Ο Εμπαπέ, η Ιτόγια, ο Γκάλης και η σιωπή…

Στον τελικό του Μουντιάλ του 2022 η Γαλλία έχασε από την Αργεντινή του Μέσι παρά την μυθική εμφάνιση του Κιλιάν Εμπαπέ που πέτυχε τρία γκολ. Με …καταρρακωμένο το “εθνικό γόητρο” μερίδα της γαλλικής ακροδεξιάς μέσω οργανωμένων τρολ στα σόσιαλ μίντια επιτέθηκαν στον ποδοσφαιριστή που έλκει την καταγωγή του από το Καμερούν (για την ακρίβεια από την πλευρά του πατέρα του, ενώ η μητέρα του γεννήθηκε στην Αλγερία και μετανάστευσαν αμφότεροι στη Γαλλία) με ρατσιστικά σχόλια, όπως “πίθηκος” και “σκλάβος”, ενώ του ζητούσαν “να επιστρέψει στη ζούγκλα όπου ανήκει”.

Η Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου αντέδρασε άμεσα, στήριξε τον Εμπαπέ και ζήτησε δικαστική έρευνα για τους ιδιοκτήτες των ψευδώνυμων λογαριασμών. Έντονη ήταν και η παρέμβαση του Εμανουέλ Μακρόν. Κατέβηκε στον αγωνιστικό χώρο για να τον παρηγορήσει και μετά την ρατσιστική επίθεση εναντίον του δήλωσε: “Ακόμα ένα γκολ για τον Κιλιάν Εμπαπέ. Αυτή τη φορά ενάντια στον ρατσισμό. Έχεις την πλήρη στήριξή μου. Όταν οι λέξεις επιδιώκουν να υποβαθμίσουν, οι αξίες μας απαντούν: αξιοπρέπεια, σεβασμός και αδελφοσύνη.”

Από την εποχή που ο προπάτορας της γαλλικής ακροδεξιάς Ζαν Μαρί Λεπέν χλεύαζε τον Ζινεντίν Ζιντάν για την αλγερινή καταγωγή του έως σήμερα ελάχιστα έχουν αλλάξει στη Γαλλία. Αλλά όχι μόνο εκεί. Παρόμοιες ρατσιστικές επιθέσεις έχουν δεχθεί κορυφαίοι αθλητές στο Ηνωμένο Βασίλειο (Σάκα, Ρασφορντ,Σάντσο), ιδιαίτερα όταν έχασαν από την Ιταλία στον τελικό του Euro 2020 και τα σόσιαλ μίντια είχαν γεμίσει με emoji μαϊμούδων. Αλλά και ο Λουκάκου στο Βέλγιο ( έχει πει πώς “όταν τα πράγματα πάνε καλά, οι εφημερίδες με λένε “Ρομέλου Λουκάκου, ο Βέλγος επιθετικός”. Όταν παίζω άσχημα, με αποκαλούν “Ρομέλου Λουκάκου, ο Βέλγος επιθετικός με καταγωγή από το Κονγκό”), ενώ ο σπρίντερ Όουεν Ανσάχ που έγινε ο πρώτος Γερμανός που έσπασε το φράγμα των 10 δευτερολέπτων στα 100μ., δέχθηκε κύμα σχολίων που αμφισβητούσαν ότι το ρεκόρ είναι «γερμανικό» λόγω του χρώματός του.

Η 16χρονη Λίζα Ιτόγια της Εθνικής Ομάδας Μπάσκετ U16 είναι καθ΄ημάς το πιό πρόσφατο θύμα παρόμοιου κύματος ρατσισμού. Το γεγονός ότι γεννήθηκε στην Ελλάδα, πήγε σε ελληνικό σχολείο, έμαθε ελληνικά και δηλώνει περήφανη που εκπροσωπεί τη χώρα της, ελάχιστα απασχολεί τα οκνηρά έως παράλυτα φαιά κύτταρα των φασιστοειδών στο ερεβώδες διαδίκτυο. Τα ίδια -και χειρότερα- έχει υποστεί ο Γιάννης Αντετοκούμπο (συμπτωματικά, οι γονείς και των δύο είναι Νιγηριανοί), όπως έχει εξομολογηθεί ο ίδιος για την εφηβεία του στα Σεπόλια. Έπρεπε να φτάσει στο απόγειο της δόξας του στο NBA για να μάθουν να προφέρουν κάποιοι σωστά το όνομά του και να τον αποδεχθούν ως αναγκαίο μέλος της εθνικής μας ομάδας.

Μακάρι η 16χρονη Λίζα να συνεχίσει με το ίδιο σθένος την αθλητική της πορεία και να διαπρέψει, αδιαφορώντας για τον εσμό των ηλίθιων της εγχώριας ακροδεξιάς, όπως έδειξε και με την ανάρτηση- απάντηση στα ρατσιστικά σχόλια. Διότι τότε ίσως βρει περισσότερους υποστηρικτές, όπως βρήκε ο Εμπαπέ στο πρόσωπο του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας. Μέχρι να συμβεί αυτό θα είναι λίγοι εκείνοι που θα καταδικάζουν την άβυσσο των φασιστοειδών και, δυστυχώς, πολλοί αυτοί που θα προσπερνούν το γεγονός ως κάτι που δεν χρειάζεται, δα, και κάποια προβολή ευαισθησίας- και δη σε “πονηρό” προεκλογικό χρόνο.

Ευτυχώς, τα είπε όλα ο Νίκος Γκάλης: “Στηρίζουμε τα κορίτσια και τα αγόρια που ιδρώνουν τα γαλανόλευκα, τα μόνα χρώματα που υπάρχουν για τις Εθνικές μας Ομάδες”. Εν μέρει, με την παρέμβασή του, υποκατέστησε και όσους προτίμησαν να σιωπήσουν. ‘Ή κατέστησε ακόμα πιό ηχηρή την σιωπή τους.