Η “Μαρία των Τεμπών”, το “κόμμα Καρυστιανού” και το “σύμπαν του θυμού”

Αρκετοί από τους γονείς-συγγενείς των 57 θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών ζητούν από την Μαρία Καρυστιανού να παραιτηθεί από την προεδρία του συλλόγου, από τη στιγμή που έχει εμμέσως πλην σαφώς ανακοινώσει πώς ιδρύει κόμμα. Το αίτημα είναι απολύτως λογικό, ιδιαίτερα όταν ακούγεται ευρέως πώς η πρόθεση θα γίνει πράξη κατά την τρίτη “μαύρη” επέτειο του δυστυχήματος, ή αμέσως μετά, μόλις ξεκινήσει η δίκη για την αναζήτηση ευθυνών στη Λάρισα, τον Μάρτη.

Η Μαρία Καρυστιανού δηλώνει πώς εάν της το ζητήσουν …”επίσημα” θα το κάνει. Τι σημαίνει αυτό; Κάποια επιστολή, ένα email; Οι δημόσιες δηλώσεις και το αυτονόητο προφανώς δεν αρκούν;

Ποιό είναι το αυτονόητο: όταν έχεις δηλώσει ευθέως ότι δεν πρόκειται το κίνημα (των Τεμπών) να γίνει κόμμα (στο “Βήμα” πριν από πολλούς μήνες), κι όταν όλοι οι συγγενείς έχουν πει ότι ο αγώνας τους για Δικαιοσύνη είναι “πάνω από κόμματα και χωρίς χρώματα”, η ίδρυση πολιτικού φορέα με μανιφέστο την οδύνη δημιουργεί, αν μη τι άλλο, ένα ηθικό ζήτημα.

Η Μαρία Καρυστιανού, όμως, έχει ήδη κάνει αρκετά βήματα προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Έχει περιγράψει το βασικό πρόγραμμα ενός τέτοιου κόμματος, έχει πει πώς διεκδικεί την πρωτιά στις εκλογές, άρα και την διακυβέρνηση της χώρας, έχει συγκροτήσει “επιτροπή σοφών” (που δεν μας τους αποκαλύπτει) για την εκπόνηση πρότασης διακυβέρνησης, και έχει ήδη κάνει επαφές με προσωπικότητες και βουλευτές. Ο Νικόλας Φαραντούρης δεν είναι ο μόνος.

Η απόσταση ανάμεσα στην “Μαρία των Τεμπών” (που της αξίζει τιμή για τον αγώνα που έδωσε μαζί με όλους τους άλλους συγγενείς) και την Καρυστιανού, πρόεδρο κόμματος, είναι αναμφίβολα πολύ μεγάλη.

Τι θα είναι η δεύτερη χωρίς την πρώτη μένει να το διαπιστώσουμε όταν ακούσουμε την ιδρυτική διακήρυξη του πολιτικου φορέα και όταν δούμε ποιά πρόσωπα θα σταθούν δίπλα της.

Καθώς η ίδια διακηρύσσει πώς δεν υπάρχει ο διαχωρισμός αριστερά-δεξιά -αφού… όλοι ίδιοι είναι- και πώς στον πολιτικό στίβο που θα κατέλθει σκοπός της είναι “να είμαστε όλοι καλά”, δύσκολα μπορούμε να την τοποθετήσουμε ιδεολογικά και πολιτικά.

Κατά το παρελθόν, όμως, έχει ειπωθεί ξανά πώς δεν έχουν σβήσει οι διαχωριστικές γραμμές και άλλα ευτράπελα και η κατάληξη είναι γνωστή. Τα πρώτα δείγματα γραφής, από την άλλη, προδίδουν και την καταγωγή και τον προορισμό ενός τέτοιου κόμματος. Οι δε δημοσκοπήσεις μαρτυρούν επίσης ποιά είναι τα εκλογικά ακροατήρια που αναμένουν εναγωνίως την ίδρυση ενός τέτοιου κόμματος.

Ηθική υποχρέωση της είναι πάντως να φτάσει στην ίδρυση του δικού της κόμματος χωρίς να κραδαίνει εκείνη τη σημαία των Τεμπών, αυτό πρέπει να το αναλάβουν άλλοι που μοιράζονται μεν τον ίδιο πόνο, δεν εμφορούνται, δε, από φιλοδοξίες να κυβερνήσουν. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουν ιδεολογική ταυτότητα και εκλογική επιλογή.

Έχει ενδιαφέρον να δει κανείς που απευθύνεται δυνητικά ένα “κόμμα Καρυστιανού”. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον και αποκαλύπτει, επιπλέον, και ποιοί και γιατί μιλούν για το νέο εγχείρημα. Αποκαλύπτει, όμως, και τις ωσμώσεις στο πολιτικό μας σύστημα, όπως και όλο αυτό το “σύμπαν του θυμού και της απογοήτευσης”.

Το τελευταίο δεν αφορά μόνο την Μαρία Καρυστιανού, αφορά και την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση. Την πρώτη γιατί δείχνει τις αποτυχίες της και τα κενά κοινωνικής εκπροσώπησης που άνοιξαν κάποιες πολιτικές της, την δεύτερη διότι δεν στάθηκε ικανή να καλύψει αυτά τα κενά και να πει κάτι πρωτότυπο και αξιόπιστο που να προσελκύσει τις χιλιάδες που νοιώθουν ότι δεν εκπροσωπούνται.

Η αποκαλυπτική μέτρηση

Τα ΝΕΑ παρουσίασαν στοιχεία από δημοσκόπηση της GPO (Παραπολιτικά FM) που περιγράφουν -σε σχετικά “ανύποπτο” χρόνο, τον Δεκέμβριο– τις δεξαμενές από τις οποίες αντλεί ψηφοφόρους το κόμμα Καρυστιανού. Πρώτο συμπέρασμα: άπαντες είναι λογικό να ανησυχούν.

Και εξηγούμαι:

«Πολύ» και «αρκετά» πιθανό να ψηφίσουν ένα κόμμα με επικεφαλής τη Μαρία Καρυστιανού απαντούν ότι θα ψηφίσουν το 63,4% όσων στηρίζουν Νίκη, το 52,8% όσων στηρίζουν Πλεύση Ελευθερίας, το 36,7% από Ελληνική Λύση, το 26,8% όσων δηλώνουν ότι ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ, το 25% όσων δηλώνουν ψηφοφόροι του ΚΚΕ και το 23,4% όσων δηλώνουν ψηφοφόροι της Φωνής Λογικής.

Μικρότερες είναι οι μετακινήσεις όσων ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία (10%) και όσων στηρίζουν ΠΑΣΟΚ (15,8%).

Συνοπτικά, το κόμμα του Δημήτρη Νατσιού απειλείται με αφανισμό, οι μισοί ψηφοφόροι της Ζωής Κωνσταντοπούλου “φλερτάρουν” με την ιδέα του νέου κόμματος από την πρόεδρο του συλλόγου “Τέμπη ’23” παρότι η πρόεδρος του κόμματος που έως τώρα προτιμούν έχει πρωτοστατήσει στην υπόθεση της τραγωδίας, τρεις στους δέκα ψηφοφόρους του Κυριάκου Βελόπουλου (που επίσης σήκωσε την ίδια σημαία), και ένας στους τέσσερις εξ όσων δηλώνουν ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και της Αφροδίτης Λατινοπούλου.

Στον χώρο, δηλαδή, της αντιπολίτευσης είναι πιθανό να υπάρξει μεγάλη αναδιάταξη δυνάμεων και κάποια κόμματα να κινδυνεύσουν σοβαρά να μην περάσουν το κατώφλι του 3%.

Αλλά και στη Ν.Δ δεν έχουν λόγο να …απολαμβάνουν το χάος του νέου κατακερματισμού. Το -κατά την μέτρηση- 10% των ψηφοφόρων της που μπορεί να χάσει προς το κόμμα Καρυστιανού ισοδυναμεί δημοσκοπικά με περίπου 2,5-3 ποσοστιαίες μονάδες, ήτοι είναι ικανό να εξαερώσει τις προσδοκίες για μία δύσκολη αλλά όχι ανέφικτη αυτοδυναμία σε μία δεύτερη, έστω, εκλογική αναμέτρηση. Κι αυτό αιτιολογεί το γεγονός ότι αρκετά κυβερνητικά στελέχη έχουν ήδη εγκαταλείψει τη θέση του εξ αποστάσεως παρατηρητή και επικρίνουν με δριμύτητα την Μαρία Καρυστιανού και τις πολιτικές φιλοδοξίες της που, κατά τα λεγόμενά της, φθάνουν μέχρι και την διεκδίκηση της διακυβέρνησης!

Σχετικά με το υπό ίδρυση κόμμα του Αλέξη Τσίπρα μένει να διαπιστωθεί σε ποιό βαθμό θα υποστεί επιπτώσεις μόλις καταταχθεί κανονικά στις δημοσκοπήσεις, είναι, όμως, σαφές πώς κι αυτό θα επηρεαστεί.