Δίκη για τον βιασμό στο ΑΤ Ομονοίας: “Πάγωσα, δεν μπορούσα να αντιδράσω”–Συγκλονιστική κατάθεση της 19χρονης

Σε κλίμα έντονης συναισθηματικής φόρτισης συνεχίστηκε ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας η δίκη των τριών αστυνομικών που κατηγορούνται για τον ομαδικό βιασμό μιας 19χρονης κοπέλας μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας το 2022. Η καταγγέλλουσα, στην κατάθεσή της, περιέγραψε λεπτό προς λεπτό τον εφιάλτη που έζησε στα αποδυτήρια του τμήματος, υπογραμμίζοντας πως η αδυναμία της να αντιδράσει πήγασε από την κατάσταση σοκ στην οποία περιήλθε.

Το χρονικό της παγίδευσης

Η 19χρονη εξήγησε πως πλησίασε τους αστυνομικούς στο Θησείο για να ζητήσει συμβουλές σχετικά με ένα ποινικό ζήτημα που την απασχολούσε στην εργασία της. Εκείνοι την έπεισαν να τους ακολουθήσει στο ΑΤ Ομονοίας, όπου αντί για βοήθεια, την οδήγησαν στα αποδυτήρια. Στο εδώλιο κάθονται δύο αστυνομικοί ως φυσικοί αυτουργοί και ένας τρίτος με την κατηγορία της συνέργειας, καθώς φέρεται να διευκόλυνε την είσοδο και την παραμονή της κοπέλας στον χώρο.

Η αυτούσια αντιπαράθεση Προέδρου – Μάρτυρα

Πρόεδρος: Φύγατε;

Μάρτυρας: Δεν μπόρεσα. Έβγαλε τη ζώνη του, είχε και το όπλο υπηρεσίας… Το έβαλε δίπλα μου. Εγώ φοβούμενη και επειδή ο πατέρας μου είναι βίαιος, από το σοκ που πέρασα είχα μείνει… Ήμουν παγωμένη, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Έβγαλε το όπλο, το ακούμπησε δίπλα μου…

Πρόεδρος: Γιατί φοβηθήκατε;

Μάρτυρας: Φοβάμαι γενικά το ανδρικό φύλο λόγω της σχέσης με τον πατέρα μου…

Πρόεδρος: Παρόλα αυτά η επικοινωνία με το άλλο φύλο εδώ είναι φυσιολογική με τους αστυνομικούς αρχικά.. μιλήσατε, αλλάξατε τηλέφωνα… Ενώ επικαλείστε ότι δεν έχετε υγιή ψυχολογία με το άλλο φύλο, μας λέτε ότι με τους αστυνομικούς δεν δυσκολεύεστε να γνωριστείτε.

Μάρτυρας: Ήταν αστυνομικοί, ήμουν στο τμήμα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα κακό συναίσθημα.

Πρόεδρος: Σας φίλησε και ανταποκριθήκατε…

Μάρτυρας: Μετά. Στην αρχή όχι.

Πρόεδρος: Κανονικά δίνεις ένα χαστούκι και το καταγγέλλεις!

Μάρτυρας: Έχετε δίκιο. Ωστόσο εγώ…

Πρόεδρος: Είστε μέσα στο τμήμα…

Μάρτυρας: Είναι το σωστό αυτό που λέτε, αλλά από το τόσο στρες, δεν με ρώτησε κανείς αν θέλω, πάγωσα, ήμουν σε ακινησία. Δεν μπορούσα να κλωτσήσω, να χτυπήσω, να δείξω ότι δεν συναινώ.

Πρόεδρος: Η συναίνεση δεν είναι πάντα λεκτική. Με τη συμπεριφορά δείχνω…

Μάρτυρας: Μα δεν υπήρχε φλερτ.

Πρόεδρος: Σας φιλά και τον φιλάτε και σεις.

Μάρτυρας: Κατέβασε το κεφάλι μου (…) …. Ήμουν σε σοκ, δεν μπορούσα να αντιδράσω, έλεγα γιατί είμαι εδώ, γιατί γίνεται αυτό. Όταν υπάρχει φλερτ, υπάρχει ερώτηση… Σαν άμυνα μόνο κοκάλωσα. Δεν μπορούσα να διαχειριστώ, έτρεμαν τα χέρια μου τα πόδια μου. (…) Μετά με άρπαξε με σήκωσε, με βάζει πάνω στο τραπέζι, μου σηκώνει τη φούστα… Εγώ φώναξα γιατί πόνεσα, μου λέει μη φωνάζεις. Είχα κλειστά τα μάτια και έλεγα πότε θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο που ζω;

Πρόεδρος: Σας κρατούσε το στόμα με τα χέρια;

Μάρτυρας: Όχι. Όμως ήμουν μπρούμυτα, ήμουν ακινητοποιημένη.

Πρόεδρος: Είχε πέσει πάνω σας;

Μάρτυρας: Ήταν όρθιος. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι…

Πρόεδρος: Γιατί;

Μάρτυρας: Είχα μείνει πάγος ψυχικά. Δεν πέρασε καν από το νου μου ότι θα γίνει αυτό…. Δεν μπορούσα να το διανοηθώ.

Η καταγγελία για τον δεύτερο αστυνομικό

Η μάρτυρας ανέφερε πως όταν εμφανίστηκε ο δεύτερος αστυνομικός, πίστεψε πως θα τη βοηθούσε. Τον ενημέρωσε ότι δέχθηκε επίθεση, όμως εκείνος, αντί να παρέμβει, προέβη στις ίδιες πράξεις. «Φάνηκε από το βλέμμα του ότι ήδη ήξερε. Και από τις πράξεις του. Ήταν συνεννοημένο σίγουρα», κατέθεσε, συμπληρώνοντας πως οι δράστες εκμεταλλεύτηκαν πλήρως τη θέση εξουσίας τους και τον χώρο του αστυνομικού τμήματος.