Το libre βρέθηκε στην πρεμιέρα του Φοίβου Δεληβοριά στο Κύτταρο- Η συγκινητική στιγμή με το αντίο στον Διονύση Σαββόπουλο (εικόνες)

Πόσες φορές συνέβη κάτι μαγικό σε μια συναυλία; Πόσες στιγμές έτυχε να νιώσουμε ότι όλοι οι θαμώνες γινόμαστε μια παρέα και ο χρόνος σταματά; Ελάχιστες. Και για εμάς που βλέπουμε δεκάδες μουσικές παραστάσεις κάθε χρόνο, οι πιθανότητες να ανατριχιάσουμε με ένα τραγούδι, μια εκτέλεση, μια επιλογή είναι ακόμα πιο σπάνια.

Της Νατάσας Μαστοράκου

Στην πρεμιέρα του Φοίβου Δεληβοριά στο Κύτταρο το περασμένο Σάββατο υπήρξε μια τέτοια στιγμή, πραγματικά μοναδική.

Και αυτή δεν αφορούσε κάποια από τις μεγάλες επιτυχίες του τραγουδοποιού αλλά το «Ζεϊμπέκικο» (γνωστότερο ως «Αεροπλάνα και βαπόρια») του Διονύση Σαββόπουλου. Το κομμάτι γράφτηκε το 1972 και από την ηχογράφησή του έχει μείνει στην ιστορία η φράση της Σωτηρίας Μπέλλου «Αχ Διονύση, με έκανες να τραγουδήσω ποπ».

Στο ιστορικό στέκι της Ηπείρου ο τραγουδοποιός αποχαιρέτισε με τον δικό του τρόπο το Διονύση Σαββόπουλο και ζήτησε από το κοινό να τον ακολουθήσει.

Δεκάδες άνθρωποι όλων των ηλικιών με δάκρια στα μάτια τραγουδούσαν «Αεροπλάνα και βαπόρια…» ενώ εκείνος παίζοντας κιθάρα ερμήνευσε το μέρος του Σαββόπουλου. Και με ένα μαγικό τρόπο στο χώρο που εμπνεύστηκε ο ίδιος ο Νιόνιος όλοι μαζί υποκλιθήκαμε στο μεγαλείο του.

Τρεις μουσικοί σαν μια ολόκληρη μπάντα

Ενάμιση χρόνο μετά την τελευταία του εμφάνιση στην Αθήνα ο τραγουδοποιός επέλεξε να παρουσιάσει στο Κύτταρο μια διαφορετική μουσική παράσταση.

Έχοντας στο πλευρό του μόνο δύο από τους μουσικούς του, τον Κωστή Χριστοδούλου στα πλήκτρα και τον Σωτήρη Ντούβα στα ντραμς, κράτησε μια πιο λιτή ενορχήστρωση που όμως δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από το πρωτότυπο άκουσμα. Οι δύο πραγματικά σπουδαίοι μουσικοί κατάφεραν να μαγέψουν το κοινό το οποίο τους χειροκροτούσε θερμά σε κάθε σόλο.

Όπως αποκάλυψε ο Δεληβοριάς, και θυμούνται καλά οι φανατικοί ακροατές τους, και με τους δύο μουσικούς συνεργάζεται τα τελευταία 15 χρόνια. Στενοί φίλοι αλλά και συγκάτοικοι στις περιοδείες οι δυό τους έχουν ζήσει επικές στιγμές τις οποίες δεν δίστασε ο τραγουδοποιός να μοιραστεί με το κοινό και να προκαλέσει πολύ γέλιο.

Από το γέλιο στην συγκίνηση και πάλι πίσω

Από το playlist της βραδιάς δεν μας έλειψε σχεδόν τίποτα Παλιές και νέες επιτυχίες, ακυκλοφόρητα τραγούδια, αφιερώσεις και παραγγελιές. Μελωδίες και στίχοι που έχουν σημαδέψει τη ζωή και την μουσική μας πορεία.

Σαν μια αόρατη κλωστή να ενώνει τις ιστορίες του με τη ζωή μας. Κάθε δική του έμπνευση είναι σαν την έχουμε ζήσει και εμείς, κάθε δική του καταγραφή σε τραγούδι είναι σαν μέρος από το δικό μας ημερολόγιο.

«Υπάρχουν φράσεις που κανείς δεν τόλμησε να πει / στα πλήκτρα μου ακουμπάω την φράση αυτή» εξομολογείται εκείνος ότι έγραψε όταν γνώρισε τη γυναίκα του και νιώθουμε και εμείς τον έρωτά του. Όπως και τη λαχτάρα του για την ανώνυμη σερβιτόρα του «Χάλια» αλλά για «Εκείνη», σταθερή εγγύηση σε κάθε συναυλία του.

Στο πλάι της σκηνής, όπως κάθε φορά, η κόρη του Ιόλη που είναι αιτία για το «Κουνελάκι», κομμάτια που ταιριάζει τέλεια με το «Ελεφαντάκι», ίσως το πιο διάσημο παιδικό τραγούδι των τελευταίων χρόνων.

Εκτός από τα συναισθηματικά και τα τραγούδια που σχετίζονται με τη ζωή του, δεν έλειψαν και οι πολιτικές αναφορές. Άλλοτε με τον χιουμοριστικό τρόπο της «Άγριας Ορχιδέας», άλλοτε με τους ηλεκτρικούς «Λωτοφάγους», άλλοτε με το συγκινητικό τραγούδι για τα Τέμπη.

Από την συγκίνηση, στο γέλιο και από τις προσωπικές εξομολογήσεις σε ατελείωτο χορό. Το «Και του χρόνου» μας θύμισε ότι πριν λίγο μπήκε μια ακόμα χρονιά και όλοι εύχονται να είναι χαρούμενο, το «Μόνο ψέματα» έφερε στη μνήμη μας δικά μας μεγαλύτερα και μικρότερα ψεμάτα και το «Όταν σου χορεύω» μας έκανε να χορέψουμε.

Η μουσική παράσταση του Φοίβου Δεληβοριά έχει από όλα. Φεύγοντας είχαμε το αίσθημα της πληρότητας και ένα χαμόγελο στα χείλη που ο τραγουδοποιός έκανε πάλι το θαύμα του.