Επστάιν: Πώς παγίδευε τις γυναίκες-Μία πρώην “βοηθός” του μίλησε στο BBC-Συγκλονιστική μαρτυρία

Μία εβδομάδα μετά τον θάνατο του καταδικασμένου για σεξουαλικά εγκλήματα Τζέφρι Επστάιν, η Άνια (ψευδώνυμο) αποφάσισε να μιλήσει δημόσια για την εμπειρία της και να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο, όπως υποστηρίζει, λειτουργούσε το δίκτυο ελέγχου που είχε δημιουργήσει ο Αμερικανός χρηματιστής.

Η γυναίκα, η οποία για χρόνια ζούσε σε διαμέρισμα στο Μανχάταν, το οποίο φέρεται να χρησιμοποιούνταν από τον Επστάιν για τη φιλοξενία γυναικών που κακοποιούνταν, βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπη με την έξωση από τον αδελφό του, Μαρκ Επστάιν, λίγο μετά τον θάνατο του αδελφού του. Ο ίδιος έχει αρνηθεί ότι γνώριζε τις εγκληματικές δραστηριότητες του Τζέφρι Επστάιν.

«Ακόμη προσπαθώ να καταλάβω ότι κακοποιήθηκα για χρόνια», αναφέρει η Άνια, εξηγώντας ότι ο έλεγχος δεν ασκούνταν με εμφανείς τρόπους, αλλά μέσω χειραγώγησης, εξάρτησης και συνεχούς ψυχολογικής πίεσης.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία της, ο Επστάιν είχε δημιουργήσει ένα οργανωμένο σύστημα με «βοηθούς», γυναίκες τις οποίες προσέγγιζε με υποσχέσεις για επαγγελματικές ευκαιρίες, κυρίως στον χώρο του μόντελινγκ. Σταδιακά, φέρεται να περιόριζε την ανεξαρτησία τους, ελέγχοντας τα οικονομικά τους, τις επαφές τους και πολλές πλευρές της καθημερινής τους ζωής.

Η Άνια υποστηρίζει ότι ο Επστάιν εκμεταλλευόταν τις προσωπικές αδυναμίες των γυναικών και καλλιεργούσε την αντίληψη ότι αποτελούσε τη μοναδική τους στήριξη. Όπως αναφέρει, πολλές φορές τις έκανε να αισθάνονται ότι δεν μπορούσαν να φύγουν ή να στραφούν εναντίον του.

Η γνωριμία που άλλαξε τη ζωή της

Η Άνια, που είχε εργαστεί ως μοντέλο στην Ευρώπη για μεγάλους οίκους μόδας, όπως οι Fendi και Chanel, γνώρισε τον Επστάιν μέσω ανθρώπων του χώρου της μόδας.

Η πρώτη τους συνάντηση έγινε στο Παρίσι. Εκεί, σύμφωνα με τη μαρτυρία της, ο Επστάιν προσπάθησε να κερδίσει την εμπιστοσύνη της, δείχνοντας ενδιαφέρον για τους στόχους και τα όνειρά της. Παράλληλα, της έδινε την εντύπωση ότι θα μπορούσε να τη βοηθήσει να εξελιχθεί επαγγελματικά.

Η ίδια περιγράφει τη διαδικασία ως μια «οργανωμένη παγίδα», υποστηρίζοντας ότι οι υποσχέσεις για καριέρα χρησιμοποιήθηκαν ως μέσο προσέγγισης και ελέγχου.

Η σταδιακή απομόνωση και ο έλεγχος

Όπως αναφέρει, ο Επστάιν άρχισε σταδιακά να δημιουργεί μια σχέση εξάρτησης. Η Άνια υποστηρίζει ότι δεν είχε δικό της οικονομικό υπόβαθρο, τραπεζικό λογαριασμό ή ανεξάρτητη κατοικία, με αποτέλεσμα να εξαρτάται από εκείνον.

Η ίδια περιγράφει ένα περιβάλλον όπου οι γυναίκες έπρεπε να είναι διαθέσιμες 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, ενώ ο Επστάιν φέρεται να χρησιμοποιούσε απειλές, ενοχές και φόβο για να διατηρεί τον έλεγχο.

Παρόμοια εικόνα περιέγραψε και η πρώην βοηθός του Σάρα Κέλεν, η οποία έχει μιλήσει για τον τρόπο με τον οποίο ο Επστάιν δημιουργούσε εξάρτηση γύρω από τα θύματά του.

Καταγγελίες για κακοποίηση και χειραγώγηση

Η Άνια υποστηρίζει ότι ο Επστάιν την κακοποίησε σεξουαλικά και ότι χρησιμοποίησε διάφορες μορφές πίεσης ώστε να διατηρεί την εξουσία πάνω της.

Όπως αναφέρει, συγκέντρωνε υλικό που μπορούσε να χρησιμοποιήσει εναντίον των γυναικών, δημιουργώντας έναν ακόμη μηχανισμό φόβου. Παράλληλα, σύμφωνα με την ίδια, τις ενθάρρυνε να γράφουν μηνύματα ευγνωμοσύνης προς εκείνον, τα οποία λειτουργούσαν ως μέσο ψυχολογικού ελέγχου.

Η Άνια περιγράφει επίσης ότι ο Επστάιν προσπάθησε να αλλάξει την εικόνα της, ακόμη και μέσω παρεμβάσεων στο σώμα της, αναφέροντας ότι υποβλήθηκε σε διαδικασίες που της άφησαν μόνιμα σημάδια.

«Ένα ολόκληρο σύστημα κακοποίησης»

Η ίδια θεωρεί πως το μεγαλύτερο βάρος που κουβαλά είναι ότι, όπως λέει, εξαναγκάστηκε να φέρει και άλλες γυναίκες στον κύκλο του Επστάιν.

«Είχε δημιουργήσει ένα ολόκληρο σύστημα κακοποίησης που εξυπηρετούσε τον ίδιο», αναφέρει, υποστηρίζοντας ότι η δύναμη και οι γνωριμίες του έκαναν πολλά θύματα να αμφιβάλλουν για τη δυνατότητά τους να μιλήσουν.

Η Άνια και άλλες γυναίκες που κατήγγειλαν τον Επστάιν έλαβαν αργότερα αποζημίωση από το Ταμείο Αποζημίωσης Θυμάτων Επστάιν, το οποίο δημιουργήθηκε για την υποστήριξη των επιζωσών.

Σήμερα, η ίδια λέει ότι αποφάσισε να μιλήσει ώστε να βοηθήσει άλλους ανθρώπους να αναγνωρίσουν παρόμοια μοτίβα κακοποιητικής συμπεριφοράς, χειραγώγησης και ελέγχου.