Ανάλυση: Στο Συνέδριο της Νέας Αριστεράς απλώς ανέβαλαν το οριστικό διαζύγιο

Δεν θα ήταν υπερβολή ότι στο διαρκές συνέδριο της Νέας Αριστεράς που ολοκληρώθηκε το απόγευμα της Κυριακής στο ΣΕΦ συγκρούστηκαν δύο πολιτικά σχέδια. Και δεν θα είναι υπερβολή επίσης να ισχυριστούμε ότι στο τέλος της ημέρας νίκησαν και τα δύο (σχέδια). Ακόμα όμως πιο ειλικρινής θα είναι αυτός που θα διαπιστώσει ότι από την ισορροπία του τρόμου στο εν λόγω συνέδριο ζημιωμένο βγαίνει το σύνολο ενός κομματικού οργανισμού που έτσι και αλλιώς καταγράφει δημοσκοπικά χαμηλά σε συνεχείς μετρήσεις.

Νίκος Γιαννόπουλος

Ποιο ήταν το επίδικο της διαδικασίας; Μα οι διατυπώσεις που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αφενός για να περιγράψουν τη θέση του κόμματος για τις συνεργασίες και τις συμμαχίες και αφετέρου να εκφράσουν την άποψή του για το κυοφορούμενο σχήμα του Αλέξη Τσίπρα.

Σ’ αυτό το παιχνίδι με τις λέξεις λοιπόν σκόραραν και οι δύο. Όσοι υποστηρίζουν ότι η Νέα Αριστερά πρέπει να ακολουθήσει αυτόνομη πορεία και να αποκλείσει κάθε πιθανότητα συνεργασίας με το κόμμα του πρώην Πρωθυπουργού (και πρώην συντρόφου τους βεβαίως) είδαν το κείμενο να γράφει χαρακτηριστικά: “Σ’ αυτήν την κρίσιμη περίοδο εξάλλου προσωποπαγή κόμματα κα προσωποκεντρικές στρατηγικές που έχουν αποδειχθεί ήδη αποτυχημένες στο παρελθόν αποπροσανατολίζουν τον κόσμο της Αριστεράς και τον κόσμο της εργασίας και εμποδίζουν να δοθεί μία καθαρή συλλογική και ενοτική απάντηση στα σημερινά συστημικά προβλήμα”.

Κάπως έτσι επιχειρήθηκε να αποδομηθεί η προσπάθεια Τσίπρα.

Η έτερη παράταξη από την πλευρά της, αυτή που πιστεύει στη συγκρότηση λαϊκού μετώπου από το οποίο δεν μπορεί να αποκλειστεί, τουλάχιστον χωρίς συζήτηση, το εγχείρημα Τσίπρα έχει να λέει ότι στο κείμενο μπήκε η ακόλουθη φράση: “Αυτή η διαδικασία (σσ της συγκρότησης μετώπου) προφανώς θα συνδυάζει την κριτική με το διάλογο, παράγοντας οριοθετήσεις που θα προκύψουν από το πολιτικό περιεχόμενο και όχι από μία λογική σεκταρισμού”. Κοντολογίς με όλους μιλάμε και κανείς δεν αποκλείεται χωρίς πολιτικό διάλογο κάτι που φυσικά ισχύει και για το σχήμα Τσίπρα.

Κατά μία έννοια, οι πάντες νίκησαν, όπως συμβαίνει τα πολλά τελευταία χρόνια στις φοιτητικές εκλογές. Είναι χαρακτηριστικό ότι αμέσως μετά την ψηφοφορία για το κείμενο της πολιτικής απόφασης (εγκρίθηκε με πολύ μεγάλη πλειοψηφία) τα επιτελεία των δύο παρατάξεων έσπευσαν να ενημερώσουν ατύπως τους δημοσιογράφους ότι είχαν κερδίσει τη μερίδα του λέοντος στις διατυπώσεις.

Αυτό που σίγουρα μπορεί να καταγραφεί καθώς έγινε αντιληπτό στις ψηφοφορίες ήταν το γεγονός ότι η πλευρά που αποκλείει κάθε πιθανότητα συνεργασίας με τον Αλέξη Τσίπρα κατέχει την πλειοψηφία στο κόμμα. Πόσο μεγάλη είναι δεν μπορεί κανείς να το πει με ασφάλεια, ωστόσο υπάρχει.

Αυτό σημαίνει ότι η πλευρά που πρόσκειται στον πρόεδρο Αλέξη Χαρίτση (και υποστηρίζει τη συγκρότηση λαϊκού μετώπου με τον Τσίπρα ενεργό εντός του) δεν ελέγχει το κόμμα κάτι που άλλωστε είχε φανεί εδώ και αρκετούς μήνες. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι κατά πληροφορίες του Libre μέχρι το μεσημέρι στο τραπέζι υπήρχε κείμενο πολιτικής απόφασης πολύ πιο “σκληρό” για τον Αλέξη Τσίπρα και το κόμμα του το οποίο δεν πέρασε μετά την επιμονή του Αλέξη Χαρίτση.

Το ότι η πλειοψηφία βρίσκεται στην άλλη πλευρά (στην πλευρά του Γαβριήλ Σακελλαρίδη και του Ευκλείδη Τσακαλώτου, σχηματικά) φάνηκε όμως και από ένα άλλο σημειολογικό γεγονός. Οταν σε τοποθέτησή του μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος της ψηφοφορίας για το κείμενο, ο Νίκος Μπίστης ανέφερε το όνομα του Αλέξη Τσίπρα οι περισσότεροι γιούχαραν.

Το εν λόγω γεγονός αποκτά μία ιδιαίτερη σημασία αν σκεφτεί κανείς ότι χθες ήταν 25 Ιανουαρίου και συμπληρώνονταν 11 ακριβώς χρόνια από τη μεγάλη και ιστορική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ (με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα βεβαίως) στις βουλευτικές εκλογές του Αλέξη Τσίπρα. Ολοι όσοι βρίσκονταν εντός της αιθούσης, προφανώς και πανηγύριζαν τη νίκη της Αριστεράς 11 χρόνια νωρίτερα. Από τότε όμως κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι.

Φυσικά η κατάσταση που περιγράφηκε δεν μπορεί παρά να είναι πολιτικά θνησιγενής. Η Νέα Αριστερά, υπό την παρούσα μορφή της, κέρδισε απλά μερικούς μήνες ζωής. Το περιέγραψε μάλλον επιτυχημένα ο Νίκος Μπίστης και ας αποδοκιμάστηκε και ο ίδιος: “Σήμερα σύντροφοι δεν κάνατε τίποτα παραπάνω από το να κλοτσήσετε το τενεκεδάκι για να πάει μερικά μέτρα παραπέρα. Η επόμενη κρίση δεν θα ερθει σε μήνες, όπως πιστεύετε, αλλά σε 10 μέρες”.

Σε κάθε περίπτωση, παρά την χθεσινή ανακωχή (ή συμβιβασμό, επιλέξτε όποιον όρο προτιμάτε) το διαζύγιο απλώς αναβλήθηκε. Πιστοποιήθηκε, δε, ότι ακόμα και η μικρή κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος είναι μοιρασμένη στα δύο. Από τη μία πλευρά οι “σκληροί” Ευκλείδης Τσακαλώτος και Πέτη Πέρκα, από την άλλη οι υπόλοιποι “διαλλακτικοί” (με επικεφαλής τον πρόεδρο Αλέξη Χαρίτση). Πως να προχωρήσει μπροστά αυτός ο οργανισμός;

Οι περισσότεροι βουλευτές του βρίσκονται σε διαφορετικό μήκος κύματος από την πλειοψηφία του Συνεδρίου και της Κεντρικής Επιτροπής. Είναι εμφανή και το χάσμα και το πολιτικό παράδοξο. Αυτή που δεν είναι ξεκάθαρη ακόμη είναι η αφορμή βάσει της οποίας θα επέλθει ο πολιτικός χωρισμός.

Μέσα σε όλα στο τετραήμερο συνέδριο εγκρίθηκε (επίσης με ευρεία πλειοψηφία) το πρόγραμμα του κόμματος. Αλλά ελάχιστη σημασία έχει αυτό έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα. Είναι, με λίγα λόγια, εξαιρετικά αμφίβολο αν η Νέα Αριστερά κατέβει με το σύνολο του σημερινού πολιτικού προσωπικού της στις επόμενες εκλογές. Και αν η κοινοβουλευτική ομάδα της θα παραμείνει τέτοια (κοινοβουλευτική ομάδα δηλαδή) μέχρι τέλους.

Ο Αλέξης Χαρίτσης πάντως, ακόμα και το βράδυ της Κυριακής, επέμενε: “Σε τέτοιες στιγμές, η Νέα Αριστερά πρέπει να σηκώσει τη σημαία της αντεπίθεσης. Και να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα για ενωτικές κινήσεις πάνω σε ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα άμεσων αλλαγών. Για «ψωμί και τριαντάφυλλα». Για κοινωνική ισότητα, κλιματική δικαιοσύνη, πολιτική ελευθερία”. Το πιστεύει όμως;