Σκέρτσος: “Τεράστια ανευθυνότητα” η στάση της αντιπολίτευσης για την ταχύτερη μείωση του δημόσιου χρέους

Απάντηση στην αντίδραση της αντιπολίτευσης για την ταχύτερη μείωση χρέους με την πρόωρη αποπληρωμή 13 δισ. ευρώ μέσα στο 2026, δίνει ο Άκης Σκέρτσος.

Σε ανάρτησή του, ο υπουργός Επικρατείας εξηγεί πως τα εν λόγω κόμματα, παρότι έχουν κυβερνήσει στα δύσκολα χρόνια της ελληνικής κρίσης χρέους, είτε δεν γνωρίζουν τους νέους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες -που αν κληθούν να κυβερνήσουν θα είναι υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν- είτε ότι τους γνωρίζουν και λένε πάλι ψέματα για δαπάνες που αν γίνουν θα θέσουν τη χώρα ξανά σε επιτήρηση.

Και εξηγεί: «Με βάση τους νέους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες που θέτουν αυστηρά όρια κρατικών δαπανών, κάθε κράτος-μέλος της ΕΕ δεν μπορεί να αυξήσει τις κρατικές του δαπάνες πέραν του 3-3,5% ετησίως. Αφού, λοιπόν, έχουμε κάνει αυτές τις αυξήσεις ετησίως σε υγεία, άμυνα, παιδεία, υποδομές, μισθούς και συντάξεις, αξιοποιούμε το πλεόνασμα που μας απομένει για να μειώσουμε ταχύτερα και τα χρέη μας».

Δηλαδή, τονίζει ο Άκης Σκέρτσος, «εφαρμόζουμε μια υπεύθυνη οικονομική διαχείριση που δεν δημιουργεί ελλείμματα και ταυτόχρονα μεταφέρει λιγότερα χρέη στα παιδιά μας», σε αντίθεση με όσους κατηγορούν την κυβέρνηση, επιδεικνύοντας «τεράστια ανευθυνότητα».

«Η κοινωνία που υπέφερε πολύ από άφρονες αντίστοιχες πολιτικές τα προηγούμενα χρόνια μας παρακολουθεί και μας κρίνει όλους», καταλήγει ο Άκρης Σκέρτσος στην ανάρτησή του.

Η ανάρτηση

Αναλυτικά η ανάρτηση του άκη Σκέρτσου έχει ως εξής:

Τι μας έμαθε τελικά η κρίση χρέους;

Ας υποθέσουμε ότι έχουμε έναν υπερχρεωμένο δανειολήπτη που για πολλά χρόνια οι δουλειές του δεν πήγαιναν καλά με αποτέλεσμα να παίρνει νέα δάνεια για να εξυπηρετήσει τα παλιά και να καλύψει τρέχουσες ανάγκες της δουλειάς και του νοικοκυριού του.

Ο δανειολήπτης αυτός μετά από πολλές προσπάθειες και θυσίες έβαλε τα οικονομικά του σε τάξη. Κατάφερε, δηλαδή, τα τελευταία χρόνια τα έσοδα από τη δουλειά του να είναι περισσότερα από τα έξοδα του, ώστε να αυξάνει λελογισμένα τις δαπάνες του και ταυτόχρονα να αποταμιεύει και κάποια χρήματα.

Με βάση, όμως, τους όρους του δανείου του τα χρήματα των αποταμιεύσεών του δεν μπορεί να τα κάνει ό,τι θέλει.

Μπορεί είτε να τα «ρίξει» στην ταχύτερη εξόφληση του χρέους του είτε να τα αφήσει απλά να κάθονται στον τραπεζικό του λογαριασμό χωρίς κέρδος από κάποιο επιτόκιο.

Δεν μπορεί, δηλαδή, ενώ είναι δανεισμένος να αρχίσει πάλι να ξοδεύει σαν να μην υπάρχει αύριο, καθώς έτσι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος οι δαπάνες του να υπερβούν τα έσοδά του και να χρειαστεί να προσφύγει σε νέο δανεισμό ενώ είναι ήδη υπερχρεωμένος.

Τι θα έκανε, λοιπόν, ένας νοικοκύρης δανειολήπτης;

Θα άφηνε το πλεόνασμα των καταθέσεών του να κάθεται στην τράπεζα;

Ή θα το αξιοποιούσε ώστε να μειώσει ταχύτερα τα χρέη του και έτσι να πετύχει την οικονομική του ελευθερία γρηγορότερα; Η Ελλάδα κάνει ακριβώς αυτό.

Με βάση τους νέους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες που θέτουν αυστηρά όρια κρατικών δαπανών, κάθε κράτος-μέλος της ΕΕ δεν μπορεί να αυξήσει τις κρατικές του δαπάνες πέραν του 3-3,5% ετησίως.

Αφού, λοιπόν, έχουμε κάνει αυτές τις αυξήσεις ετησίως σε υγεία, άμυνα, παιδεία, υποδομές, μισθούς και συντάξεις, αξιοποιούμε το πλεόνασμα που μας απομένει για να μειώσουμε ταχύτερα και τα χρέη μας.

Δηλαδή, εφαρμόζουμε μια υπεύθυνη οικονομική διαχείριση που δεν δημιουργεί ελλείμματα και ταυτόχρονα μεταφέρει λιγότερα χρέη στα παιδιά μας. Αποκτούμε, συνεπώς, περισσότερους βαθμούς ελευθερίας στην άσκηση οικονομικής πολιτικής τα επόμενα χρόνια.

Διότι όποιος χρωστάει λιγότερο είναι και πιο ελεύθερος να κάνει τις δικές του οικονομικές επιλογές υπέρ της ανάπτυξης και της κοινωνικής συνοχής.

Κι, όμως, είδαμε χθες ανακοινώσεις της αντιπολίτευσης που επιπλήττουν την κυβέρνηση για αυτή την αυτονόητη και υπεύθυνη επιλογή κατηγορώντας την ότι αυτή είναι μια αντιαναπτυξιακή επιλογή.

Τι μας λένε στην πραγματικότητα όσα κόμματα αντιδρούν στην ταχύτερη μείωση χρέους παρότι έχουν κυβερνήσει στα δύσκολα χρόνια της ελληνικής κρίσης χρέους;

Είτε ότι δεν γνωρίζουν τους νέους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες -που αν κληθούν να κυβερνήσουν θα είναι υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν- είτε ότι τους γνωρίζουν και λένε πάλι ψέματα για δαπάνες που αν γίνουν θα θέσουν τη χώρα ξανά σε επιτήρηση.

Και οι δύο εκδοχές μαρτυρούν τεράστια ανευθυνότητα.

Η κοινωνία που υπέφερε πολύ από άφρονες αντίστοιχες πολιτικές τα προηγούμενα χρόνια μας παρακολουθεί και μας κρίνει όλους.