Οι ΗΠΑ του Τραμπ δεν ανήκουν πλέον στο δημοκρατικό κόσμο αλλά στον άξονα του κακού 

Μεγαλώσαμε σ’ έναν κόσμο στον οποίο οι ΗΠΑ ήταν σημείο αναφοράς σχεδόν για το σύνολο των δραστηριοτήτων μας. Διασκεδάζαμε, ως έφηβοι, με αμερικανικό (εμπορικό φυσικά) σινεμά, εμπνεόμασταν, μπασκετικά-αθλητικά από τους Αμερικανούς αστέρες του ΝΒΑ (του αμερικανικού μπάσκετ) λυσσούσαμε να φοράμε μάρκες σε παντελόνια και μπλουζάκια που στη μεγάλη τους πλειοψηφία ήταν αμερικανικές. Το δε ταξίδι στις ΗΠΑ ήταν για πολλούς από μας όνειρο ζωής.

Νίκος Γιαννόπουλος

Ξέρετε, αυτή η σχέση δεν έπαψε όταν πολλοί και πολλές από εμάς μπήκαμε μ’ ένα τρόπο στην Αριστερά.

Πρώτον γιατί ο υπαρκτός σοσιαλισμός αποτελούσε ήδη παρελθόν και οι ΗΠΑ αντιμετωπιζονταν πλέον με διαφορετικά κριτήρια και σταθμά, δεύτερον γιατί πάντα εντοπίζαμε στην Αμερική αριστερή σκέψη που μπορούσε να εμπνεύσει ακόμα και τους πιο ριζοσπάστες Ευρωπαίους αριστερούς. Ο Τσόμσκι είναι, ας πούμε, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Τα γράφουμε όλα αυτά με μία τάση νοσταλγίας. Οχι για τις ΗΠΑ δεν υπάρχουν σήμερα τέτοιες ριζοσπαστικές φωνές αλλά διότι η τεράστια αυτή η χώρα, η Μέκκα του καπιταλισμού  (και του ελεύθερου κόσμου για να θυμηθούμε λίγο τις ορολογίες του Ψυχρού Πολέμου) έχει παραδοθεί στο τραμπικό νεοφασισμό που σαρώνει από τη Δύση στην Ανατολή και από το Βορρά προς Νότο.

Τα “σκυλιά” της τραμπικής κυβέρνησης, οι περιβόητοι ICE, σκοτώνουν κόσμο. Χωρίς καμία ιδιαίτερα φορμή. Σκοτώνουν γιατί μπορούν και αισθάνονται άνετα να το κάνουν. Η Ρενέ Γκουντ δεν προκάλεσε κανέναν. Τα περισσότερα video που έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας το αποδεικνύουν.

Ήθελε να απεμπλακεί από το σημείο αλλά ο φρουρός της ICE της πήρε τη ζωή με τρεις πυροβολισμούς στο κεφάλι. Λες και ήταν κυνηγός και κυνηγούσε λιοντάρια.

Πιο σοκαριστικές όμως ακόμα και από την ίδια τη δολοφονία (μίας μητέρας τριών παιδιών που να πάρει) ήταν οι αντιδράσεις της κυβέρνησης Τραμπ και του ίδιου του Αμερικανού προέδρου. Δεν δικαιολόγησαν απλώς το δολοφόνο λέγοντας -ανερυθρίαστα- τεράστια ψέματα. Επιχείρησαν να “μαυρίσουν” τη μνήμη της Γκουντ, αποδίδοντάς της προθέσεις που ουδέποτε αυτή η γυναίκα χαρακτήρα. Μετά το σώμα, δοφόνησαν το χαρακτήρα και την ψυχή της. Δεν σεβάστηκαν τα τρία ορφανά παιδιά της και τη σύζυγό της (η Γκουντ είναι λεσβία, άλλο ένα στοιχείο για να τη μισήσει, ακόμα και μετά θάνατον τον Τραμπικό κατεστημένο).

Ο Τραμπ διαλύει τις ΗΠΑ. Δεν υπάρχει άλλη διαπίστωση να κάνει κάποιος. Δεν δημιουργεί απλώς εμφυοπολεμικό κλίμα, το φυτεύει σε κάθε σπίτι και κάθε γειτονιά με μεθόδους που έχουν ανατριχιαστικές ομοιότητες μ’ αυτές του Τρίτου Ράιχ. Ηδη το σώμα των ICE χαρακτηρίζεται στα κοινωνικά δίκτυα και όχι μόνο ως η Γκεστάπο του Αμερικανού προέδρου.

Μιλάμε για αδιανότητα πράγματα ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι οι ΗΠΑ έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο (μαζί με τη Σοβιετική Ενωση) στη συντριβή του Ναζισμού και στην αποκάλυψη των εγκλημάτων του όπως το Ολοκαύτωμα. Δεν έχουν περάσει ούτε καν 90 χρόνια από τότε και βρέθηκε ο Αμερικανός πρόεδρος που μιμείται τον Χίτλερ. Τα λόγια είναι πολύ φτωχά πια για να περιγράψουν αυτή την εντελώς δυστοπική πραγματικότητα που ξεπερνά και τη φαντασία του Οργουελ.

Λυπόμαστε που το γράφουμε, αλλά οι ΗΠΑ του Τραμπ δεν ανήκουν στο δημοκρατικό στρατόπεδο γιατί δεν είναι μία κανονική δημοκρατία. Η παρακμή της δημοκρατίας τους γέννησε ένα απολυταρχικό, ακροδεξιό τέρας που είναι έτοιμο να καταβροχθίσει κάθε δημοκρατική κατάκτηση στη χώρα. Ξαφνικά δεν υπάρχει ούτε Τζον Κένεντι, ούτε Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ούτε το αντιπολεμικό κίνημα των δεκαετιών του 60 και του 70, ούτε καν ο Μπάρακ Ομπάμα. Υπάρχει μόνο ο ζόφος της τραμπικής διακυβέρνησης από την οποία οι ΗΠΑ πρέπει να απαλλαχθούν το συντομότερο. Ηδη ο τραμπισμός μολύνει πολιτικούς και πολίτες και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού όπως μπορούμε να παρατηρήσουμε και στη δική μας μικρή πατρίδα.