Ο “πονηρός πολιτευτής” στην εποχή των social media

Ανέκαθεν οι πολιτικοί των κομμάτων εξουσίας (καμιά φορά και άλλοι) είχαν την τάση να αναζητούν τους εύκολους τρόπους για την επίδειξή τους και τη μετάδοση του πολιτικού τους μηνύματος. Στα χρόνια των social media, της παραγωγής περιεχομένου και της δικτατορίας του αλγόριθμου ήταν επίσης λογικό αυτοί οι τρόποι να αλλάξουν χαρακτήρα και να γίνουν περισσότερο ηλεκτρονικοί.

Νίκος Γιαννόπουλος

Οχι ότι ατόνισαν οι παραδοσιακοί (άλλωστε υπάρχουν και οι γηραιοί ψηφοφόροι που δεν… σκαμπάζουν από ηλεκτρονικά) ωστόσο ο Μαυρογιαλούρος του 2026 κάνει πλέον τη δουλειά και απολύτως ψηφιακά.

Μερικοί βάζουν μέτρο και αυτοσυγκρατούνται. Αλλοι όμως δεν μπορούν (ή δεν θέλουν). Εκτίθενται, λοιπόν, συχνά ανεπανόρθωτα, στο βωμό του αλγορίθμου και των θεάσεων. Το καταλαβαίνουν, ανόητοι δεν είναι, αλλά πιστεύουν ότι μπρος τα κάλλη της δημοφιλίας, ολίγη ξεδιαντροπιά δεν βλάπτει. Αλλωστε στο τέλος της ημέρας ελάχιστα πράγματα μένουν στη μνήμη του κόσμου ο οποίος πλέον κατακλύζεται από πάσης φύσεως πληροφορία.

Αν το “περιεχόμενο” φτάνει στο κοινό του, ο πολιτευτής (ή ο βουλευτής ή ο Υπουργός) είναι απολύτως ευχαριστημένος αφού ο βασικός στόχος έχει επιτευχθεί. Ο “πελάτης” έχει αγοράσει αυτό που του αρέσει κάτι που σημαίνει ότι όταν φτάσει η ώρα της κάλπης θα πράξει τα δέοντα.

Στον πελάτη (στους περισσότερους τουλάχιστον) αρέσει πολύ η σύγκρουση και κυρίως η νίκη στη σύγκρουση, ας είναι και εικονική, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Αν ο εκλεκτός τους, “τιμωρεί” τον αντίπαλο (είτε στη Βουλή, είτε σε τηλεοπτικό πάνελ, είτε οπουδήποτε αλλού) ο πελάτης κοιμάται ήσυχος τα βράδια, αφού ο άνθρωπός του τον έχει βγάλει ασπροπρόσωπο.

Συνεπώς ο πολιτικός χρειάζεται συγκρούσεις. Όσο περισσότερες τόσο το καλύτερο. Καθημερινά; Ναι, αν είναι δυνατόν. Και στα social media; Εννοείται, πρόκειται για τον κατ’ εξοχήν τόπο της πολιτικής σύγκρουσης και της αντιπαράθεσης στον 21ο αιώνα.

Μα δεν “φθείρεται” ο πολιτικός έτσι; Μα, αγαπητοί και αγαπητές, ο πολιτικός (αυτού του τύπου) φθείρεται όταν δεν προβάλλεται και όταν δεν συζητά ο κόσμος στις παρέες γι’ αυτόν. Γι’ αυτό συγκρούεται ανηλεώς και μέχρι τελικής πτώσεως, για να μένει στα στόματα φίλων και εχθρών. Και το όνομά του να γίνεται trend, αδιάφορο για ποιο λόγο, στα κοινωνικά δίκτυα.

Η σύγκρουση, λοιπόν, “θρέφει” τον πολιτικό-υβρίδιο των social mediaα και της νέας ψηφιακής εποχής. Η σύγκρουση η ανούσια, η επικοινωνιακή, αυτή που δεν έχει σοβαρά επίδικα, παρά μονάχα ενσωματώνει την μάχη των εντυπώσεων. Που πρέπει να κερδηθεί αλλά ακόμα και αν δεν κερδηθεί, δεν πειράζει, αρκεί να δοθεί για να αυξηθεί το impact στα δίκτυα και στα κατεστημένα ΜΜΕ.

Επειδή βέβαια αυτή η προσπάθεια διεξάγεται πολύ καιρό πλέον, έχει δημιουργηθεί περιεχόμενο στο διαδίκτυο που συχνά αναιρεί το τωρινό, που φαίνεται εκ διαμέτρου αντίθετο, τουλάχιστον σε επίπεδο τοποθέτησης. Λεπτομέρειες, φίλες και φίλοι. Impact αποκτάς ακόμα και όταν ο κόσμος σε χλευάζει και σε “φτύνει” (διαδικτυακώς πάντα, για να μην παρεξηγηθούμε).  

Άλλωστε και τότε ο πολιτικός συγκρουόταν και μάλιστα μετωπικά. Αυτό κάνει και τώρα μόνο που έχουν διαφοροποιηθεί κάποιες λεπτομέρειες, όπως, ας πούμε, ο ιδεολογικός προσανατολισμός και οι σταθερές, Δεν είναι, δα, και προς θάνατο.

Το παν είναι ο πολιτικός να μιλά, να φαίνεται και πάνω από όλα να “πλακώνεται” με τους πάντες και τους πάντα. Μέσα από την ένταση, τεχνητή στις περισσότερες των περιπτώσεων, κρατά σε εγρήγορση το κοινό του και μπαίνει στα ελληνικά σπίτια.

Όταν θα έρθει η ώρα, θα προσθέσει στο ρεπερτόριό του παρουσίες σε γάμους, βασιλόπιτες, κηδείες και λοιπές μαζώξεις και το μεροκάματο θα έχει βγει για μία ακόμη τετραετία.

Ψηλά τα ντεσιμπέλ, λοιπόν κυρίες και κύριοι, αν επιθυμείτε πολιτική καριέρα. Φωνάξτε, ουρλιάξτε αν μπορείτε. Και συγκρουστείτε σαν να μην υπάρχει αύριο. Δημιουργήστε, στην ανάγκη, εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν. Μη φοβάστε, αυτό είναι δωρεάν. Επί πληρωμή είναι μόνο οι καταχωρήσεις στα social media που βγαίνουν ψηλά στο σκρολάρισμα…