Θάνατος εκπαιδευτικού: Το libre παραθέτει τα τραγικά γεγονότα αποκαλύπτοντας τα “μοιραία” κενά

Ο θάνατος της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου, η οποία δίδασκε Αγγλικά στο 3ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης, έχει σηκώσει, δικαίως, πολύ μεγάλη δημοσιογραφική και μιντιακή “σκόνη”. Η 57χρονη καθηγήτρια, ιδιαιτέρως μορφωμένη και προσοντούχα (κάτοχος διδακτορικού τίτλου σπουδών) φαίνεται ότι αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα στο σχολικό περιβάλλον τα οποία επιβάρυναν την ήδη κλονισμένη υγεία της. Ως συνέπεια, υπέστη βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο και παρά τις προσπάθειες των γιατρών, κατέληξε.

Νίκος Γιαννόπουλος

Το Libre επιχείρησε να ξετυλίξει το κουβάρι αυτής της υπόθεσης σεβόμενο απολύτως τη μνήμη της Σοφίας Χρηστίδου και επιχειρώντας να ψηλαφήσει την αλήθεια.

Είναι πραγματικότητα ότι μερίδα μαθητών και μαθητριών δημιουργούσε θέματα στην εν λόγω εκπαιδευτικό η οποία ήταν ένας πολύ πράος άνθρωπος. Με τον καιρό αυτό έγινε σαφές στη σχολική μονάδα και ο επικεφαλής της θέλησε να δώσει μία λύση.

Όπως τονίζει εκπαιδευτική πηγή στο Libre, η λύση που προτείνεται συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι η αλλαγή χαρακτήρα και αντικειμένου στη δουλειά του εκπαιδευτικού. Να περάσει δηλαδή εκτός τάξης και να αναλάβει εργασίες γραφείου.

Είναι σαφές ότι οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί, επειδή αγαπάνε τη δουλειά τους και την επαφή με τα παιδιά, δεν δέχονται τέτοιου είδους προτάσεις. Κατά πληροφορίες ούτε η Σοφία Χρηστίδη το δέχθηκε και προτίμησε να συνεχίσει στις τάξεις της παρά τα προβλήματα τα οποία αντιμετώπιζε.

Στις περισσότερες περιπτώσεις οι διευθυντές των σχολικών μονάδων δεν επιμένουν, δεν το δικαιούνται άλλωστε, η θέση τους εκ των πραγμάτων είναι λεπτή. Ετσι η σεζόν συνεχίζεται με τα προβλήματα που έχουν ήδη ανακύψει. Εν προκειμένω όμως η κατάληξη ήταν τραγική.

Το άλλο ζήτημα που πρέπει σαφώς να εξεταστεί είναι ότι πολλές φορές μερίδα παιδιών (όχι μόνο στο συγκεκριμένο σχολείο φυσικά) μοιάζουν ανορίωτα. Δεν ξέρουν που να σταματήσουν, φαίνονται εγκλωβισμένα σ’ ένα φάυλο κύκλο έντασης που επιχειρούν να εξωτερικεύσουν.

Το πρόβλημα, όπως γίνεται κατανοητό, αρχίζει από την οικογένεια γιατί τα όρια μπαίνουν πρώτα εκεί. Αν δεν μπαίνουν, τότε η κατάσταση στα σχολικά χρόνια αρχίζει και γίνεται προβληματική, ιδιαίτερα σε σχολικά περιβάλλοντα που το επιτρέπουν.

Οι εκπαιδευτικοί έχουν εδώ και χρόνια σημειώσει αυτού του είδους την εξέλιξη που μόνο ευχάριστη δεν είναι. Και ζητούν μέτρα από το Υπουργείο αλλά και κατανόηση από τους γονείς.

Η πλειοψηφία των γονιών όντως κατανοεί. Υπάρχουν όμως και άλλοι που δεν το κάνουν. Υψηλόβαθμο στέλεχος της εκπαίδευσης με θέση ευθύνης μάς έλεγε ότι “κάθε μήνα αντιμετωπίζω περίπου 7-8 καταγγελίες γονέων για εκπαιδευτικούς. Οι συντριπτικά περισσότερες είναι άδικες, δεν μπορεί να γίνει σοβαρή κουβέντα γι’ αυτές. Παραπονιούνται ακόμα και ύψωση της φωνής”.

Η ΟΛΜΕ έχει καταλήξει εδώ και καιρό στο συμπέρασμα ότι με όλα αυτά τα δεδομένα χρειάζεται να εκπονηθεί νέο νομικό πλαίσιο που θα προστατεύει τους εκπαιδευτικούς σε όλες τις βαθμίδες από τέτοιου είδους φαινόμενα. Από τυχόν επιθετικότητα των μαθητών και από τον υπερβάλλοντα ζήλο των γονιών σε πρώτη φάση. Αλλά και από άλλα, πιο “σκληρά” περιστατικά.

Δεν νοείται οι εκπαιδευτικοί, που σημειωτέον αμείβονται με πολύ χαμηλούς μισθούς, να μην αισθάνονται στοιχειώδη ασφάλεια όταν κάνουν τη δουλειά τους στο δημόσιο (αλλά και στο ιδιωτικό) σχολείο. Αναπόφευκτα αυτό το αίτημα θα έρθει σύντομα στην επιφάνεια, άλλωστε οι εκπαιδευτικοί έχουν ζητήσει συνάντηση με την Υπουργό Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη και γι’ αυτό το λόγο.

Μέχρι τότε όμως η κατάσταση θα συνεχίζει να είναι προβληματική. Και οι εκπαιδευτικοί, οι περισσότεροι των οποίων, στο δημόσιο σχολείο, είναι μεγαλύτεροι των 50 ετών, θα επιχειρούν να βρουν μόνοι τους τη λύση σε πολύ δύσκολες καταστάσεις έχοντας παράλληλα να παλέψουν και με το δεδομένο χάσμα των γενεών το οποίο με τα χρόνια γίνεται ολοένα και πιο βαθύ.