Η τελευταία ανάρτηση του Αλέξη Σταμάτη πριν από τον θάνατό του – Το μήνυμά του
✨Ο Αλέξης Σταμάτης, λίγες ημέρες πριν τον θάνατό του, μοιράστηκε στα social media σκέψεις για την ελπίδα και την εθελοντική αιμοδοσία.
✨Περιέγραψε με λογοτεχνικό τρόπο την αναμονή για μετάγγιση αίματος και υπογράμμισε τη σημασία της ανώνυμης προσφοράς ζωής από άγνωστους.
✨Τόνισε πως το αίμα αποτελεί την ύψιστη πράξη αλληλεγγύης, χωρίς απαιτήσεις ανταλλάγματος ή αναγνώρισης, συμβολίζοντας την ουσιαστική ανθρώπινη σύνδεση.
✨Η ανάρτησή του αναδείκνυε την ευγένεια της ανωνυμίας και την αγάπη που προσφέρεται χωρίς να ζητά ανταπόδοση, κάνοντας το αίμα σύμβολο ζωής και σωτηρίας.
Συγκίνηση προκαλεί η τελευταία δημοσίευση του Αλέξη Σταμάτη στα social media, λίγες ημέρες πριν από τον θάνατό του, μέσα από την οποία ο αγαπημένος συγγραφέας αναφέρθηκε στην ελπίδα.
Ο Αλέξης Σταμάτης, ο οποίος έδινε μάχη με μια σπάνια αιματολογική ασθένεια, μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς του φίλους ένα προσωπικό κείμενο, εμπνευσμένο από τη δύσκολη καθημερινότητά του στο νοσοκομείο.
Αρχικά, σημείωσε στη λεζάντα της ανάρτησής του: «Οι παλιοί αλχημιστές περίμεναν την πρώτη σταγόνα του ελιξιρίου με απελπισία που εμοιαζε ήδη με πίστη. Η αναμονή έχει κάτι από ναό και από σφαγείο. Στον ίδιο χώρο ελπίδα και αποσύνθεση, όπως τα άνθη σε ένα φέρετρο συνεχίζουν να ευωδιάζουν χωρίς να αντιλαμβάνονται τον νεκρό».
Στη συνέχεια, είχε μοιραστεί σκέψεις και συναισθήματά του, τονίζοντας πως δεν περίμενε «ένα φάρμακο, αλλά έναν αθέατο συνοδοιπόρο»: «Το αίμα. Η μόνη αριστοκρατία που δεν αναγνωρίζει τίτλους. Η μόνη βασιλεία που αλλάζει σώματα χωρίς επανάσταση. Οι άνθρωποι επινόησαν σύνορα, σημαίες, επώνυμα, τραπεζικούς λογαριασμούς, γενεαλογικά δέντρα. Το αίμα γελάει σιωπηλά με όλες αυτές τις δηθενιές. Κυκλοφορεί στις φλέβες σαν ανώνυμος περιπλανώμενος, αδιάφορος για την ηθική μας, για τις φιλοδοξίες μας, για τις μικρές αισχρότητες με τις οποίες και καλά στολίζουμε τη λέξη “χαρακτήρας”. Ένας άγνωστος θα κατοικήσει για λίγο μέσα σου. Κανένα μυστήριο της Εκκλησίας δεν υπήρξε πιο κυριολεκτικό. Κοιτάζω το άδειο μεταλλικό στήριγμα που σε λίγο θα κρατά τη σακούλα του αίματος, δεν περιμένω ένα φάρμακο αλλά έναν επισκέπτη. Έναν αθέατο συνοδοιπόρο που θα περάσει από κάθε γωνιά του σώματός μου, θα ακουμπήσει τα πιο σκοτεινά τοπία της ύπαρξής μου και θα φύγει χωρίς να μάθει ποτέ το όνομά μου. Η ευγένεια της ανωνυμίας. Μορφή αγάπης που δεν επιθυμεί να αγαπηθεί πίσω. Πόσο αλλόκοτο Περάσαμε αιώνες υμνώντας την αυτάρκεια, ενώ το σώμα γνώριζε πάντοτε την αλήθεια. Δεν υπάρχει αυτάρκεια. μόνο ανταλλαγή. Ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε από το αίμα μιας γυναίκας. Ο τελευταίος ίσως σωθεί από το αίμα ενός ξένου».
SiteDesign