Κουτσούμπας: ”Το δίλημμα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα αφορά το σήμερα, το τώρα, τη ζωή μας”

Ο γγ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, στην αποψινή του ομιλία στο κατάμεστο Πάρκο Τρίτση όπου κορυφώνονται οι εκδηλώσεις του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ-«Οδηγητή» τόνισε ότι η ορμή του Φεστιβάλ «πηγάζει από την επαναστατική πολιτική και τα οράματα του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Τη σιγουριά ότι τα πράγματα αλλάζουν, ότι αυτός ο κόσμος θα αλλάξει, με τον λαό πρωταγωνιστή».

Ολόκληρη η ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα

Φίλες και φίλοι,

συντρόφισσες και σύντροφοι,

Ένα ακόμα Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του “Οδηγητή” φτάνει απόψε στην κορύφωσή του, έχοντας ταξιδέψει σε ολόκληρη τη χώρα, σε πόλεις και νησιά, από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη, μετά από πολλές μεγάλες, πετυχημένες στάσεις και μετά από ένα σπουδαίο τετραήμερο εδώ, στο Πάρκο Τρίτση, το οποίο πλημμύρισε από νέους και μεγαλύτερους και γέμισε με νότες, στίχους, συζητήσεις για όσα απασχολούν τη νέα γενιά.

Χαιρετίζουμε τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που επισκέφθηκαν και φέτος τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ σε όλη την Ελλάδα. Ευχαριστούμε όλους τους καλλιτέχνες που πήραν μέρος, συνεισφέροντας σε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια.

📌Χαιρετισμός του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, στον χώρο φαντάρων και αξιωματικών ενάντια στον πόλεμο, στο 52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – Οδηγητή.

🔴Συμπόρευση με το ΚΚΕ για μια Ελλάδα χωρίς πολέμους, φτώχεια και εκμετάλλευση.https://t.co/ESzKSeldin

— Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ (@gt_kke) September 25, 2026

Μπορεί -για ευνόητους λόγους- να μη γίνεται θέμα στα μέσα ενημέρωσης, αλλά είναι μια πραγματικά μεγάλη υπόθεση να υπάρχει αυτός ο θεσμός, αυτή η μεγάλη λαϊκή και νεολαιίστικη συνάντηση, με αυτό το περιεχόμενο στην πατρίδα μας.

Αξίζουν συγχαρητήρια στα μέλη, τα στελέχη, τους φίλους της ΚΝΕ και του Κόμματος. Σε όσους και όσες δούλεψαν και φέτος για την επιτυχία του Φεστιβάλ. Σε όσους φροντίζουν να ανεβαίνει το Φεστιβάλ μας κάθε χρόνο και ένα ακόμα σκαλί, να προοδεύει, να εξελίσσεται και να μεγαλώνει, κρατώντας πάντα άσβεστη την ίδια αρχική ορμή.

Και πράγματι! Μπορεί το Φεστιβάλ μας να έχει μπει πια για τα καλά στην 5η δεκαετία της ζωής του κι όμως μοιάζει πιο νέο από ποτέ.

Έχει καταξιωθεί ως το μεγαλύτερο πολιτικό – πολιτιστικό γεγονός της πατρίδας μας. Αποτελεί μια “σταθερά” στους Σεπτέμβρηδες εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Η ορμή του πηγάζει από την επαναστατική πολιτική και τα οράματα του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Τη σιγουριά ότι τα πράγματα αλλάζουν, ότι αυτός ο κόσμος θα αλλάξει, με τον λαό πρωταγωνιστή.

Εδώ αποδεικνύεται ότι η εθελοντική στράτευση για ανώτερα ιδανικά, η ανιδιοτελής προσφορά, η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη, δεν είναι ούτε έννοιες ξεπερασμένες, ούτε κάποιος αδιέξοδος ρομαντισμός. Αντίθετα, μπορούν να εμπνεύσουν τους νέους και τις νέες, να τους δώσουν φτερά για να μεγαλουργήσουν, να γίνουν δύναμη για να πιαστούν και οι πιο απαιτητικοί στόχοι.

Το Φεστιβάλ της ΚΝΕ αποτελεί όαση και ανάσα πολιτισμού και δημιουργίας, απέναντι στη σαπίλα του συστήματος, της λεγόμενης “βιομηχανίας του θεάματος”. Αυτής της γυαλιστερής μηχανής του κιμά, που για το κέρδος αγοράζει και πουλάει ταλέντα, όνειρα και προσδοκίες, που αλέθει και αλλοτριώνει με κάθε τρόπο ανθρώπους που έχουν να προσφέρουν και ορισμένες φορές τους φτάνει ακόμα και μέχρι το χείλος της καταστροφής. Για να έρθουν στη συνέχεια οι έμποροι της ευφορίας, αλλά και οι επιχειρηματίες – τσαρλατάνοι της ευεξίας και της “αιώνιας νεότητας” και να ολοκληρώσουν το έγκλημα.

Η οργή για κάθε αδικία που συμβαίνει γύρω μας, το κάθε “γιατί” που γίνεται κόμπος στον λαιμό χιλιάδων ανθρώπων, μπορεί να βρει τις απαντήσεις του μονάχα στην πάλη για την ανατροπή αυτού του σάπιου κόσμου τους.

Φέτος, περισσότερο από ποτέ, είναι επίκαιρος και αναγκαίος ο διεθνιστικός χαρακτήρας του Φεστιβάλ. Χαιρετίζουμε τις αντιπροσωπείες των δεκάδων Κομμουνιστικών Νεολαιών από όλον τον κόσμο που βρίσκονται μαζί μας, ενώνοντας τις φωνές τους με τις δικές μας.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον λαό της Κούβας, που αντιμετωπίζει την ιμπεριαλιστική αγριότητα και την προσπάθεια στραγγαλισμού από τις ΗΠΑ, με έναν και μόνο στόχο: να αναιρεθούν οι κατακτήσεις των δεκαετιών της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, να πάψουν αυτές να αποτελούν φωτεινό παράδειγμα για τους λαούς του κόσμου.

Τα λόγια του μεγάλου επαναστάτη Φιντέλ Κάστρο, τα 100 χρόνια από τη γέννηση του οποίου τιμούμε φέτος, το μαχητικό σύνθημα “σοσιαλισμός ή θάνατος”, που ειπώθηκε σε αντίστοιχα δύσκολες συνθήκες, αποτελεί και σήμερα τον μοναδικό οδηγό για όσους θέλουν να συνεχίσουν να αγωνίζονται ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, να εμποδίσουν ένα πισωγύρισμα.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον ηρωικό παλαιστινιακό λαό, που, παρά τις συμφωνίες της δήθεν ειρήνευσης, εξακολουθεί να ματώνει από τα όπλα του κατοχικού στρατού και τις μπότες των εποίκων του Ισραήλ στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, να μάχεται για να κατακτήσει τη δική του ελεύθερη πατρίδα. Γι’ αυτό και βροντοφωνάζουμε: Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

Χαιρετίζουμε τον αδελφό λαό της Κύπρου. Τώρα που ξεκινούν και πάλι τα παζάρια πάνω στα ΝΑΤΟϊκά τραπέζια, που διαιωνίζουν την κατοχή και κατοχυρώνουν τη διχοτόμηση, επαναλαμβάνουμε την προσήλωσή μας στον στόχο, για Κύπρο ανεξάρτητη και ενιαία, δηλαδή ένα και όχι δύο κράτη, με μία και μόνη κυριαρχία, μία ιθαγένεια και διεθνή προσωπικότητα, κοινή πατρίδα Ελληνοκυπρίων- Τουρκοκυπρίων, χωρίς κατοχικά και κάθε είδους ξένα στρατεύματα και βάσεις, χωρίς εγγυητές και προστάτες, με τον λαό της κυρίαρχο.

Σήμερα που η φωτιά του πολέμου ανάβει σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Σήμερα που τα στρατόπεδα των ιμπεριαλιστών διαμορφώνονται και οι στρατηγοί τους σχεδιάζουν την αποφασιστική αναμέτρηση, οι λαοί θα αποδείξουν ότι έχουν πράγματι αυτό το προτέρημα, που οι εκμεταλλευτές τους το θεωρούν ελάττωμα: Ξέρουν να σκέφτονται, ξέρουν να παλεύουν και να νικούν!

Φίλες και φίλοι,

συντρόφισσες και σύντροφοι,

Αν κάποιος προσπαθήσει να ξεπεράσει τον κατακερματισμό της σκέψης που σκόπιμα καλλιεργεί η λεγόμενη “επικαιρότητα”. Αν αναζητήσει τα νήματα που συνδέουν τις διάφορες εξελίξεις, οι οποίες παρουσιάζονται αποσπασματικά. Αν θυμηθεί τι άκουγε μέχρι πρόσφατα και τα συγκρίνει με αυτά που ακούει τώρα, σίγουρα σε ένα συμπέρασμα θα καταλήξει.

Ο,τι κι αν έχει παρουσιάσει το σύστημα ως “βεβαιότητες” – προκειμένου να πείσει τον λαό και τη νεολαία να συνταχθεί με τους δικούς του στόχους – έχει αποδειχθεί ότι δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μύθοι που έχουν καταρρεύσει με πάταγο.

Η ιστορία δεν τελείωσε στις αντεπαναστατικές ανατροπές των αρχών της δεκαετίας του ‘90 κι ας το διακήρυξαν αυτό τότε οι προσωρινοί νικητές. Όπως, ακριβώς, και η Γη δεν σταμάτησε να γυρίζει επειδή το αποφάσισε κάποτε η Ιερά Εξέταση.

Οι πόλεμοι δεν αποτέλεσαν παρελθόν και δεν θα αποτελέσουν, μέχρι να ανατραπεί η αιτία που τους προκαλεί. Δηλαδή, το σύστημα του κέρδους, του ανταγωνισμού και της ανισόμετρης ανάπτυξης, ο καπιταλισμός, που εδώ και πάνω από έναν αιώνα βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο.

Οι συσχετισμοί των δυνάμεων δεν είναι αιώνιοι και αναλλοίωτοι. Οι “αυτοκρατορίες” παρακμάζουν και άλλες δυνάμεις διεκδικούν την πρωτοκαθεδρία. Με τον ίδιο τρόπο που γίνεται πάντοτε αυτό στην ιστορία των εκμεταλλευτικών συστημάτων: Με τους αγώνες, τις θυσίες και το αίμα των πρωτοπόρων, των λαών.

Οι δήθεν “στιβαρές συμμαχίες”, που θα βασίζονταν υποτίθεται σε “κοινές αρχές και αξίες”, έχουν γίνει άνω-κάτω. Γιατί στην πραγματικότητα η μόνη τους «κοινή αξία» είναι η επιδίωξη του κέρδους των μονοπωλίων τους.

Αυτό, όμως, άλλοτε δημιουργεί συγκλίσεις και άλλοτε τεράστιες αντιθέσεις. Οι δήθεν άτρωτοι και παντοδύναμοι στρατοί τα έχουν βρει παντού σκούρα. Αδυνατούν να πετύχουν τους στόχους τους, βλέπουν τις βάσεις και τους “θόλους” τους να γίνονται σουρωτήρια, αλλά και έναν νέο συσχετισμό να αναδύεται.

Η καπιταλιστική αγορά που δήθεν “έχει τους μηχανισμούς για να ρυθμίζει τα πάντα”, βολοδέρνει από τη μια κρίση στην άλλη χωρίς ποτέ να μπορεί να ξεπεράσει τη βαθύτερη αιτία των κρίσεων αυτών: Την αντίθεση ανάμεσα στην παραγωγή που γίνεται όλο και πιο κοινωνική και στην ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της από όλο και λιγότερους.

Ήδη προετοιμάζουν τους λαούς ότι θα είναι αυτοί που θα πληρώσουν την “τέλεια καταιγίδα” που έρχεται. Τις προϋποθέσεις, όμως, γι’ αυτή την καταιγίδα, τις διαμορφώνει εδώ και καιρό η τεράστια κερδοφορία τους, η κρατική πολιτική ενίσχυσης των επενδύσεων, οι μετοχές που ανεβαίνουν στα χρηματιστήρια με κάθε βόμβα που ισοπεδώνει μια πολυκατοικία στην Ουκρανία, στη Γάζα, στον Ιράν και αλλού.

Όμως, οι γκρεμισμένοι μύθοι τους δεν τελειώνουν εδώ. Ποιος τολμά σήμερα να ισχυριστεί ότι το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ, η ΕΕ θα συμπαρασταθούν στην Ελλάδα στην περίπτωση ενός θερμού επεισοδίου ή μιας πολεμικής αναμέτρησης με την επίσης ΝΑΤΟϊκή Τουρκία; Μάλλον κανείς…

Γιατί δεν κρύβεται πια με τίποτα, ότι οι απαράδεκτες αμφισβητήσεις και διεκδικήσεις της κυβέρνησης Ερντογάν γίνονται με τις “πλάτες” αυτών των “ισχυρών συμμάχων”, που βλέπουν στην Τουρκία έναν σημαντικό οικονομικό και στρατιωτικό εταίρο.

Και τώρα, που τα δήθεν “ήρεμα νερά” αποδείχθηκαν κι αυτά ένας ΝΑΤΟϊκός μύθος και ο κ. Μητσοτάκης διαπίστωσε ότι “οι θάλασσες είναι λίγο ταραγμένες”, το καινούριο αφήγημα είναι, ότι η εδαφική ακεραιότητα και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας κατοχυρώνονται από τη στρατηγική συμμαχία με το κράτος – τρομοκράτη του Ισραήλ. Ούτε ψύλλος στον κόρφο μας, δηλαδή…

Αν χρησιμεύει, όμως, σε κάτι να θυμόμαστε τα παραμύθια που έχουν πει στο παρελθόν, αυτό είναι για να είμαστε υποψιασμένοι απέναντι και στα σημερινά παραμύθια τους, σαν κι αυτό.

Δεν είναι βέβαια απλώς παραμύθι, αλλά και προσβολή στα αισθήματα του λαού και της νεολαίας να ακούει τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα Τσίπρα, τον Βελόπουλο, άλλους, να του λένε μ’ ένα στόμα – μια φωνή, ότι έχει δήθεν “συμφέρον” να πάει με τους εγκληματίες και μακελάρηδες του λαού της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, του Ιράν, της Συρίας και να ανταγωνίζονται μάλιστα, για το ποιος έβαλε πρώτος τις βάσεις της συμμαχίας μαζί τους.

Ποτέ και πουθενά στην ιστορία κανένας λαός δεν επωφελήθηκε από το δράμα ενός άλλου λαού. Πόσο μάλλον που η ίδια η πορεία των εξελίξεων δείχνει πως η συμμαχία με το Ισραήλ, όχι απλά δεν τον προστατεύει, αλλά μπλέκει τον λαό μας όλο και πιο βαθιά στο κουβάρι των αντιθέσεων και των ανταγωνισμών του Ισραήλ με την Τουρκία, που αφορούν την ηγεμονία στην περιοχή. Αυτό, όμως, δεν αποτελεί ασπίδα, αλλά απειλή.

Οι μόνοι που επωφελούνται από τέτοιες συμμαχίες είναι οι εκμεταλλευτές του μόχθου του ελληνικού λαού, είναι η άρχουσα τάξη, που επιδιώκει να αναβαθμίσει τη θέση της με τη μετατροπή της Ελλάδας σε ενεργειακό και εμπορικό κόμβο, σχέδιο που αντικειμενικά έρχεται σε σύγκρουση με τα αντίστοιχα σχέδια της τουρκικής άρχουσας τάξης. Γι’ αυτό και έχουμε φτάσει πια στο σημείο να ακούμε από τα στόματα υπουργών, μέχρι ότι είναι ανάγκη να διαμορφώσουμε μια “Μεγάλη Ιδέα” για την Ελλάδα του 2030.

Παραπέμπουν έτσι, ευθέως, στις μεγαλύτερες τραγωδίες που έχει βιώσει ο ελληνικός λαός τον προηγούμενο αιώνα, σαν αποτέλεσμα και τότε, ακριβώς της επιθετικής πολιτικής της ελληνικής αστικής τάξης, στο πλαίσιο των σχεδιασμών των “ισχυρών συμμάχων” της.

Τίποτα δεν λέγεται τυχαία. Ξέρουν πολύ καλά για ποιες καταστάσεις προετοιμάζουν τον λαό και τη νεολαία, οι οποίοι όμως, έχουν στα χέρια τους τη δύναμη να τους χαλάσουν τα σχέδια. Γιατί οι λαοί της περιοχής, ανάμεσά τους ο ελληνικός και ο τουρκικός λαός, δεν έχουν στην πραγματικότητα τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους.

Τον δρόμο της κοινής τους πάλης απέναντι στα επικίνδυνα σχέδια των εκμεταλλευτών τους, απέναντι στα σχέδια των ιμπεριαλιστών, τον δείχνουν, όπως έκαναν πάντα, οι κομμουνιστές σε Ελλάδα και Τουρκία, όπως αποτυπώνει και η πρόσφατη κοινή ανακοίνωση του ΚΚΕ με το αδελφό ΚΚ Τουρκίας για τις τελευταίες εξελίξεις.

Το ΚΚΕ λέει με ειλικρίνεια στον λαό ότι δεν χωράει κανένας εφησυχασμός. Η μόνη υπεύθυνη στάση σήμερα είναι να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Να μεγαλώσει η αμφισβήτηση στην κυβέρνηση. Κανείς να μην της δείξει εμπιστοσύνη, όπως και στα κόμματα που στηρίζουν αυτή τη στρατηγική. Να δυναμώσει η αυτοτελής, οργανωμένη παρέμβαση του λαού και της νεολαίας στις εξελίξεις.

Γιατί, όπως ακριβώς μέσα σε κάθε χώρα, υπάρχουν δύο πατρίδες σε καιρό ειρήνης, έτσι υπάρχουν δύο πατρίδες και σε καιρό πολέμου. Υπάρχει η πατρίδα του κεφαλαίου, που στον πόλεμο βλέπει ευκαιρίες για περισσότερα κέρδη, για νέες αγορές, συνολικότερα για να αρπάξει το μεγαλύτερο δυνατό κομμάτι της λείας. Και υπάρχει και η πατρίδα του λαού, που παλεύει για τον τόπο του, για τα σπίτια του και για τους ανθρώπους του, για μια καλύτερη ζωή για τα παιδιά του.

Να γιατί η υπεράσπιση των συνόρων μας, της εδαφικής ακεραιότητας, της ασφάλειας του ελληνικού λαού αποκτά πραγματικό νόημα, μόνο όταν συμβαδίζουν με την πάλη για απεμπλοκή της χώρας από τα σχέδια των ΗΠΑ, της ΕΕ, του Ισραήλ, για το διώξιμο των βάσεων, την αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ, με τον λαό να κάνει κουμάντο.

Γι’ αυτό ο λαός και η νεολαία θεωρούν ανεπιθύμητο στην Ελλάδα, τον μακελάρη Αμερικάνο Υπουργό Εξωτερικών Ρούμπιο!

Φίλες και φίλοι,

Σήμερα το ερώτημα δεν είναι πια, αν αλλάζει ο κόσμος, μιας και αυτός αλλάζει έτσι κι αλλιώς καθημερινά. Αλλά, το ποιος θα βάλει τη σφραγίδα του, στην κατεύθυνση προς την οποία θα αλλάξει αυτός ο κόσμος.

Σήμερα, που η πολεμική προετοιμασία δεν είναι μια είδηση στο διαδίκτυο, αλλά αγκαλιάζει ολόκληρη τη ζωή ενός νέου ανθρώπου, από τον χώρο εργασίας μέχρι το πανεπιστήμιο, που καθορίζει ποια έργα και επενδύσεις θα γίνουν και ποια όχι.

Σήμερα

ακριβώς έχει μεγάλη σημασία να συνειδητοποιηθεί ότι οι θυσίες που ζητούν από τον λαό, δεν είναι προσωρινές, μέχρι να περάσει μια δήθεν “έκτακτη κατάσταση”.

Όταν ο καπιταλισμός βρίσκεται στην πολεμική του φάση, καμία “εξομάλυνση” δεν μπορεί να υπάρξει. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που ζητούν θυσίες και υπομονή από τον λαό.

Η αμέσως προηγούμενη βάρδια της νεολαίας, που βρίσκεται σήμερα στην τρίτη δεκαετία της ζωής της, μπορεί να θυμηθεί πολύ καλά ότι από τότε που βρισκόταν στα μαθητικά θρανία μέχρι σήμερα, μόνο θυσίες και υπομονή της ζητούν να κάνει. Πότε για να ξεπεραστεί η οικονομική κρίση, πότε για να στερεωθεί η ανάπτυξη, πότε για να περάσει η πανδημία κόβιντ, πότε για να τελειώσουν οι ενεργειακές αναταράξεις, πότε για το ένα, πότε για το άλλο…

Η δικαιολογία αλλάζει. Αυτό που δεν αλλάζει ποτέ είναι το ποιος πληρώνει και ποιος θησαυρίζει από την εκάστοτε “έκτακτη κατάσταση”.Κάθε φορά που ο λαός τους πίστεψε, μέτρησε βήματα πίσω. Απώλεσε κατακτήσεις για τις οποίες είχε χυθεί αίμα. Έχασε πολύτιμο χρόνο και γεύτηκε απογοητεύσεις.

Όσο για τις υποσχέσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη και της σοσιαλδημοκρατίας του ΠΑΣΟΚ και του Τσίπρα, ότι κάποια στιγμή η καπιταλιστική κερδοφορία, το “μεγάλωμα της πίτας”, θα φέρει και τη λαϊκή ευημερία, αυτές είναι σαν το ουράνιο τόξο: Όσο κι αν περπατάς προς το μέρος του, τόσο αυτό απομακρύνεται.

Δεν πρόκειται βέβαια για οφθαλμαπάτη, αλλά για μεγάλη αυταπάτη να πιστεύει κανείς, ότι μπορούν να υπάρξουν κοινά συμφέροντα ανάμεσα σε αυτούς που υφίστανται την εκμετάλλευση και στους εκμεταλλευτές τους.

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα γίνουν θυσίες, αλλά οι θυσίες που θα γίνουν, να γίνουν για τα δικά μας ταξικά συμφέροντα, για το δίκιο μας, την ισότητα, για να μην είμαστε κάτω από καμία ξένη σημαία. Για να ανοίξει ένας άλλος, ελπιδοφόρος δρόμος, για να χάσει οριστικά το αδηφάγο και ληστρικό κεφάλαιο και να κερδίσει η πραγματική πατρίδα του λαού μας.

Για να μην ζήσει η σημερινή νεολαία τα καλύτερά της χρόνια στην Ελλάδα και την Ευρώπη της εκμετάλλευσης και του πολέμου, αλλά να διεκδικήσει να τα ζήσει στην Ελλάδα και την Ευρώπη της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ευημερίας, της αλληλεγγύης ανάμεσα στους λαούς, δηλαδή στην Ελλάδα και την Ευρώπη του σοσιαλισμού.

Αυτή είναι η ρεαλιστική και απαραίτητη, ώριμη απάντηση στον 21ο αιώνα!

Φίλες και φίλοι,

Αυτοί που υπηρετούν την πατρίδα του κεφαλαίου, η κυβέρνηση της ΝΔ και τα άλλα κόμματα του συστήματος, επιδίδονται εδώ και καιρό στο γνωστό πανηγύρι της σύγκρισης ανάμεσα στα “κοστολογημένα” προγράμματά τους. Καθόλου αθώα δεν είναι αυτού του είδους η αντιπαράθεση.

Μπορεί οι προτάσεις του ενός να απέχουν μερικά ευρώ ή μερικά δεκαδικά ψηφία από τις προτάσεις του άλλου, όμως η στόχευση είναι ακριβώς η ίδια. Να πάρουν τα κοράκια του μεγάλου κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, οι Φον Ντερ Λάιεν και οι Ρούτε, το μήνυμα, ότι είναι όλοι τους δεσμευμένοι στους δημοσιονομικούς τους κορσέδες και στις γενικότερες στρατηγικές τους επιλογές, στα πολεμικά μνημόνια.

Επιδιώκουν ταυτόχρονα, να πάρει, βεβαίως, και ο λαός το μήνυμα και να εκπαιδευτεί στο χαμήλωμα των απαιτήσεών του, στην οικειοθελή παραίτηση από τις σύγχρονες ανάγκες του, να κάνει βίωμα την άποψη ότι κάθε τι που διεκδικεί, δήθεν “μπορεί να βάλει τη χώρα σε περιπέτειες”.

Έτσι, η μόνιμη απάντηση του κ. Μητσοτάκη και των υπουργών του σε κάθε δίκαιο λαϊκό αίτημα, αλλά και στις προτάσεις που καταθέτει το ΚΚΕ στη Βουλή, είναι

ότι έχει “δυσβάσταχτο κόστος”, ότι είναι “μαξιμαλιστικό” και ότι “δεν αντέχει η οικονομία”.

Από κοντά και τα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης, που απορρίπτουν αυτές τις προτάσεις είτε με τη φωνή τους είτε με την αφωνία τους. Δεν τους έχουμε ακούσει όμως ποτέ, να χαρακτηρίζουν “δυσβάστακτο” το κόστος των 7,5 δισ. ευρώ τον χρόνο, που δίνουν στους ΝΑΤΟϊκούς εξοπλισμούς, τους οποίους όλοι μαζί ψηφίζουν. Αυτά βαφτίζονται “αμυντική θωράκιση της χώρας”, τη στιγμή που είναι απολύτως ενταγμένοι στους σχεδιασμούς που μας βάζουν πράγματι σε περιπέτειες και καμιά σχέση δεν έχουν με την άμυνα της χώρας μας.

Δεν τους έχουμε ακούσει να χαρακτηρίζουν “μαξιμαλιστικά” τα καθαρά κέρδη των 12,1 δισ. ευρώ που είχαν οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες το 2025. Αυτά τα ονομάζουν “ανάπτυξη” και “θετικό επενδυτικό κλίμα”.

Δεν τους έχουμε ακούσει να λένε ποτέ ότι “η οικονομία δεν αντέχει” τον αναβαλλόμενο φόρο των τραπεζών, τις φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών. Αυτές τις έχουν γράψει μέχρι και στο Σύνταγμα και τώρα ετοιμάζονται να προσθέσουν και τις φοροαπαλλαγές των στρατηγικών επενδυτών.

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι γενικώς η “κοστολόγηση”, αλλά τα κριτήρια με τα οποία αυτή γίνεται. Για εμάς κριτήριο είναι μόνο ένα: Το πώς θα εναρμονιστεί το επίπεδο κάλυψης των σύγχρονων λαϊκών αναγκών με τις δυνατότητες που αντικειμενικά προσφέρει η εποχή μας.

Γιατί σήμερα δεν υπάρχει κανένα ζήτημα έλλειψης πόρων, όπως λένε. Οι πόροι δημιουργούνται από την ανθρώπινη εργασία και γίνονται κέρδος στα θησαυροφυλάκια και τα χαρτοφυλάκια των καπιταλιστών.

Ίσα-ίσα, το πρόβλημα που υπάρχει, είναι η υπερσυσσώρευση κερδών, η κατασπατάληση των διαθέσιμων πόρων σε μη παραγωγικούς, ακόμα και σε καταστροφικούς σκοπούς, κάτι που βρίσκεται – δυστυχώς- στο DNA αυτού του συστήματος.

Με αυτό το κριτήριο, λοιπόν, είναι τεράστιο πραγματικό κόστος για τη μόρφωση των παιδιών μας, να λείπουν χιλιάδες εκπαιδευτικοί από τα σχολεία. Είναι τεράστιο κόστος για την υγεία του λαού να λείπουν γιατροί και νοσηλευτές από τα νοσοκομεία. Είναι τεράστιο κόστος για όλους μας και για το περιβάλλον στο οποίο ζούμε, να μην καλύπτονται οι κενές θέσεις στην πυροσβεστική, να μην γίνονται αντιπλημμυρικά έργα.

Είναι τεράστιο κόστος να τραυματίζονται ή να σκοτώνονται εργάτες στο μεροκάματο, εξαιτίας της εντατικοποίησης, των ατελείωτων βαρδιών, της έλλειψης μέτρων ασφαλείας στους χώρους δουλειάς. Είναι τεράστιο κόστος να μην προστατεύονται τα παιδιά και οι γυναίκες από τα διάφορα τέρατα που γεννούν οι σάπιες αξίες αυτού του συστήματος. Να μην υπάρχει φροντίδα για τους ηλικιωμένους, να κλείνουν δομές απεξάρτησης με τεράστιο έργο.

Σε τελική ανάλυση, μας κοστίζει πάρα πολύ ο καπιταλισμός, μας κοστίζουν πολύ τα κέρδη του κεφαλαίου και η πολιτική των κομμάτων που τα υπηρετεί. Και αυτό το κόστος δεν μπορούμε και δεν πρέπει να το ανεχτούμε άλλο.

Αυτά είναι τα κόστη που πρέπει να “περικοπούν” για να ανασάνει σήμερα ο λαός. Πρέπει να γίνουν παρελθόν για να ξεκολλήσει από τον βάλτο ο τροχός της ιστορίας.

Για να οικοδομήσουμε μια κοινωνία όπου οι ανάγκες των πολλών δεν θα λογίζονται ως κόστος, αλλά θα αποτελούν το κίνητρο όλης της ανθρώπινης δραστηριότητας. Μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, την κοινωνία της «πανανθρώπινης φιλίας», τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό!

Ξέρουμε καλά ότι υπάρχουν διάφοροι που καλλιεργούν την άποψη ότι “αυτά που λέει το ΚΚΕ είναι ωραία, αλλά δεν γίνονται πουθενά”. Καλό θα ήταν να μας υποδείξουν βέβαια, πού ακριβώς γίνονται αυτά που εκείνοι λένε και υπόσχονται.

Πού υπάρχει επιτέλους αυτός ο «υγιής καπιταλισμός» με τις «ειρηνικές διεθνείς σχέσεις»; Πού υπάρχει αυτή η «δίκαιη καπιταλιστική ανάπτυξη», από την οποία δήθεν επωφελούνται όλοι;

Την απάντηση την ξέρουν και είναι μία: Πουθενά δεν υπάρχει, δεν έχει υπάρξει, ούτε και θα υπάρξει με τον τρόπο που λένε.

Το μόνο που υπάρχει είναι τα αξεπέραστα αδιέξοδα αυτού του συστήματος, που γίνονται όλο και βαθύτερα και, όσο αυτό δεν αλλάζει ριζικά, δεν ανατρέπεται, θα μετατρέπονται διαρκώς σε βάσανα για τους λαούς.

Γι’ αυτό και το δίλημμα “σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα” δεν αφορά ούτε μονάχα τις μεγάλες στιγμές του παρελθόντος, ούτε κάποιες άλλες μεγάλες στιγμές, που θα έρθουν σε ένα ακαθόριστο μέλλον. Αφορά το σήμερα, το τώρα, τη ζωή όλων μας. Αφορά τη διαρκή μάχη ανάμεσα στις ζωές μας και στα κέρδη τους.

Κι αυτό βεβαίως το ξέρει πιο καλά από τον καθένα το ίδιο το σύστημα. Γι’ αυτό και κάνει ότι μπορεί, για να αναστηλώσει την αμαρτωλή σοσιαλδημοκρατία, να εγκλωβίσει τη δίκαιη δυσαρέσκεια του λαού, στις γνωστές αυταπάτες μιας κυβερνητικής εναλλαγής, όπως «ο Μανωλιός που βάζει τα ρούχα του αλλιώς».

Γι’ αυτό προμοτάρει το rebranding του κ. Τσίπρα, ο οποίος με τη σειρά του, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, διακηρύσσει ότι έχει τη συνταγή για να αποφύγει το σύστημα «δυσάρεστες καταστάσεις», όπως αποκαλεί τις λαϊκές εξεγέρσεις. Δηλώνει, δηλαδή, ξεκάθαρα, ότι είναι διαθέσιμος για να κάνει για μια ακόμη φορά τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό του συστήματος, όπως την έκανε και την προηγούμενη φορά.

Για τον ίδιο λόγο, επίσης, το σύστημα χύνει το δηλητήριο του αντικομμουνισμού, διαδίδει την ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων, που είναι επίσημη ιδεολογία και της σάπιας ΕΕ. Τώρα αμολάει ξανά τα μαντρόσκυλά του, τις γνωστές φασιστικές δυνάμεις, που τις έχει του χεριού του και τις αξιοποιεί με όποιον τρόπο θέλει. Για να τις χρησιμοποιεί σαν “μπαμπούλα”, ώστε με τη γνωστή λογική του “μικρότερου κακού” να ξεπλένονται τα άλλα κόμματά του, τα δήθεν “κεντρώα” και “δημοκρατικά”, που έχουν τσακίσει τον λαό, αλλά και ως εφεδρεία για να καναλιζάρεται η αντισυστημική διάθεση και νέων ανθρώπων, στην πιο συστημική κατεύθυνση που υπάρχει. Και βέβαια ως άλλοθι για να νομοθετεί κατασταλτικά μέτρα, που τελικά στοχεύουν στον πραγματικό αντίπαλο του συστήματος, το λαϊκό κίνημα, τις ριζοσπαστικές δυνάμεις, τους κομμουνιστές.

Τέτοιο πολυεργαλείο είναι για το σύστημα τα φασιστοειδή. Σαν τον εγκληματία που αποφυλακίστηκε πρόσφατα, αφού εξέτισε μόνο τη μισή του ποινή για τη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης που σκότωσε τον Παύλο Φύσσα, τον Σαχζάτ Λουκμάν, που επιτέθηκε δολοφονικά στους κομμουνιστές συνδικαλιστές στο Πέραμα.

Τόσο πολύ βλέπετε, δήθεν τρόμαξε το σύστημα από την επιστροφή του, που όλα τα συστημικά κανάλια τον είχαν σε απευθείας μετάδοση, λες και κάλυπταν αρχηγό κράτους, να μιλάει σε μια χούφτα περιθωριακά φασιστοειδή έξω από τις φυλακές.

Κι αυτή τη φορά όμως θα τους τσακίσει η πάλη του λαού, όπως οι πρόγονοί τους τσακίστηκαν από τον Κόκκινο Στρατό, με το σφυροδρέπανο καρφωμένο στην καρδιά του ναζιστικού τέρατος στο Ράιχσταγκ!

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Απέναντι στους μοιρασμένους ρόλους και τις συγκλίσεις των κάθε λογής υπηρετών του συστήματος, κάθε νέος και νέα να απαντήσει σε ποια πλευρά του διλήμματος στέκεται. Τι θέλει να υπηρετήσει στη ζωή του, για ποιον σκοπό θα αφιερώσει τις δυνάμεις του.

Δεν ταιριάζει στη νεολαία ο συμβιβασμός και η παραίτηση από τα όνειρά της. Δεν της ταιριάζει η άποψη ότι “έτσι είναι τα πράγματα, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα”.

Της ταιριάζει η καινοτόμα σκέψη, η τόλμη, η διεκδίκηση, της ταιριάζει να τα θέλει και να τα απαιτεί όλα, όσα της ανήκουν. Άλλωστε, όπου και όποτε κερδήθηκε κάτι, όπου μια λαϊκή οικογένεια έσωσε το σπίτι της, όπου υπογράφηκε μια Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, όποτε έμεινε στα χαρτιά ένας αντιλαϊκός νόμος, αυτό έγινε μόνο σε σύγκρουση και σε ευθεία αμφισβήτηση των διλημμάτων και των συγκλίσεών τους.

Αν ο λαός και η νεολαία είχαν πειστεί να τα αντιμετωπίζουν αυτά ως δεδομένα και αδιαμφισβήτητα, αν είχαν πειστεί να τρέμουν την αστάθεια του συστήματος ή να περιμένουν σωτήρες, δεν θα είχαν κερδίσει τίποτα.

Σε όλους αυτούς τους αγώνες, που αποτέλεσαν τον μόνπραγματικό αντίπαλο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ήταν πάντα μπροστά οι δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Με συνέπεια, σταθερότητα, ανιδιοτέλεια, με την οργανωτικότητα και την προοπτική που μόνο το ΚΚΕ μπορεί να προσφέρει στο κίνημα, επειδή ακριβώς έχει πρόγραμμα ριζικής αλλαγής, πραγματικής ανατροπής αυτής της αδικίας, αυτής της βαρβαρότητας.

Με το χέρι απλωμένο στον καθένα και την καθεμία που έχει διάθεση να παλέψει πλάι-πλάι με όσους τραβάνε τα ίδια, για να αλλάξουν μαζί τις ζωές τους.

Γιατί εμείς έτσι πιστεύουμε ότι αλλάζουν τα πράγματα. Με τον λαό και τη νεολαία στο προσκήνιο κι όχι στη θέση του παθητικού θεατή.

Σε αυτούς τους αγώνες συναντηθήκαμε με πολλούς και πολλές και μπορούμε να συναντηθούμε αύριο με πολλούς περισσότερους, που θα ξεπεράσουν επιφυλάξεις και δισταγμούς και θα πάρουν τη δική τους θέση στο κίνημα. Αυτό θα είναι ένα τεράστιο βήμα μπροστά.

Γι’ αυτό θα είναι τεράστιο κέρδος για τον λαό και τη νεολαία να έχει ένα ακόμα πιο ισχυρό ΚΚΕ στην επερχόμενη εκλογική μάχη, για να αντιμετωπίσει από καλύτερες θέσεις όσα αρνητικά απεργάζονται κατά των συμφερόντων του λαού μας.

Αυτή είναι η πολιτική επιλογή που συμπληρώνει τους αγώνες μας και τους δίνει μεγαλύτερη ώθηση, ενώ κάθε άλλη τους ακυρώνει, τους βάζει εμπόδια. Αυτή θα είναι και η καλύτερη προετοιμασία του λαού απέναντι στα δύσκολα που του ετοιμάζουν.

Προχωράμε πάντα μπροστά κρατώντας καλά στη σκέψη μας το μήνυμα που στέλνει και η ηρωική ιστορία του λαού μας. Αυτού του λαού που μεγαλούργησε όταν, απέναντι στα καλέσματα υποταγής σε έναν αρνητικό συσχετισμό, σε έναν αντίπαλο που μπορεί να έμοιαζε ανίκητος, πήρε τη μεγάλη απόφαση να πατήσει γερά στα πόδια του, να συμπορευτεί με τους κομμουνιστές και να τα δώσει όλα στη μάχη για το δίκιο του.

Αυτό επιβεβαιώνει η ηρωική ιστορία του ΕΑΜ, 85 χρόνια από την ίδρυση του οποίου συμπληρώνονται αύριο. Αυτό αποτυπώνεται στα συγκλονιστικά φωτογραφικά ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 ηρώων κομμουνιστών της Καισαριανής, που συγκίνησαν χιλιάδες νέους ανθρώπους, όπως μας συγκίνησαν όλους και αυτές τις μέρες που τα είδαμε να εκτίθενται στον χώρο του Φεστιβάλ.

Αυτό επιβεβαιώνει η τρίχρονη εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, τα 80 χρόνια από την ίδρυση του οποίου τιμάμε φέτος. Ακόμα κι αν σε κάποιες από αυτές τις μάχες ο λαός προσωρινά ηττήθηκε, το κέρδος ήταν πολλαπλάσιο, γιατί κράτησε τη φλόγα αναμμένη, άνοιξε δρόμους για τους ακόμα μεγαλύτερους αγώνες του αύριο.

Σ’ αυτούς τους δρόμους που μας άνοιξαν οι προηγούμενες γενιές συνεχίζουμε να βαδίζουμε. Κρατάμε σφιχτά τη σκυτάλη που έχουμε παραλάβει, μέχρι την οριστική νίκη του λαού μας, που θα κάνει πράξη “το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό”.

ΚΚΕ πιο δυνατό, με αντοχή σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της ιστορίας!

Σας καλούμε όλους και όλες, όσοι και όσες, άσχετα από επιμέρους διαφωνίες και διαφορετικές απόψεις, καταλαβαίνετε σήμερα, ότι ένα πολύ πιο δυνατό ΚΚΕ θα

είναι δύναμη για τον ίδιο τον λαό, την πρόοδο, την προοπτική αυτού του τόπου, αυτού του λαού, της νεολαίας, να ενώσουμε τα χέρια μας και να πορευτούμε αυτόν το δρόμο μαζί.

Να πάψουμε να είμαστε απλοί θεατές, αλλά να γίνουμε πρωταγωνιστές του ιστορικού γίγνεσθαι. Να ξεπεράσουμε τη φοβερή δύναμη της συνήθειας. Να ονειρευτούμε με τα μάτια ανοιχτά για να αγωνιστούμε για την εκπλήρωση όλων των ονείρων μας.

Προχωράμε μπροστά, δυναμικά! Καλή δύναμη, καλή υγεία σε όλους και όλες! Καλούς αγώνες!