Γιώργος Γάλλος στο libre: “Το ζητούμενο είναι να μη με εγκλωβίζει κανένας ρόλος”

Ο Γιώργος Γάλλος ετοιμάζεται να συναντήσει έναν από τους πιο σύνθετους ήρωες του Σαίξπηρ, τον Μακμπέθ, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου και με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στον ρόλο της Λαίδης Μακμπέθ. Με αφορμή την παράσταση, μιλά για τις αντιφάσεις του ήρωα, τη φιλοδοξία, την εξουσία και την ευθύνη των επιλογών μας, αλλά και για τη δική του διαδρομή ανάμεσα στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο.

Συνέντευξη στον Χρόνη Διαμαντόπουλο

-Σε λίγες εβδομάδες θα είστε ο Μακμπέθ, με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στον ρόλο της Λαίδης Μακμπέθ, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου. Τι σας δυσκολεύει περισσότερο σε αυτόν τον ήρωα;

Καταρχάς, θέλω να εκφράσω τη μεγάλη μου χαρά για αυτή τη συνεργασία. Είναι μια πολύ ωραία συγκυρία. Όσο για τον ρόλο μου, ο Μακμπέθ είναι ένας ιδιαίτερα πολυσύνθετος χαρακτήρας. Στην αρχή εμφανίζει στοιχεία ηθικής: είναι γενναίος, αγαπάει τη χώρα του, φοβάται, αμφιβάλλει και γι’ αυτό δεν αντιδρά πάντα παρορμητικά, νιώθει ενοχές. Παράλληλα, όμως, είναι υπέρμετρα φιλόδοξος, άπληστος, προδίδει τους συντρόφους του, είναι βίαιος και σκληρός. Η δυσκολία, όμως, δεν είναι τόσο ότι αυτά τα στοιχεία είναι ιδιαίτερα αντιθετικά, όσο το γεγονός ότι αναμειγνύονται μεταξύ τους με μη γραμμικό τρόπο.

-Θα μπορούσατε να μας εξηγήσετε τι εννοείτε όταν λέτε ότι τα στοιχεία του χαρακτήρα του Μακμπέθ αναμειγνύονται με μη γραμμικό τρόπο;

Εννοώ ότι η ροή των γεγονότων και των καταστάσεων είναι αρκετά περίπλοκη. Ακόμα και το πότε ξυπνά μέσα του η σκέψη να αποκτήσει τον θρόνο είναι ιδιοφυώς ασαφές. Οι μάγισσες ποτέ δεν του υπέδειξαν το πώς θα φτάσει ως τον θρόνο, όμως, το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο, ο ίδιος αναφέρεται σε έναν αναγκαίο φρικιαστικό φόνο, που θα τον οδηγήσει στον στόχο του.

-Ο Μακμπέθ μιλά για την εξουσία, τη φιλοδοξία και την ηθική κατάρρευση. Ποιο από αυτά θεωρείτε ότι συνομιλεί περισσότερο με την εποχή μας;

Το έργο παραμένει επίκαιρο γιατί, ενώ βάζει στο κέντρο του τις συνέπειες των πράξεων ενός βασιλιά μιας κάποιας μακρινής εποχής, όλα τα βασικά θέματα που απασχολούν τον Σαίξπηρ συνεχίζουν να είναι ουσιαστικότατα θέματα και σήμερα. Η ανεξέλεγκτη επιθυμία για εξουσία, η διαφθορά, η εξαπάτηση, η παραπληροφόρηση, η έλλειψη λογοδοσίας, αλλά και το δίλημμα για το αν τελικά ευθύνεται η μοίρα μας για τις αποφάσεις μας ή αν υπάρχει προσωπική βούληση. Στο έργο αυτό, η παρουσία των μαγισσών παίζει ακριβώς αυτό το αινιγματικό, παραπλανητικό παιχνίδι. Ήταν γραφτό μου ή επιλογή μου; Το ευοίωνο, πάντως, στο συγκεκριμένο έργο είναι ότι τελικά υπάρχουν συνέπειες. Ο εγκληματίας καταπιεστής τιμωρείται.

-Η Κατερίνα Ευαγγελάτου έχει μια πολύ συγκεκριμένη σκηνική γλώσσα. Σας ενδιαφέρει περισσότερο ένας σκηνοθέτης που σας καθοδηγεί ή ένας σκηνοθέτης που σας αφήνει να ανακαλύψετε μόνος σας τον ρόλο;

Επιθυμώ να δουλεύω με ανθρώπους που με εμπνέουν και τους εμπνέω. Δεν κατατάσσω τους σκηνοθέτες σε κατηγορίες. Είτε η σκηνική γλώσσα στηριχθεί σε ρεαλιστικούς όρους είτε σε πιο φορμαλιστικούς, μου είναι χρήσιμο να κατανοήσω, να αντιληφθώ το πλαίσιο που μου ζητείται. Όταν αυτό συμβαίνει, νιώθω ότι μπορώ να συνδημιουργήσω.

–Μετά από ένα καλοκαίρι, πόσο εύκολο είναι να επιστρέψετε στην πειθαρχία των προβών και της θεατρικής καθημερινότητας; Σας λείπει η ρουτίνα ή προτιμάτε την ελευθερία του καλοκαιριού;

Θα χρησιμοποιήσω μία φράση του έργου, σε μετάφραση του Ν. Χατζόπουλου:

«Δουλειά που δίνει απόλαυση γιατρεύει από τους κόπους».

-Έχετε δουλέψει στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Ποιος από τους τρεις χώρους σάς κάνει ακόμη να αισθάνεστε ότι ρισκάρετε περισσότερο;

Ο κάθε χώρος έχει τις ιδιαιτερότητές του. Το θέατρο σε πηγαίνει πιο βαθιά στη διαδικασία, γνωρίζεις καλύτερα τους συνεργάτες σου και έχεις την ευκαιρία να εμβαθύνεις στη δουλειά του ρόλου. Η τηλεόραση σε φέρνει πιο κοντά σε ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό, σου δίνει μεγάλη αναγνωρισιμότητα και καλύτερες αμοιβές. Ο κινηματογράφος απαιτεί επίσης ακρίβεια, τεχνική, αλλά και εσωτερικότητα, ενώ σου προσφέρει τη δυνατότητα να δημιουργήσεις κάτι που μπορεί να διαρκέσει στον χρόνο. Να ταξιδέψει παντού. Για μένα, πάντως, το ζητούμενο είναι να μπορώ να κάνω και τα τρία χωρίς να εγκλωβίζομαι. Εκτός από το να με αναγνωρίζει ο κόσμος, να μπορώ να «αναγνωρίζω» κι εγώ τον εαυτό μου μέσα από τις διαδικασίες της συνεργασίας.

-Η τηλεόραση σάς έχει φέρει σε επαφή με ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό. Έχει επηρεάσει καθόλου αυτό τον τρόπο με τον οποίο επιλέγετε πλέον τους ρόλους σας;

Η αναγνωρισιμότητα, λόγω της τηλεόρασης, μπορεί να αυξήσει το εύρος των επιλογών για τις επόμενες συνεργασίες. Αυτό είναι θετικό. Επίσης, η αγάπη του κόσμου και η άμεση επαφή με το κοινό είναι πολύ ευχάριστες. Το τι επιλογές, όμως, θα κάνεις για τη συνέχεια είναι κομβικής σημασίας. Συνήθως, η θέληση από πλευράς του κοινού, όπως και οι προτάσεις από πλευράς παραγωγών, είναι να επαναλάβεις τυχόν επιτυχημένες συνταγές, συνεχίζοντας να ερμηνεύεις ανάλογους ρόλους. Κάτι τέτοιο δεν είναι στις προθέσεις μου. Όσο κι αν αποτελεί ρίσκο, η επιθυμία μου είναι να δοκιμαστώ σε κάτι νέο, διαφορετικό και άγνωστο. Να αποφύγω την τυποποίηση. Ακόμα, όμως, πιο σημαντικό στην τελική μου επιλογή είναι με ποιους ανθρώπους θα συνεργαστώ. Όσο μεγαλώνω, τόσο πιο σημαντικό είναι για μένα να βρίσκομαι σε ένα περιβάλλον όπου οι άνθρωποι αγαπούν και ενδιαφέρονται ουσιαστικά για το αντικείμενό τους.

-Όταν τελειώνει μια παράσταση ή ένα γύρισμα, μπορείτε πραγματικά να αφήσετε τη δουλειά πίσω σας ή ο ρόλος συνεχίζει να σας ακολουθεί στην προσωπική σας ζωή;

Πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα να ξεχωρίζει κανείς τον ρόλο του από την προσωπική ζωή. Αυτό δεν σημαίνει ότι η εμπειρία του σε εγκαταλείπει άμεσα, αλλά πρέπει να υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην εμπλοκή σου ως ηθοποιού και στην εμπλοκή που θα καταβάλει την ψυχή σου ως ύπαρξη. Αλλιώς, θα χρειαζόμασταν ειδική θεραπεία μετά από κάθε έντονο και ψυχοφθόρο ρόλο.

-Το ελληνικό θέατρο του 2026 έχει μεγάλη παραγωγή, νέους δημιουργούς και πολύ διαφορετικές μορφές θεάματος. Τι σας κάνει αισιόδοξο και τι σας προβληματίζει περισσότερο σήμερα;

Ο πλουραλισμός στις παραγωγές είναι ένα θετικό στοιχείο, εφόσον, όμως, γίνεται με σωστούς εργασιακούς όρους. Είναι αισιόδοξο ότι υπάρχουν αρκετές παραγωγές είτε στο θέατρο είτε στην τηλεόραση είτε στον κινηματογράφο, αρκεί όλοι όσοι εργάζονται σε αυτά τα μέσα να πληρώνονται κανονικά. Να αμείβονται πλήρως για τη δουλειά τους. Πάντως, ακόμα πιο αισιόδοξο είναι όταν βλέπεις να δίνεται χώρος σε νέους δημιουργούς, σε νέες φωνές. Μόνο έτσι η τέχνη μας εξελίσσεται και παραμένει ζωντανή.

-Αν αφήσουμε για λίγο τους ρόλους και την επαγγελματική πορεία στην άκρη, τι είναι αυτό που σας ενδιαφέρει περισσότερο αυτή την περίοδο ως άνθρωπο;

Αυτή την περίοδο όλα είναι προσανατολισμένα στην πρεμιέρα αυτού του γοητευτικά δύσκολου εγχειρήματος. Πιο μετά, θα ήθελα να βρεθώ σε ένα περιβάλλον όπου το μυαλό μου θα καθαρίσει και θα αποφορτιστεί από όλες τις επαγγελματικές έγνοιες. Για παράδειγμα, να βρεθώ στην ευτυχή θέση να σχεδιάσουμε και να οργανώσουμε, μαζί με φίλους, τα επόμενά μας ταξίδια.