Ζωή Λεμονάκη: Πολύτεκνη μητέρα πέρασε 1η στο Παιδαγωγικό Προσχολικής Εκπαίδευσης στο Ρέθυμνο

Η παιδεία … χρόνια δεν κοιτά και η Ζωή Λεμονάκη, μία πολύτεκνη μητέρα επέστρεψε στα θρανία μετά από χρόνια για να κάνει το όνειρο των σπουδών της πραγματικότητα. Κατάφερε να εισαχθεί πρώτη στη Σχολή Παιδαγωγικών στο Ρέθυμνο στο Τμήμα Προσχολικής Αγωγής αποδεικνύοντας ότι οι στόχοι δεν γνωρίζουν ηλικία ούτε υποχρεώσεις.

Η Ζωή Λεμονάκη, μητέρα πέντε παιδιών ηλικίας από 3 έως 16 ετών, σύμφωνα με το Cretalive.gr κατάφερε να πετύχει την εισαγωγή της στην πρώτη της επιλογή. Μπήκε πρώτη στο Τμήμα Παιδαγωγικής Προσχολικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης, με έδρα το Ρέθυμνο.

Η ίδια κατάφερε και ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση με απολυτήριο Λυκείου 19,4, ενώ παράλληλα απέκτησε πτυχίο Βρεφονηπιοκόμου με βαθμό 19,5.

Έχοντας παντρευτεί σε νεαρή ηλικία, διέκοψε αρχικά την εκπαίδευσή της για να αφοσιωθεί στην ανατροφή της οικογένειάς της. Μετά από χρόνια, πήρε την απόφαση να επιστρέψει στα θρανία από την αρχή, φοιτώντας επιτυχώς και στις τρεις τάξεις του 2ου ΕΠΑΛ, όπου και διακρίθηκε.

Η κ. Λεμονάκη ήταν υιοθετημένη, “κόρη καρδιάς”, όπως λέει η ίδια. Έχασε τη μητέρα της αλλά ο πατέρας της στάθηκε βράχος και σ’ αυτή της την απόφαση.

Αναφερόμενη στις πηγές της εσωτερικής της δύναμης, η ίδια εξομολογείται «στο μαύρο φόντο της ζωής μου, η μαμά μου ήταν η ακτίδα φωτός». Η απώλεια της έφερε κατάθλιψη και αυτοάνοσα. Ξενυχτούσε για να διαβάσει ενώ το νοσοκομείο ήταν μια συχνή στάση σε όλη της τη διαδρομή. Έδινε τη μάχη της με κρίσεις πανικού και αγχώδη διαταραχή αλλά δεν το έβαλε κάτω.

Με τον σύζυγό της έχουν ιδρύσει μία σχολή χορού, όπου γίνονται μαθήματα και για παιδιά με αναπηρία στο Ηράκλειο. Σήμερα, έχοντας την ευθύνη της ανατροφής πέντε παιδιών ηλικίας από 3 έως 16 ετών, υπογραμμίζει πως ο καθοριστικός παράγοντας πίσω από τη δικαίωση των κόπων της υπήρξε η έμπρακτη συμβολή των δικών της ανθρώπων.

«Είναι πολύ σημαντικό να έχεις τη στήριξη της οικογένειας και ιδιαίτερα των παιδιών σου. Παρά τις δυσκολίες, τα κατάφερα», σημειώνει. Το όφειλε, όπως λέει, στη μητέρα της αλλά και τα παιδιά της.  Και ζήτησε από τα νέα παιδιά να μην παρατούν τα όνειρά τους ποτέ.

Η πορεία της αποτελεί μια αδιάψευστη υπενθύμιση ότι η προσπάθεια και η επιμονή δεν οριοθετούνται από χρονικά περιθώρια.