Η προεδρία του Eurogroup, ο “ενάρετος κύκλος” και η εσωτερική πραγματικότητα

Το 2012, ο Κυριάκος Πιερρακάκης, τριαντάρης τότε, ήταν μέλος της Κ.Ε του ΠΑΣΟΚ, και δύο χρόνια αργότερα, ο Ευάγγελος Βενιζέλος τον τοποθέτησε στο ευρωψηφοδέλτιο της “Ελιάς”, και αμέσως μετά στην διαπραγματευτική ομάδα της συγκυβέρνησης Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ με την τρόϊκα.

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Δέκα τρία χρόνια μετά, ο 43 ετών υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών εκλέγεται ομόφωνα πρόεδρος του Eurogroup, ο πέμπτος κατά σειρά την τελευταία εικοσαετία, μετά τους Γιουνκέρ, Ντάϊσελμπλουμ, Σεντένο και Ντόναχιου.

Πέρασαν μόλις δέκα πέντε χρόνια από την χρεωκοπία και την υπαγωγή στα μνημόνια, δέκα χρόνια από το οδυνηρό 2015, και επτά από την έξοδο από την ασφυκτική μέγγενη των δανειστών, και η ανάδειξή του στην προεδρία του Eurogroup συμβολίζει την επιστροφή της Ελλάδας σε αυτό που οι βορειοευρωπαίοι αποκαλούσαν παλαιότερα “ενάρετο κύκλο”.

Δίχως δεύτερη κουβέντα είναι πολύ μεγάλη επιτυχία για την ελληνική οικονομία, τον ίδιο, την κυβέρνηση και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και είναι τόσο διαυγής που εισπράττει την αποδοχή της ευρωπαΊκής γραφειοκρατίας, των διεθνών ΜΜΕ, και της εσωτερικής πολιτικής σκηνής.

Στο εσωτερικό δημιουργεί, φυσικά, και έναν πολιτικό πήχη. Είναι ο πρώτος Έλληνας που αναλαμβάνει έναν τόσο σημαντικό ευρωπαϊκό θώκο, κι αυτό δικαίως θα αξιοποιηθεί πολιτικά από την κυβέρνηση. Ο Κυριάκος Πιερρακάκης θα ενισχύσει το επιχείρημα περί πολιτικής σταθερότητας που θα προβάλλει το κυβερνών κόμμα, ακόμα και στην πιό απλή εκδοχή του ότι η θητεία των 2,5 ετών στο Eurogroup δεν πρέπει να διαταρραχθεί από κάποια εκλογική ανατροπή σε δέκα πέντε μήνες από σήμερα.

Ο ίδιος ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας, δε, στα 40+, είναι πλέον ένα πολιτικό πρόσωπο που δεν χρειάζεται να δηλώσει τις πολιτικές του φιλοδοξίες, αυτές απορρέουν αβίαστα από την διεθνή του αναγνώριση αλλά και την δυνατότητά του να την μετατρέψει σε πεδίο συγκλίσεων.

Άλλωστε, έχει πιστωθεί τον ψηφιακό εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης και εκ θέσεως ενσαρκώνει την αποδοχή που τυγχάνει η ελληνική οικονομία μετά και την ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας από τους οίκους αξιολόγησης.

Στα ενδότερα της Ν.Δ, από την άλλη, αναδεικνύεται σε πρόσωπο που μπορεί, στον κατάλληλο χρόνο, να διεκδικήσει την ηγεσία, ακόμα και τη διακυβέρνηση, παρά το γεγονός ότι δεν αποτελεί σάρκα εκ της κομματικής σαρκός. Υπό μία έννοια, η επιτυχία Πιερρακάκη ενισχύει δυναμικά το πολιτικό αφήγημα του πρωθυπουργού και την διείσδυσή του στον κεντρώο χώρο, εκεί όπου θεωρείται ότι κρίνονται πολιτικές ηγεμονίες και εκλογικά αποτελέσματα.

Αρκούν αυτά; Φυσικά, όχι. Οι επόμενες εκλογές, όσο ισχυρό κι αν ακούγεται το επιχείρημα της πολιτικής σταθερότητας, θα κριθούν μεταξύ σφύρας και άκμονος. Η ακρίβεια σε όλα τα μήκη και πλάτη της καθημερινότητας, η αίσθηση μιας κουρασμένης επταετούς διακυβέρνησης, οι λανθασμένοι χειρισμοί σε μείζονα θέματα, ακόμα και η διάχυτη εντύπωση περί ελλιπούς δικαιοσύνης και διαφθοράς, θα παίξουν ίσως σοβαρότερο ρόλο από την επιτυχία Πιερρακάκη.

Εάν ήταν δυνατό να μεταφραστεί η προεδρία του Eurogroup σε μείωση των τιμών στα σούπερ μάρκετ και στα ενοίκια, εάν εξαφάνιζε τους “φραπέδες” και άλλα συναφή κατασκευάσματα των κομματικών σωλήνων, και εάν εμπέδωνε την αίσθηση ότι η χώρα λειτουργεί δίκαια, τα πράγματα θα ήταν ευκολότερα.

Ο Κυριάκος Πιερρακάκης έκανε αυτό που του αναλογούσε στο διεθνές στερέωμα: έδωσε στην κυβέρνηση μία μεγάλη επιτυχία που την χρειαζόταν όσο τίποτε άλλο. Τώρα, τόσο ο ίδιος πρέπει να εισάγει αυτή την επιτυχία στην ουσιαστική βελτίωση της καθημερινής-πραγματικής οικονομίας, όσο και η κυβέρνηση να αποδείξει ότι εκτός από το “χρυσό διαβατήριο” για τα ευρωπαϊκά fora διαθέτει και αρκετά καύσιμα να αντιμετωπίσει τα προβλήματα των απλώς ανθρώπων.