Δικαιοσύνης… κατάντημα

Η ελληνική δικαιοσύνη που δεν μπορεί να βρει τον τρόπο να καθαρίσει το όνομά της στο κεφαλαιώδες ζήτημα των υποκλοπών βάζοντας, πανικόβλητη, άρον-άρον τέλος στην υπόθεση με τη βούλα του Αρείου Πάγου, θέλησε να εξαντλήσει την αυστηρότητά της στην περίπτωση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου. Πόση υποκρισία να αντέξει κανείς πια σ’ αυτόν τον τόπο;

Νίκος Γιαννόπουλος

Ο Γιωτόπουλος, ως άτυπος ηγέτης της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη παρέμεινε στη φυλακή 24 χρόνια χωρίς διακοπή αφού δεν πήρε ούτε μία μέρα άδεια. Κατά γενική ομολογία ήταν υποδειγματικός κρατούμενος, ολοκλήρωσε μάλιστα έγκλειστος και το διδακτορικό του.

Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία είχε εκτίσει το μέγιστο δυνατό διάστημα ποινής (πραγματικά ισόβια δεν υπάρχουν). Και στα 82 του αφέθηκε ελεύθερος, βάσει νόμου, για να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του στο σπίτι του. Δεν συγχώρησε κανείς τα όντως ιδιαίτερα σοβαρά εγκλήματά του ούτε δικαίωσε, πως θα μπορούσε άλλωστε, την 17 Νοέμβρη για τις αποτρόπαιες πράξεις της.

Δεν άρεσε όμως η εφαρμογή του νόμου στον αμερικανικό παράγοντα που αρέσκεται πάντα στον ποινικό λαϊκισμό. Δεν άρεσε επίσης σε λαϊκιστές δεξιούς εντός της χώρας. Και επειδή δεν άρεσε, ο Άρειος Πάγος ανέλαβε να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά εκδίδοντας αναίρεση της απόφασης!

Και γεννάται το ερώτημα: Τελικά είμαστε οργανωμένη ανεξάρτητη πολιτεία ή κράτος-δορυφόρος; Για ποιο λόγο η οργανωμένη ελληνική πολιτεία ενέδωσε σ’ αυτές τις πιέσεις όπως εκφράστηκαν και στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο; Τι ήταν αυτό που οδήγησε σ’ ένα τέτοιου τύπου φιάσκο;

Και επίσης, τι θα κερδίσει η χώρα με την επιστροφή του Γιωτόπουλου στη φυλακή; Το πολύ-πολύ να κατρακυλήσει μερικές θέσεις ακόμα στους καταλόγους των διεθνών οργανισμών για τις επιδόσεις της στο κράτος δικαίου. Και όλα αυτά για να δείξει “πυγμή”, κλείνοντας και το μάτι στο ακροδεξιό κοινό που πάντα κοιτάζει το δέντρο και ποτέ το δάσος.

Η απόφαση αναίρεσης για την αποφυλάκιση ενός ανθρώπου 82 ετών που είχε εκτίσει ήδη 24 χρόνια ποινής (μαζί με την προφυλάκισή του) συνιστά όνειδος. Οποιος δεν το βλέπει, απλώς δεν θέλει να το δει αλλά να χαϊδέψει τα ταπεινότερα ένστικτα των συμπολιτών μας.

Αλλωστε η δημοκρατία δεν εκδικείται. Τιμωρεί σύμφωνα με τους νόμους του κράτους και τη νομολογία των δικαστηρίων. Στην εποχή μας όμως όλα αυτά μοιάζουν με πουκάμισο αδειανό, με πράγματα δίχως περιεχόμενο και βάση. Σημασία έχει όχι η ουσία αλλά η επικοινωνία και σ’ αυτό το βωμό θυσιάζονται, πια, τα πάντα. Το κράτος δικαίου, το κύρος της δικαιοσύνη, η αξιοπρέπεια της χώρας. 

Έτσι, χωρίς ίσως να το αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι, η Ελλάδα κατρακυλά στο βούρκο της ανυποληψίας χωρίς καν να σέβεται το ευρωπαϊκό κεκτημένο και την ευρωπαϊκή κουλτούρα στην απόδοση δικαιοσύνη που είναι τελείως διαφορετική από την αμερικανική.

Αλλος ένας λόγος λοιπόν για να ντρέπεται κάποιος για το κατάντημα του ελληνικού δικαστικού συστήματος.  Ακριβό στα πίτουρα και φθηνό στ’ αλεύρι.