Το “κρυφό” σενάριο για κάλπες τον Ιούνιο του ΄27- Πώς διαμορφώνεται η εκλογική στρατηγική Μητσοτάκη

Όπως επισημαίνει ο πρωθυπουργός η εμφανής εκλογική στρατηγική της Ν.Δ αποσκοπεί στην αφύπνιση της λεγόμενης “σιωπηλής πλειοψηφίας”, ήτοι εκείνων των ψηφοφόρων του κυβερνώντος κόμματος που δεν προσήλθαν στις κάλπες των ευρωεκλογών του 2024 και στις δημοσκοπήσεις δείχνουν να παραμένουν στην ζώνη της “αδιευκρίνιστης ψήφου”. Επίσης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δηλώνει εμφατικά πώς οι επόμενες κάλπες θα στηθούν την άνοιξη του 2027, αν και εδώ και καιρό πυκνώνουν οι φήμες για την πιθανότητα ενός εκλογικού αιφνιδιασμού το φθινόπωρο, μετά την ΔΕΘ. Στα ημερολόγια κάποιων κυβερνητικών στελεχών λέγεται, μάλιστα, πώς έχει κυκλωθεί η 27η Σεπτεμβρίου.

Το τελευταίο καιρό, όμως, οι καλύτερα ενημερωμένοι από το επιτελείο του Μαξίμου έχουν αρχίσει να αφήνουν ανοικτό και ένα νέο ενδεχόμενο. Η διεξαγωγή εκλογών στο σχεδόν απώτατο συνταγματικό όριο, δηλαδή τον Ιούνιο του 2027. Κι αυτό επειδή εκτιμάται ότι σε αυτό τον χρόνο θα σταθεί εφικτό να εκδηλωθεί πιό επιτακτικά το δίλημμα της πολιτικής σταθερότητας, υπό τον κίνδυνο η χώρα να μην έχει κυβέρνηση όταν από την 1η Ιουλίου του επόμενου έτους θα αναλάβει την ευρωπαϊκή προεδρία.

Ας σημειωθεί ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης δήλωσε χθες ότι “δεν υπάρχει κανένα σενάριο για εκλογές το φθινόπωρο” και τόνισε πώς θα διεξαχθούν το 2027- δεν προσδιόρισε ως χρόνο την άνοιξη (Μάρτιος), όπως έχει κατά κόρον ειπωθεί (και) από τον πρωθυπουργό.

Αν μη τι άλλο οι εκλογές τον Ιούνιο είναι ένας άκρως ριψοκίνδυνος σχεδιασμός, γι αυτό και είναι αρκετοί εκείνοι που προβάλλουν επιφυλάξεις. Όμως ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει πώς για να υλοποιηθεί ο στόχος του για τρίτη θητεία, και με βάση τη σημερινή δημοσκοπική εικόνα, ίσως χρειαστεί να ρίξει την εκλογική ζαριά μία και έξω. Η εξαγγελθείσα στρατηγική της μιας κάλπης και η επίκληση της σταθερότητας vs του χάους των διπλών ή και τριπλών εκλογών θεωρείται πώς μπορεί να εξυπηρετηθεί καλύτερα σε εκείνη την συγκυρία όπου όλα θα βρίσκονται στην κόψη του ξυραφιού.

Έτσι τα σενάρια για τις επόμενες κάλπες δεν είναι πιά δύο (φθινόπωρο ’26 και Μάρτιος ’27) αλλά τρία και οι τελικές αποφάσεις θα ληφθούν περί τα τέλη Αυγούστου, όταν ο πρωθυπουργός θα έχει ολοκληρώσει τις διακοπές του και θα έχει μπροστά του όλα τα δεδομένα. Πρώτον, εάν έχει υπάρξει στέρεη και βιώσιμη συμφωνία στη Μέση Ανατολή και έχουν αρχίσει να περνάνε οι θετικές επιπτώσεις στην αλυσίδα της οικονομίας, δεύτερον, εάν θα έχει αποδώσει η “συμφωνία κυρίων” και θα υπάρξουν ενδείξεις για μειώσεις των τιμών από τον Σεπτέμβριο, τρίτον, όταν θα έχει πληρέστερη εικόνα των δημοσκοπήσεων. Εάν η Ν.Δ αγγίζει τότε με ασφάλεια το 30% είναι βασικό προαπαιτούμενο, ενώ δεύτερο είναι η δυναμική που θα αποκτά η ίδρυση κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά.

Σε όλα αυτά πρέπει να προστεθεί και η σημαντικότερη μεταβλητή: η μέχρι τότε πορεία της οικονομίας και τα έσοδα από τον τουρισμό ώστε να διαμοφωθεί το μεγαλύτερο δυνατό πακέτο παροχών για τις ανακοινώσεις της ΔΕΘ.

Εφόσον, οι συνθήκες είναι ευνοϊκές για την επίτευξη του στόχου της αυτοδυναμίας σε δεύτερη κάλπη ίσως αποτολμήσει τον αιφινιδιασμό του Σεπτεμβρίου ή Οκτωβρίου. Ειδάλλως θα προσανατολιστεί στα άλλα δύο σενάρια.

Το “λαχάνιασμα” και οι μετρήσεις

Τους τελευταίους δύο μήνες είδαν το φως της δημοσιότητας τα σενάρια για πρόωρες κάλπες το φθινόπωρο και, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, αυτό υποκινήθηκε από την τακτική να επισπευσθεί η ίδρυση των νέων κομμάτων του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού. Αυτό συνέβη και ήδη διαμορφώνεται η πρώτη δημοσκοπική εικόνα με την ΕΛΑΣ να κατατάσσεται δεύτερη στις μετρήσεις και μάλιστα σε κάποιες από αυτές με διαφορά κάτω από δέκα ποσοστιαίες μονάδες από τη Ν.Δ και σε αισθητή απόσταση από το ΠΑΣΟΚ.

Παράλληλα, οι ίδιες πηγές μιλούν για την τακτική του “λαχανιάσματος” των αντιπάλων. Να εκτεθούν, δηλαδή, για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα στη δημόσια αντιπαράθεση και να υποπέσουν σε λάθη που θα ενισχύει το πρωθυπουργικό προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη και την αναγκαιότητα της πολιτικής σταθερότητας που εκπροσωπεί έναντι του κατακερματισμού της αντιπολίτευσης.

Ωστόσο, εάν η συγκεκριμένη εικόνα στις μετρήσεις διατηρηθεί το φθινόπωρο και κυρίως εφόσον το κόμμα Τσίπρα αναδειχθεί στον κύριο και μοναδικό αντίπαλο της Ν.Δ σε ποσοστά πέριξ του 18%, τότε οδηγούμαστε σε μία εκλογική μάχη δίπολου. Το πλεονέκτημα για την κυβέρνηση είναι ότι θα έχει απέναντί της ένα πρόσωπο που μπορεί να συσπειρώσει την εκλογική της βάση και για το οποίο θα επικαλείται τα πεπραγμένα της διακυβέρνησης 2015-19, το μειονέκτημα, από την άλλη, είναι πώς ο πρώην πρωθυπουργός εκκινεί ουσιαστικά από μηδενική βάση με νέα στελέχη, κατά βάση “πασοκογενή” που μπορούν να προσεγγίσουν πιό κεντρώα ακροατήρια.

Στην μέτρηση της Alco για το flash.gr, προκύπτει, δε, ένα ενδιαφέρον στοιχείο που μπήκε στο μικροσκόπιο του Μαξίμου. Η τρίτη θητεία Μητσοτάκη προκαλεί τα εξής συναισθήματα: ενθουσιασμό+ σιγουριά+ ελπίδα= 24% και από την άλλη απογοήτευση+ανασφάλεια+φόβο=70%, ενώ τυχόν επιστροφή Τσίπρα στη διακυβέρνηση, αντιστοίχως, 22% και 66%. Ο πρώην πρωθυπουργός δημιουργεί αρκετά λιγότερη απογοήτευση και φόβο από τον Κυρ. Μητσοτάκη, αν και ο πρωθυπουργός υπερτερεί ως προς την λιγότερη ανασφάλεια που δημιουργεί από τον Αλ. Τσίπρα. Σε κάθε περίπτωση οι διαφορές δεν είναι μεγάλες.

Ένας επιπλέον κίνδυνος που λαμβάνουν υπόψη τους στο Μαξίμου είναι πώς η προεκλογική περίοδος άρχισε πρόωρα και οι ρυθμοί ανεβαίνουν ανεξέλεγκτα και έτσι εφόσον δεν προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο η κυβέρνηση μπορεί να παραλύσει με τους υπουργούς “να κατεβάζουν τα μολύβια τους” και να στρέφουν την προσοχή στις κομματικές περιοδείες και στην εκλογική τους επιβίωση.