν να μη φροντίζονται και ο εξοπλισμός του να μην ανανεώνεται.
• Ζητούσαμε, λοιπόν, και κατά το 1ο κύμα της πανδημίας, αλλά και το καλοκαίρι –ενόψει του 2ου κύματος της πανδημίας, που όλοι περιμέναμε ότι θα είναι πολύ πιο έντονη, πάντα η 2η επιδημία είναι πολύ πιο έντονη, αυτό είναι μαθηματικός κανόνας στη λοιμωξιολογία– (ζητούσαμε) να μας ενισχύσουν με μόνιμο προσωπικό, κάτι που δεν έγινε, παρά τις δεσμεύσεις του πρωθυπουργού ότι όσο προσωπικό χρειαστεί θα προσληφθεί, ότι θα καλυφθούν οι οργανικές θέσεις. Αυτό δεν έγινε. Ελάχιστες οργανικές θέσεις καλύφθηκαν, και αυτό σποραδικά. Επίσης, ζητούσαμε να μονιμοποιηθούν οι συμβασιούχοι, οι επικουρικοί γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό.
• Ζητούσαμε, λοιπόν, αυτό το σχεδιασμό για το πρώτο κύμα, γνωρίζοντας ότι ο κορονοϊός ήρθε και θα μείνει, ακόμα και αν έρθει το εμβόλιο. Μπορεί το εμβόλιο να έχει μία αποτελεσματικότητα της τάξης του 90% στον κόσμο που δοκιμάστηκε, αλλά στην πράξη συνήθως δεν υπερβαίνει το 60% αν συνυπολογίσουμε και τις ευπαθείς ομάδες που δεν επιτρέπεται ο εμβολιασμός. Όπως ο Η1Ν1 και άλλοι ιοί, έτσι και αυτός ο ιός ήρθε για να μείνει.
• Ζητούσαμε σχεδιασμό από το 1ο κύμα ώστε στο 2ο που αναμενόταν πιο δυνατό να γίνει επίταξη του ιδιωτικού τομέα, στην περίπτωση που θα χρειαστεί, ώστε να βρίσκονται κάτω από κρατικό προγραμματισμό και σχεδιασμό όλες οι υγειονομικές δομές και ο υγειονομικός εξοπλισμός και όλοι οι υγειονομικοί. Αυτό η κυβέρνηση δεν το συζητά καν, γιατί στις προθέσεις της, όπως διαπιστώσαμε ήδη από το καλοκαίρι, είναι η ευρύτερη ιδιωτικοποίηση του συστήματος Υγείας και οι συμπράξεις δημόσιου-ιδιωτικού τομέα.
  Αυτό που ζητήσαμε, το σύστημα να είναι δημόσιο, είναι μία ανάγκη που κατανοήθηκε, κατά το 1ο κύμα, από πολλά συστήματα Υγείας στην Ευρώπη (Ιταλίας, Σουηδίας, Αγγλίας, Γαλλίας). Σε πολλές χώρες της Ευρώπης (όπως στη γειτονική Ιταλία) έγιναν τα ίδια λάθη που έγιναν και εδώ.
• Ζητούσαμε, επίσης, ήδη από το καλοκαίρι να βρεθούν λύσεις για τα ΜΜΜ, γνωρίζοντας ότι υπάρχει επιδημιολογικό φορτίο και θα αρχίσει αυτό να μεταδίδεται πολύ περισσότερο όταν ο κόσμος θα συνωστίζεται. Στη Θεσσαλονίκη, έχουμε μόνο τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ (δε διαμοιράζεται ο κόσμος σε άλλα μέσα μεταφοράς). Ο στόλος είναι ήδη παλιός και με πολλά προβλήματα, για τα οποία πολύ καιρό πριν τον κορονοϊό υπήρξαν έντονες διαμαρτυρίες για την ταλαιπωρία και την απαξίωση στο θέμα των μεταφορών στην πόλη μας. Και για αυτό το θέμα, επίσης, δεν έγινε τίποτα. Θα μπορούσε η κυβέρνηση να επιτάξει λεωφορεία στην ώρα αυτή της ανάγκης. Υπάρχουν τόσες τουριστικές επιχειρήσεις. Για όλα υπάρχει λύση. Επίσης, αν είχαμε περισσότερα οχήματα, θα έπρεπε και θα μπορούσε να απαγορευτεί να μπαίνουν πάνω από 15 άτομα σε κάθε λεωφορείο…
• Είχαμε ζητήσει να ξανα-ανοίξει το νοσοκομείο Λοιμωδών, το οποίο έκλεισε το 13 επί υπουργείας Άδωνι Γεωργιάδη. Ήταν ένα νοσοκομείο υπερσύγχρονο και πολύ προηγμένο, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όσον αφορά την ενασχόληση με τα λοιμώδη, πλήρως εξοπλισμένο, πλήρως δομημένο, με εντατική και εργαστήρια και είχε δυνατότητα νοσηλείας έως 100 ασθενείς, καθώς μόνο τα λοιμώδη περιστατικά πήγαιναν εκεί. Δεν το άνοιξαν το Λοιμωδών, ενώ ήταν πολύ μικρό το κόστος για να ξανα-ανοίξει…
• Από τις κλίνες ΜΕΘ, οι μόνες που άνοιξαν ήταν 17 κλίνες, από το Μάρτιο, στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, με δυνατότητα να επεκταθούν και στις 20, αλλά παρέμειναν χωρίς προσωπικό μέχρι και σήμερα… Παρόλα αυτά, εντάχθηκαν στη νοσηλεία των ασθενών με Covid και λειτούργησαν εκ των ενόντων και με άλλες ειδικότητες. Καταλαβαίνετε ότι όταν κάποιος δεν είναι ειδικευμένος, είτε γιατρός αλλά προπάντων νοσηλευτής –χωρίς νοσηλευτές δεν μπορούν να λειτουργήσουν οι γιατροί στις ΜΕΘ– χρειάζεται ένα 6μηνο εκπαίδευσης και για αυτό το λέγαμε από νωρίς, όταν υπήρχε χρόνος να γίνουν όλα αυτά».

–Τώρα, τι περιμένετε; Τι γνωρίζετε ότι θα γίνει;

Ξέρουμε μόνο τι αναγγέλλουν, για να μιλήσουμε με τα στοιχεία που έχουμε. Με υπουργική απόφαση, σύμφωνα με την οποία θα προσληφθούν στα νοσοκομεία 300 εντατικολόγοι μόνιμοι, που θα είναι αυτοί που πέρασαν τις κρίσεις επιτυχώς και οι αναπληρωματικοί τους. Αυτό, ωστόσο, στην πραγματικότητα, δεν ενισχύει κατά 300 άτομα τους εντατικολόγους στην Ελλάδα, δεδομένου ότι η πλειονότητα αυτών ήδη δουλεύουν στα νοσοκομεία, σε διάφορες θέσεις εργασίας, είτε ως επικουρικοί είτε ως ειδικευόμενοι. Επομένως, και πάλι θα γίνει μία ανακύκλωση προσωπικού, ενώ όπως άκουσαν να λέει ο διευθυντής της ΜΕΘ Παπανικολάου, θα βρεθούν σε απόγνωση γιατί κάποιοι θα φύγουν από τις ήδη λειτουργούσες ΜΕΘ.

Σχετικά με τις 50 ΜΕΘ που εξήγγειλε στις 11 Νοεμβρίου ο κ. Κικίλιας, αυτές δεν είναι νέες ΜΕΘ. Παίρνουν τις Μονάδες από την εξειδίκευση που έχουν (σε καρδιοχειρουργικούς ασθενείς, αγγειοχειρουργικούς, νευροχειρουργικούς), όπως πήραν και από το Παπανικολάου τη Μονάδα αναπνευστικής ανεπάρκειας. Πρόκειται για Μονάδες από τη λειτουργία των οποίων κρίνεται η ζωή ασθενών, τις οποίες παίρνουν και τις κάνουν Εντατικές. Αυτές είναι οι 50 ΜΕΘ. Όταν τις εξήγγειλε ο κ. Κικίλιας είπε τη λέξη «δημιουργούμε». Δεν πρόκειται για νέες Μονάδες. Τις αφαιρούν από βαριά ασθενείς που τις έχουν μεγάλη ανάγκη και με κίνδυνο της ζωής τους.

Επίσης, στις 12 Νοεμβρίου, εξήγγειλε για τη Θεσσαλονίκη επιπλέον κλίνες, 15 στο Ιπποκράτειο και 6 στο νοσοκομείο Γεννηματά. Αυτές οι κλίνες είναι από επέκταση των εντατικών μέσα στα χειρουργεία. Κλείνουν αίθουσες χειρουργείων και μπαίνουν κρεβάτια και εξοπλισμός και μετατρέπονται σε ΜΕΘ, με το ίδιο προσωπικό. Αυτά είναι τα στοιχεία και ας έρθουν να με διαψεύσουν…

Σχετικά με τις κλίνες Covid των νοσοκομείων, που διαρκώς καταλαμβάνουν κλίνες από άλλες κλινικές (οι οποίες συρρικνώνονται ή φιλοξενούνται με άλλες 2-3 κλινικές), με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να νοσηλεύσουμε όπως και όσο πρέπει ασθενείς που έρχονται με άλλα νοσήματα. Γίνονται κλίνες ΜΕΘ οι κλίνες χειρουργικών κλινικών καθώς έχουν μειωθεί τα τακτικά χειρουργεία κατά 80%. Αυτό σημαίνει ότι δεν έρχεται ο κόσμος. Αν έχει χρήματα, θα πάει στον ιδιωτικό τομέα, αλλιώς μένει στη μοίρα του, καθώς, συνήθως, ο κόσμος που έρχεται σε ένα δημόσιο νοσοκομείο δεν έχει αυτή την εναλλακτική. Για αυτούς τους ανθρώπους έχουμε πολύ μεγάλη αγωνία. Σκεφτείτε ότι πέρσι το Δεκέμβριο το ΕΣΥ ήταν στα όριά του να αντιμετωπίσει όλες αυτά τα περιστατικά που εκτοπίζονται σήμερα…

Η έκκληση που απευθύνει και η πρόεδρος των νοσοκομειακών ιατρών Θεσσαλονίκης στους πολίτες είναι να τηρούν τα μέτρα, όπως ορίζουν οι ειδικοί.

• “Όχι στον άσκοπο συνωστισμό, χρήση μάσκας παντού, σωστό πλύσιμο και εφαρμογή της, τήρηση των κανόνων υγιεινής. Πρέπει να τηρούνται οι κανόνες υγιεινής όχι μόνο για το πλύσιμο των χεριών. Να μην μπαίνουμε μέσα στο σπίτι με τα παπούτσια μας, να μη φοράμε τα ρούχα που φοράμε όταν βγαίνουμε έξω. Με όλα αυτά αυξάνεται ο κίνδυνος. Σωστό πλύσιμο, σιδέρωμα και πολλή προσοχή!”.

Δανιήλ Κωνσταντινίδης: Αύτη τη στιγμή δεν είμαστε Ιταλία, αλλά δεν είμαστε και πολύ μακριά!

Την ίδια έκκληση στην πολιτεία για ενίσχυση όλων των νοσοκομείων με ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό κάνει και ο αναισθησιολόγος Δανιήλ Κωνσταντινίδης, δίνοντάς μας και εκείνος από τη μεριά του μία παρόμοια εξαιρετικά κρίσιμη εικόνα.

–«Κύριε Κωνσταντινίδη, η εικόνα που δώσατε με το μήνυμά σας, θύμισε τις δύσκολες στιγμές στην Ιταλία και την Ισπανία στις αρχές της πανδημίας, όπου είχε χαθεί ο έλεγχος. Αυτό συμβαίνει σήμερα στη Β. Ελλάδα;»  

Αύτη τη στιγμή δε συμβαίνει, αλλά δεν είμαστε και πολύ μακριά!

–Τι πρέπει να κάνει άμεσα η πολιτεία αλλά και οι πολίτες, για να συνδράμουν να ανακουφιστεί το φορτισμένο σύστημα Υγείας;

Από την πολιτεία, αυτό που άμεσα πρέπει να γίνει είναι προσλήψεις για να ενισχυθούμε με ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, καθώς δε φτάνει να ανοίγουμε κρεβάτια ΜΕΘ, χρειάζονται και οι άνθρωποι που θα στελεχώσουν τις Μονάδες. Ένας ασθενής δε θα γίνει καλά μόνος του, εάν τον βάλουμε σε αναπνευστήρα… Πρέπει κάποιος γιατρός να τον παρακολουθεί και να παρακολουθεί και τη φαρμακευτική του αγωγή, να αντιμετωπίζει άμεσα τις επιπλοκές του κτλ.

Από τους πολίτες, εκείνο που ζητάμε εμείς για να μπορέσουμε να κερδίσουμε χρόνο ενάντια στον ιό γιατί η μάχη είναι άνιση, είναι να τηρούν τα μέτρα, έτσι ώστε να ρίξουμε τους αριθμούς, να έχουμε λιγότερες εισαγωγές καθημερινά στα νοσοκομεία μας, να μπορέσει να αποσυμφορηθεί το σύστημα Υγείας μας.

–Με τις καλύτερες προϋποθέσεις, αν γίνουν (όσα αναφέρατε), πόσο σύντομα πιστεύετε ότι θα μπορέσουμε να δούμε το επιδημιολογικό φορτίο να υποχωρεί;

Δεν μπορώ να σας δώσω μία σαφή απάντηση, καθώς δεν είμαι ειδικός, δεν έχω τους αριθμούς. Αυτό που μπορώ να σας πω, με βάση τη λογική και την εμπειρία μου, είναι ότι το συντομότερο διάστημα που αναμένεται να σημειωθεί βελτίωση της κατάστασης είναι μετά από 2-3 εβδομάδες. Τότε, μπορεί να νούμερα να πέσουν σταδιακά, αν φυσικά τηρηθούν σωστά και με συνέπεια τα μέτρα.

–Για τη σχετική σταθεροποίηση που δείχνει η μείωση στο ρυθμό της αύξησης των κρουσμάτων, ο κ. Κωνσταντινίδης, μας απάντησε μεταφέροντας την χτεσινή εικόνα από το Νοσοκομείο Παπανικολάου.

Είναι όντως ένα μικρό δείγμα αυτό, αλλά δεν αρκεί. Η συνέχεια θα δείξει πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση. Χτες, (Παρασκευή) είχαμε άλλη μία πολύ δύσκολη εφημερία στο νοσοκομείο Παπανικολάου. Διασωληνώθηκαν 10 άτομα (μόνο στο Παπανικολάου) και έγιναν πάλι πολλές εισαγωγές. Τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα…».