Μάρω Κοντού: “Μεγάλο κενό, αθάνατη η πίκρα της απουσίας σου”-Ο συγκινητικός επικήδειος του Κακλαμάνη

Στη Μητρόπολη Αθηνών έγινε το πρωί της Παρασκευής (17/7) η κηδεία της σπουδαίας ηθοποιού Μάρως Κοντού, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών, σκορπίζοντας θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο και στο κοινό που την αγάπησε.

Η άφιξη της σορού πραγματοποιήθηκε λίγο πριν από τις 09:00, ενώ, σύμφωνα με τον προγραμματισμό της οικογένειας, δεν πραγματοποιήθηκε λαϊκό προσκύνημα. Στον ιερό ναό βρέθηκαν μόνο συγγενικά πρόσωπα, στενοί φίλοι και άνθρωποι με τους οποίους συνεργάστηκε κατά τη διάρκεια της πολυετούς καλλιτεχνικής της διαδρομής.

Από το πρωί αρκετός κόσμος συγκεντρώθηκε στη Μητρόπολη Αθηνών όπου τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία για να αποχαιρετήσει την αγαπημένη του «Ελένη Κοκοβίκου» από το «Η γυνή να φοβείται τον άνδρα» (1965), την «κυρία Ρενίτσα», όπως την αποκαλούσε ο Νίκος Σταυρίδης, στα αριστουργηματικά «Κίτρινα γάντια» (1960) του Αλέκου Σακελλάριου, την πιο κομψή «Ιταλίδα στην Κυψέλη» (1968) και τόσες άλλες ηρωίδες που ενσάρκωσε η σπουδαία ηθοποιός από τότε που έκανε το ντεμπούτο της στη μεγάλη οθόνη στα τέλη της δεκαετίας του 1950 .

Η οικογένειά της είχε απευθύνει παράκληση αντί στεφάνων, να γίνουν δωρεές στο Κέντρο Βρεφών «Μητέρα», του οποίου η ηθοποιός είχε διατελέσει πρόεδρος.

Συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι και άτομα από τον χώρο της πολιτικής και του θεάτρου θα την αποχαιρετήσουν σε κλίμα βαθιάς οδύνης.Ανάμεσα σε αυτούς και ο κινηματογραφικός της έρωτας, «Αντωνάκης», δηλαδή ο Γιώργος Κωνσταντίνου αλλά και ο πολύ καλός της φίλος, Νικήτας Κακλαμάνης.

Η είδηση θανάτου της «Ελενίτσας» έπεσε σαν «βόμβα» στο ελληνικό κοινό.Η μεγάλη ηθοποιός έδινε σκληρή μάχη για την υγεία της, αφήνοντας την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο «Άγιος Σάββας» την Τετάρτη.

Ως τελευταία της επιθυμία, είχε ζητήσει από την παρέα της, την επόμενη φορά που θα βρίσκονταν, να άφηναν ένα τσιγάρο και ένα ποτήρι ουίσκι μπροστά από την άδεια καρέκλα της. 

Άντζελα Γκερέκου : «Καλό ταξίδι μαμά»

«Σε γνώριζα και σε θαύμαζα από πάντα. Όμως αυτά τα τελευταία πέντε χρόνια, μπροστά στις κάμερες, έμαθα τόσα πολλά από τη συνεργασία μας και από τη σπουδαία ηθοποιό που ήσουν. Και πίσω από τις κάμερες, έμαθα ακόμη περισσότερα, όταν μοιραστήκαμε τόσες στιγμές και δεθήκαμε πραγματικά» είπε η Άντζελα Γκερέκου στον επικήδειο και πρόσθεσε:

«Με στήριξες, όπως στήριξες όλους μας, στις δύσκολες στιγμές. Μαζί κλάψαμε, μαζί γελάσαμε, μαζί ζήσαμε όμορφες στιγμές με τους αγαπημένους και την παρέα μας. Ακόμα και σήμερα συνεχίζω να σε συζητώ, να σε αγαπώ και να θυμάμαι όλα εκείνα τα αστεία και γλυκά περιστατικά που ζήσαμε μαζί.

Μου έμαθες ότι ένας σπουδαίος ηθοποιός μπορεί να είναι πάνω απ’ όλα ένας σπουδαίος άνθρωπος. Ήσουν μια σπουδαία γυναίκα που μου έδωσε, και μας έδωσε, μαθήματα ζωής.

Μου έλεγες να μη γυρίζω το βλέμμα πίσω. Μου έλεγες πως όλοι είμαστε περαστικοί και πως δεν πρέπει να φοβόμαστε το τέλος, αρκεί να αγαπάμε τη ζωή κάθε μέρα και να ζούμε το σήμερα.

Μου δίδαξες πολλά. Για μένα ήσουν ένα γενναίο θηλυκό, πρότυπο γυναίκας, καλοσύνης, γενναιοδωρίας, φιλίας και χιούμορ. Θα σε συμβουλεύομαι πάντα, θα σε έχω για πάντα στην ψυχή μου και θα σε αγαπώ πάντα. Καλό σου ταξίδι, μαμά Μαρίνα. Καλό σου ταξίδι, μαμά.

Κακλαμάνης: «Δεν θα ξανακούσει κανείς από εμάς να λες μια λέξη»

«Απέδειξε πως η ηλικία είναι απλά δύο νούμερα της αριθμητικής», ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος της Βουλής, Νικήτας Κακλαμάνης στον επικήδειο λόγο του.

Αναλυτικά:

Σήμερα γελάς για τελευταία φορά εκεί, στο συννεφάκι του έργου της ζωής σου. Αυτό που με πονάει είναι ότι αντί να σου πω καλημέρα, όπως συνηθίζαμε τόσες δεκαετίες συστηματικά, από κοντά ή από τηλέφωνο, θα πρέπει να σου πω οριστικά καληνύχτα. Μια καληνύχτα στις μικρές καθημερινές στιγμές μας, καληνύχτα στις συναντήσεις και τις ατελείωτες κουβέντες μας, καληνύχτα στις συζητήσεις μας για το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τέχνη της πολιτικής και την πολιτική της τέχνης. Καληνύχτα στις κοινές μας διαδρομές στα κοινά της χώρας, καληνύχτα στην ίδια πάντα νεανική συνείδηση κάθε φορά που ανταμώναμε. Καληνύχτα σε μια σχέση 30 ετών που ξεκίνησε από το δικό μου θαυμασμό και κατέληξε στη δική μας ζεστή αμοιβαιότητα.

Λένε μάλλον πως ο Θεός δημιούργησε τον άνδρα, αλλά μετά κατάλαβε πως είναι ικανός για κάτι περισσότερο και δημιούργησε τη γυναίκα. Πάνω σε αυτά τα σχέδιά του έπλασε και εσένα. Ένα πλάσμα αιθέριο, λυγερόκορμο, εντυπωσιακό, μια αρχοντική μορφή με έμφυτη ευγένεια, ένα φιλικό, ανεξάρτητο, ελεύθερο και μαχητικό. Μια γυναίκα με ισχυρή προσωπικότητα, θέληση και πεποιθήσεις, που έζησε με τη δική της ιδιοσυγκρασία και με το πείσμα να καταρρίψει στερεότυπα για να φτιάξει τη ζωή στα δικά της ανθρώπινα μέτρα.

Εσύ, το νεαρό κορίτσι από τα Ψαρά, το νησί του πατέρα σου, με εξαιρετικές σπουδές υποκριτικής και χορού, αλλά και με το πτυχίο της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, θωρακίστηκες με γνώσεις και ικανότητα για να κατακτήσεις έναν ανδροκρατούμενο και συχνά αφιλόξενο κόσμο. Δεκάδες χρόνια θέατρο και κινηματογράφο, με 90 έργα και 61 ταινίες, από το 1954 έως και σήμερα, αλλά και με μια ακούραστη πορεία στην τηλεόραση, από τη δεκαετία του ’70 έως και μερικούς μήνες νωρίτερα, μέσα στο 2022.

Ταξιδιάρα εσύ και αιώνια έφηβη, η Μάρω. Άγγιξες με σεβασμό και τα εικαστικά, ζωγραφίζοντας με πάθος και ξεχωριστή λεπτότητα. Αεικίνητη, ανήσυχη, ασταμάτητη. Απέδειξες ότι η ηλικία είναι απλώς δύο ψηφία της αριθμητικής και όχι η ουσία της ύπαρξής μας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Μάρω έδωσε την καρδιά και τα συναισθήματά της στα κοινά, είτε ως βουλευτής, είτε ως δημοτική σύμβουλος και πρόεδρος του Αθήνα 9.84 και κυρίως του Κέντρου Βρεφών «Η ΜΗΤΕΡΑ».

Η Μάρω που αφιέρωσε όλο της το είναι σε όλους εμάς που την αγαπήσαμε, χωρίς υστεροβουλία, χωρίς απωθημένα, χωρίς κέρδος ή κρυφές ατζέντες. Με μια πορεία ακάθεκτη και δημιουργική, με μια αγάπη για τον καθένα από εμάς και με μια αλήθεια καλλιτεχνική, όπως αυτή που συνόψισε εύστοχα κάποτε ο Ρίτσαρντ Μπάρτον: «Ο άνδρας ηθοποιός», είπε, «είναι κάτι λιγότερο από άνδρας. Η γυναίκα ηθοποιός όμως είναι κάτι περισσότερο». Αυτό το κάτι περισσότερο ήταν η Μάρω μας. Ήταν αυτό που ο Παλαμάς έγραψε κάποτε σε ένα μονόλογο: «Όταν μιλάς εσύ, ένας λαός ολόκληρος τα λόγια σου τα ψιθυρίζει.

Κάθε σου ιστορία, χωρίς να το καταλαβαίνεις, γίνεται συνθήκη. Δεν είσαι η μια, είσαι η φυλή, η διαλαλήτρα. Δεν έχεις τίποτα σερνικό, είσαι ψυχή μονάχα. Τα μάτια σου ποτέ δεν ησυχάζουν, ποτέ δεν σκοτεινιάζουν». Μάρω μας αγαπημένη, μεγάλο το κενό της απουσίας σου, αλλά και αθάνατη η πίκρα της απουσίας σου. Σήμερα, ένας ακόμη Ιούλιος που μας έδειξε κάποτε η Αλίκη, η Τζένη, η Ρένα, παίρνει σήμερα και εσένα. Είναι βαριά η ψυχή, γιατί από σήμερα και για πάντα δεν θα ξανακούσει κανείς από εμάς να πεις μια λέξη. Αλλά εσύ, αυτή τη λέξη θα στη πω εγώ για τελευταία φορά: Σ’ αγαπάμε, καλό ταξίδι.

Το «παρών» στην τελετή έδωσαν, μεταξύ άλλων, οι Δημήτρης Αβραμόπουλος, Γιώργος Βουλγαράκης, Έλενα Ακρίτα, Κώστας Σπυριούνης, Σπύρος Μπιμπιλας, Χριστόφορος Παπακαλιάτης, Ανδρέας Γεωργίου, ‘Αντζελα Γκερέκου, Σωτήρης Τζεβελέκος, Κοραλία Καράντη, Ορέστης Ανδρεαδάκης, Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Εβελίνα Παπούλια, Χάρης Ρώμας, Νάντια Μπουλέ κ.α.

Στεφάνια απέστειλαν ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας, ο Γραμματέας Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ Κωνσταντίνος Κυρανάκης, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ο όμιλος Antena, το MEGA, ο Λάκης Λαζόπουλος, η Κάτια Δανδουλάκη, ο Διόνυσος- Οργανισμός συλλογικής διαχείρισης Ελλήνων ηθοποιών, ο οργανισμός Καρανιάννης Καρατζόπουλος, το Κέντρο Η Μητέρα, η οικογένεια Τάγαρη κ.α.

Η Μάρω Κοντού υπήρξε μια από τις τελευταίες μεγάλες κυρίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου και μια προσωπικότητα που τίμησε το θέατρο, την τηλεόραση και τον δημόσιο βίο με ήθος, αξιοπρέπεια και αστείρευτη δημιουργικότητα κατακτώντας μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του κοινού.

Από τις πρώτες της εμφανίσεις στο θέατρο και τον κινηματογράφο μέχρι τις τελευταίες της ερμηνείες στην τηλεόραση, ξεχώρισε για το ταλέντο, την κομψότητα και τη δύναμη της παρουσίας της, χαρίζοντας στο κοινό αξέχαστους ρόλους που έγιναν μέρος της συλλογικής μας μνήμης. Με περισσότερες από επτά δεκαετίες αδιάλειπτης καλλιτεχνικής πορείας, δεν υπήρξε μόνο μια σπουδαία ηθοποιός, αλλά και μια γυναίκα με πνευματική καλλιέργεια, κοινωνική ευαισθησία και ενεργή προσφορά στον δημόσιο χώρο.