Κωνσταντινόπουλος: Ποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ χειροκροτούσαν όρθιοι στην αποχαιρετιστήρια ομιλία στη Βουλή

Με πολιτικές αιχμές και σαφή μηνύματα προς την ηγεσία του κόμματός του, ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος πραγματοποίησε την τελευταία του ομιλία στη Βουλή των Ελλήνων, κλείνοντας έναν κύκλο 17 ετών κοινοβουλευτικής παρουσίας.

Ξεκινώντας με αναφορά στα «ερωτήματα και διλήμματα» της πολιτικής, ο πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής εξήγησε τη δική του στάση όλα αυτά τα χρόνια: «Επέλεξα να μην μείνω σιωπηλός ούτε αμέτοχος», υπογράμμισε, επιμένοντας ότι υπηρέτησε με συνέπεια τόσο το Σύνταγμα όσο και τις αρχές του ΠΑΣΟΚ, χωρίς να παρεκκλίνει ακόμη και στις πιο δύσκολες περιόδους.

Ανατρέχοντας στη διαδρομή του, στάθηκε ιδιαίτερα στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, όταν όπως είπε υπερασπίστηκε την παραμονή της χώρας στην Ευρώπη και στο ευρώ, «χωρίς να φοβηθεί το πολιτικό κόστος». Μίλησε για πρωτόγνωρες συνθήκες, για διαδοχικές αποχωρήσεις βουλευτών, αλλά και για τη δική του επιλογή να «μείνει και να βάλει πλάτη».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στη στάση του απέναντι σε θεσμικά ζητήματα, όπως η υπεράσπιση της Δικαιοσύνης και της δημοκρατικής λειτουργίας, ακόμη κι όταν όπως σημείωσε αυτό του κόστισε πολιτικά στο εσωτερικό του κόμματος. Θύμισε, μάλιστα, τον ρόλο του σε κρίσιμες στιγμές, όπως η υπόθεση των παρακολουθήσεων, όπου όπως είπε υποστήριξε την προσφυγή στη θεσμική οδό.

Στο πολιτικό σκέλος της ομιλίας, ο κ. Κωνσταντινόπουλος άφησε σαφείς αιχμές για τη σημερινή πορεία του ΠΑΣΟΚ, κάνοντας λόγο για «δυσαρμονία» ανάμεσα στην ηγεσία, την παράταξη και τις ανάγκες της κοινωνίας. «Η χώρα χρειάζεται ισχυρή αντιπολίτευση και δυστυχώς δεν την έχει», τόνισε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «η αλήθεια δεν διαγράφεται με μια κομματική απόφαση».

Ιδιαίτερο βάρος είχε η αναφορά του στη διαγραφή του από την ηγεσία, την οποία συνέδεσε με τη διατύπωση της προσωπικής του άποψης. «Όταν βρέθηκα σε δυσαρμονία με τις απόψεις της ηγεσίας, διατύπωσα τη γνώμη μου. Δεν άρεσε και αποφάσισε να με διαγράψει», σημείωσε, υπερασπιζόμενος τη στάση του ως πράξη πολιτικής συνέπειας.

Σε υψηλούς τόνους αλλά χωρίς προσωπικές επιθέσεις, ο ίδιος επέλεξε να παραδώσει την έδρα του στο κόμμα, στέλνοντας μήνυμα πολιτικής ηθικής: «Δεν διαπραγματεύομαι την εντολή των πολιτών και δεν την περιφέρω από κόμμα σε κόμμα για προσωπική επιβίωση».

Ολοκληρώνοντας, ευχαρίστησε τους συναδέλφους του, τους εργαζόμενους στη Βουλή και κυρίως τους πολίτες της Αρκαδίας που τον εξέλεγαν επί σειρά ετών, δηλώνοντας ότι αποχωρεί «υπερήφανα», όπως εισήλθε στην πολιτική.

Αναλυτικά η ομιλία του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου:

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Στην πολιτική υπάρχουν ερωτήματα και διλήμματα.

Συνήθως δεν είναι δύσκολο να απαντήσεις στα ερωτήματα. Έχεις άλλωστε πολλές επιλογές.

Από την σιωπή έως την θορυβώδη διαμαρτυρία ή και την αποχή,  ο δρόμος είναι μακρύς.

Εγώ στην ζωή μου επέλεξα να μην μείνω σιωπηλός ούτε αμέτοχος. Ιδιαίτερα τα τελευταία 17 χρόνια ως βουλευτής ενός μεγάλου και ιστορικού για την πατρίδα μας κόμματος , του ΠΑΣΟΚ, δεν κρύφτηκα ποτέ και από κανέναν.

Τήρησα πιστά το γράμμα του Συντάγματος ότι ο Βουλευτής βούλεται ελεύθερα και παράλληλα υπήρξα απολύτως πιστός στις αρχές του κόμματός μου χωρίς να παρεκκλίνω ή να τις προδώσω σε δύσκολες στιγμές, γιατί από τότε που εκλέχτηκα  μόνον εύκολες δεν ήταν οι περίοδοι που βίωσα.

Εκλέχτηκα με την ψήφο των Αρκάδων συμπατριωτών μου οχτώ φορές.

Μέσα από το αξίωμα του βουλευτή, υπερασπίστηκα τη χώρα μου στην πιο δύσκολη οικονομική συγκυρία. Δεν φοβήθηκα το πολιτικό κόστος, ενώ ήμουν μόλις λίγους μήνες εκλεγμένος βουλευτής, χωρίς ευθύνες του παρελθόντος. Πάλεψα να μείνει η χώρα στην Ευρώπη και στο ΕΥΡΩ με μεγάλο προσωπικό κόστος.
Βίωσα πρωτόγνωρες καταστάσεις! Δεν τα παράτησα, ακόμη κι όταν σε κάθε ψηφοφορία κάποιος βουλευτής από το ΠΑΣΟΚ έφευγε! Έμεινα εκεί βάζοντας πλάτη στα δύσκολα!

Υπερασπίστηκα τη δημοκρατική λειτουργία του κόμματός μου στην πράξη. Έλεγα πάντα την άποψή μου και ψήφιζα με βάση τη θέση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Ούτε ένα άρθρο δεν έχω καταψηφίσει στα 17 χρόνια.

 Υπερασπίστηκα τη Δημοκρατία απέναντι στη νεοναζιστική μισαλλοδοξία. Μαζί με τον δημοκρατικό κόσμο της Αρκαδίας, στις εκλογές του 2015, νικήσαμε και δεν εκλέχθηκε βουλευτής της Χρυσής Αυγής στην Αρκαδία.

 Υπερασπίστηκα το θεσμό της Δικαιοσύνης, όχι γιατί δεν αναγνωρίζω τα προβλήματα, αλλά γιατί πιστεύω ότι η ενδυνάμωση των θεσμών περνάει μέσα από τη δημόσια στήριξή τους. Ο θόρυβος που δημιουργήθηκε τότε από τη δήλωση μου, με τα γνωστά δημοσιεύματα για πιθανή διαγραφή μου, με εξέπληξε. Ως στενός συνεργάτης του προέδρου τότε, έπαιξα καταλυτικό ρόλο στο να μη δεχτεί να ενημερωθεί από την κυβέρνηση για το λόγο παρακολούθησης του,  αλλά να ακολουθήσει το θεσμικό δρόμο της δικαιοσύνης με τα γνωστά αποτελέσματα.

Υπερασπίστηκα, στη Βουλή, τον σεβασμό απέναντι στον συνάδελφο και στη γυναίκα, χωρίς να σκεφτώ το κόμμα προέλευσής του.

Υπερασπίστηκα τη χρηστή διαχείριση και τη διαφάνεια του δημόσιου πλούτου ως Υφυπουργός Ανάπτυξης, αρμόδιος για το ΕΣΠΑ, για το οποίο η Ε.Ε. μας συνεχάρη.

Πάλεψα για την Αρκαδία μας με όλες μου τις δυνάμεις και καταφέραμε πολλά!

Μετά από 17 χρόνια στη Βουλή, ένα όμορφο ταξίδι που το οφείλω στους Αρκάδες, στο ΠΑΣΟΚ, στην οικογένειά μου και στους συνεργάτες μου, κλείνει τον κύκλο του. Τους ευχαριστώ!

Δυο λόγια για την παράταξή μου.
Η αγωνία μου να μείνει μια παράταξη με κοινωνική ευαισθησία στην ψυχή του λαού μας, ώστε να εκφράσει τους πόθους και τις ελπίδες του και να γίνει ξανά μεγάλη για να κυβερνήσει , ήταν το μόνον μου κίνητρο.

Η χώρα αυτή τη στιγμή, χρειάζεται ισχυρή αντιπολίτευση και δυστυχώς δεν την έχει. Αυτή είναι η αλήθεια. Και η αλήθεια δεν διαγράφεται με μια κομματική απόφαση.

Στην αρχή της ομιλίας μου μίλησα για ερωτήματα και απαντήσεις. Αλλά μίλησα και για διλήμματα.
 Το δίλημμα που έχει ένας βουλευτής για να φανεί χρήσιμος στην παράταξη και στην πατρίδα οφείλει να συμπλέει με την αλήθεια.
Οφείλει να φιλτράρει το λαϊκό αίσθημα και οφείλει ψύχραιμα χωρίς δεύτερες υστερόβουλες σκέψεις να διατυπώνεται. Ορθά κοφτά.

Δεν υπήρξα οπαδός του εκκρεμούς. Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ.

Ήθελα να είμαι χρήσιμος και ελπίζω το παράδειγμά μου, το οποίο δεν είναι μόνον η παράδοση της έδρας αλλά κυρίως η διατύπωση ελεύθερα της γνώμης που βοηθά τον τόπο και την παράταξή μου, ελπίζω λέω ,αυτό το παράδειγμα να γίνει κατανοητό και στην ηγεσία του κόμματος.

Εγώ όταν βρέθηκα σε δυσαρμονία με τις απόψεις της ηγεσίας διατύπωσα την γνώμη μου. Δεν άρεσε στην ηγεσία και αποφάσισε να με διαγράψει.

Ελπίζω το κόμμα μου να θριαμβεύσει στις επόμενες εκλογές. Αλλά μέχρι στιγμής οι επιλογές της ηγεσίας δείχνουν ότι υπάρχει μάλλον δυσαρμονία στις σχέσεις της με την παράταξη και τις ανάγκες του λαού.

 Ο θρίαμβος στους κομματικούς μηχανισμούς είναι παροδικός. Τον λαό πρέπει να κερδίζει κανείς και να υπηρετεί τις ανάγκες του . Όχι τις προσωπικές επιδιώξεις.

Εγώ απέδειξα ότι δεν είχα καμία προσωπική επιδίωξη ούτε όταν στήριξα τον σημερινό πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ούτε όταν αυτός με διέγραψε. Γι’ αυτό παραδίδω την έδρα μου στο κόμμα μου. Δεν διαπραγματεύομαι την εντολή των πολιτών και δεν την περιφέρω από κόμμα σε κόμμα για προσωπική επιβίωση.

Υπερήφανα  αποχωρώ όπως εισήλθα σε αυτήν την αίθουσα, ευχαριστώντας τους συναδέλφους μου στο ΠΑΣΟΚ, τους συναδέλφους μου όλων των κομμάτων που με τίμησαν εκλέγοντάς με αντιπρόεδρο της Βουλής, τους εργαζόμενους στη Βουλή  και όλους αυτούς που τις τελευταίες μέρες μου έδωσαν την αγάπη τους και τη στήριξή τους, αλλά και τους Αρκάδες  που με τίμησαν και θέλω να πιστεύω ότι τους ανταπόδωσα με θάρρος και παρρησία την τιμή αυτή.

Σας ευχαριστώ!

Το χειροκρότημα και τα «μηνύματα» της αίθουσας

Η εικόνα στο τέλος της ομιλίας είχε τη δική της πολιτική βαρύτητα. Στην αίθουσα βρέθηκαν 13 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, σε μια παρουσία που μόνο τυχαία δεν θεωρείται με βάση το timing της αποχώρησης.

Όλοι χειροκρότησαν τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο, με τέσσερις εξ αυτών να σηκώνονται όρθιοι: οι Μανόλης Χριστοδουλάκης, Ευαγγελία Λιακούλη, Τάσος Νικολαΐδης και Χριστίνα Σταρακά, δίνοντας έναν πιο έντονο τόνο στην αποχαιρετιστήρια στιγμή.

Παρόντες ήταν ακόμη οι Παύλος Γερουλάνος, Παύλος Χρηστίδης, Κατερίνα Σπυριδάκη, Μιχάλης Κατρίνης, Ανδρέας Πουλάς, Πάρις Κουκουλόπουλος, Στέφανος Παραστατίδης και Απόστολος Πάνας.

Η παρουσία τους έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς ερμηνεύεται ήδη ως ένδειξη εσωτερικών ρευμάτων και σιωπηρών τοποθετήσεων στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, σε μια περίοδο που οι ισορροπίες δοκιμάζονται.