Ο Μαζωνάκης και η λαϊκή μνήμη

Στα 90ς τον Γιώργο Μαζωνάκη όσοι ακούγαμε πιο “ποιοτικά” πράγματα, μάλλον τον χλευάζαμε. Οταν ήρθε και το Cucci φόρεμα ειδικά, η απαξίωση έγινε πλήρης. Στα μάτια μας ο Γιώργος δεν είχε τα φόντα να μας συγκινήσει. Μετά τις 2 όμως τα τραγούδια του τα χορεύαμε. Γιατί ακούγονταν σε πολλούς χώρους και όχι μόνο στα κλασικά ελληνάδικα της εποχής στα οποίας επίσης πηγαίναμε για πιο ταπεινούς λόγους.

Νίκος Γιαννόπουλος

Είχαμε και μία μόνιμη επωδό όταν έφτανε η σχετική συζήτηση. “Ακούτε μωρέ όλες αυτές τις σαχλαμάρες που δεν θα τις θυμάται κανείς μετά από 20 χρόνια”. Καθαρά ελιτίστικη συμπεριφορά. Η μία όχθη του ελληνικού τραγουδιού δεν μας ενδιέφερε παρά μόνο πολύ αργά το βράδυ.

Ο χρόνος, μαζί με καλλιτέχνες όπως ο Καρράς, ο Μαζωνάκης και άλλοι τελικά μας κόλλησαν στον τοίχο. Λογαριάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο και σ’ αυτό το κομμάτι ξενοδόχος είναι η συλλογική λαϊκή μνήμη και το καθαρό συναίσθημα.

Ο Μαζώ αυτό το έβγαλε. Μπορεί να μην τραγούδησε Θεοδωράκη και Χατζηδάκη, ωστόσο ότι τραγούδησε προερχόταν κατευθείαν από τις ψυχής τα έγκατα. Και αυτό ο κόσμος το καταλαβαίνε, το εκτιμούσε. Και το αντάμειψε με τη διατήρησή του έργου του στο χρόνο.

Ετσι εξηγείται γιατί ο θάνατος του Ελληνα τραγουδιστή συγκλόνισε σχεδόν τους πάντες, ακόμα και πολιτικούς αρχηγούς της Αριστεράς που παλιότερα σνόμπαρε αρνούμενη να “διαβάσει” τις νέες τάσεις στη διασκέδαση και τη νέα λαϊκότητα.

Ο Μαζωνάκης ήταν ένα αυθεντικά λαϊκό παιδί. Ενα αγόρι της εργατικής Νίκαιας που θα τον δεχθεί τις επόμενες ώρες στο χώμα της. Και αυτή του την καταγωγή, την ταξική καταγωγή, δεν την ξέχασε όσο ζούσε, παρά το γεγονός ότι τα χρήματα που έβγαλε του επέτρεπαν να την ξεπεράσει αν ήθελε. Δεν το έκανε.

Οταν τα χρόνια πέρασαν και τα τραγούδια παρέμεναν σφηνωμένα στο συλλογικό υποσυνείδητο, η έτερη όχθη του ελληνικού τραγουδιού κατανόησε ότι ο Μαζώ ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο  από όσο νόμιζαν. Και άνθρωποι με ανοιχτό μυαλό όπως ο Φοίβος Δεληβοριάς του άνοιξαν μία νέα πόρτα στην καριέρα του χωρίς όμως ο ίδιος να χάσει την ψυχή του και να προσποιηθεί κάτι άλλο από αυτό που ήταν.

Σαν έπαιξε με τον Φοίβο, πάλι ο Μαζώ ήταν. Με τα φανταχτερά του ρούχα, το γρέζι στη φωνή και τα δικά του τραγούδια. Ο Μαζωνάκης δηλαδή που όλοι είχαμε αγαπήσει, έστω και αν το παραδεχόμασταν.

Αυτήν την ανοιχτότητα, ο Γιώργος θα έπρεπε να την είχε ζήσει και όσο ζούσε. Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν τα κατάφερε. Πάντως να σε αποχαιρετούν την ίδια μέρα η Δούρου, ο Δεληβοριάς, ο Μάλαμας, μαζί με την Γαρμπή και τον Αντύπα, δείχνει για ποιον καλλιτέχνη μιλάμε .

Μετά θάνατον, ο Μαζωνάκης θα βρει μία ακόμη πιο άνετη θέση στη συλλογική μνήμη του λαού, θέση που εν ζωή έδειξε να την αξίζει. Ελπίζουμε οι ελιτιστές της εποχής μας να μην κάνουν το ίδιο λάθος με μας και να διαβάσουν έγκαιρα το που κρύβεται η νέα λαϊκότητα και οι καλλιτέχνες που οι πάντες ίσως να αποθεώνουν σε τριάντα, από σήμερα, χρόνια.