Σπιτονοικοκυρά Σταυρούλας Λεβεντάκη: Είχε παράπονα από τον 43χρονο ενοικιαστή

Συγκλονισμένη παραμένει η τοπική κοινωνία στα Χανιά, μετά την υπόθεση εξαφάνισης και τελικά θανάτου της Σταυρούλας Λεβεντάκη. Την δολοφονία ομολόγησε ο 43χρονος Σκοπιανός ενοικιαστής της 45χρονης, στον οποίο μίσθωνε το σπίτι της στο Βαρύπετρο.

Σκηνές αρχαίας τραγωδίας σημειώθηκαν στο τελευταίο «αντίο» της Σταυρούλας Λεβεντάκη στα Χανιά, με τους συγγενείς της να ζητούν δικαίωση για την δολοφονία της άτυχης 45χρονης. Στον αντίποδα, η σύζυγος του Σκοπιανού επιμένει να στηρίζει τον σύζυγό της, υποστηρίζοντας ότι ο 43χρονος είναι αθώος και αναγκάστηκε να ομολογήσει το έγκλημα επειδή δεχόταν απειλές για τη ζωή του και φοβόταν.

Ο 43χρονος στην ομολογία του είχε υποστηρίξει ότι είχε ερωτική σχέση με το θύμα στο παρελθόν. Τη μοιραία μέρα της 30ης Μαΐου, όταν η 45χρονη εξαφανίστηκε – και όπως αποκαλύφθηκε, δολοφονήθηκε – ο Σκοπιανός είπε ότι η Σταυρούλα Λεβεντάκη επισκέφτηκε το σπίτι της, το οποίο της νοίκιαζε προκειμένου να κάνει έλεγχο. Εκεί οι δύο τους, φέρονται να κατανάλωσαν αλκοόλ με αποτέλεσμα η 45χρονη να τον πλησιάσει ερωτικά – όπως είπε ο Σκοπιανός – και στη συνέχει να τον απειλήσει ότι θα τα πει όλα στη σύζυγό του.

Αυτό φέρεται να ήταν και το κίνητρο του 43χρονου για να διαπράξει το φονικό, σύμφωνα με τις αρχές. Ωστόσο, συγγενείς και κοντινοί άνθρωποι της Σταυρούλας Λεβεντάκη αποκλείουν αυτό το σενάριο, κάνοντας λόγο για μια πολύ οργανωτική και αυστηρή γυναίκα. Μάλιστα, μιλώντας στο Live News, η σπιτονοικοκυρά της 45χρονης αποκάλυψε ότι το θύμα είχε προβλήματα και παράπονα από τον ενοικιαστή της, ενώ πολλές φορές της είχε πει ότι θέλει να τον διώξει από το σπίτι της.

«Τη Σταυρούλα τη γνώρισα πριν από τρεις μήνες. Ήταν ένα υπέροχο παιδί. Μαζεμένο, σεμνό. Της άρεσε όταν έβρισκε κουβέντα να κουβεντιάσει, πάντα είχε κάτι καλό να πει. Και πάντα στην κουβέντα της το πρόβλημά της ήτανε το σπίτι της. Η βίλα της, όπως την έλεγε. Και το ότι… αυτός που κατοικούσε εκεί δεν την πρόσεχε. Είχε μεγάλη στενοχώρια για αυτό, πάρα πολύ μεγάλη. Μου έλεγε, ‘Έχεις, έχεις δει’ μου λέει ‘να κάθονται σε ένα τέτοιο σπίτι και να… έχουνε τα παπούτσια στους τοίχους;’ Αυτό το πράγμα το έλεγε και το ξανάλεγε, δηλαδή με αρβύλες, με παπούτσια αυτά του στρατού και λοιπά, έτσι, στους τοίχους. ‘Αυτό’ μου λέει ‘δεν το αντέχω. Δεν το αντέχω’. Της λέω ‘να τον βγάλεις έξω’. Να τον βγάλεις έξω. Δεν μπορεί να βγάλει αυτός εσένα έξω. Να τον βγάλεις έξω, της λέω. Εγώ δεν θα τον ανεχόμουν αυτό το πράγμα.

Σε άλλη πάλι δεδομένη στιγμή πάλι το ίδιο. Στην κουβέντα της με το σπίτι. Αυτό το πράγμα την απασχολούσε πάρα πολύ. Αυτό που θέλω να πω είναι, αγαπούσε αυτό το σπίτι πάρα πολύ. Δεν ξέρω τους λόγους, το αγαπούσε. Ενώ μία γκαρσονιέρα που είχε και την νοικιάζει σε μία…Όμως, αυτό το σπίτι το έλεγε ‘βίλα’. Ποτέ δεν είπε τη φράση ‘σπίτι’. Πάντα έλεγε ‘βίλα’. Αφού στην αρχή, λέω κι εγώ ‘μα βίλα; Και γιατί νοικιάζει;’ Και όμως, όταν πρωτομπήκε στο σπίτι μου, ε… αυτό που έκανε ήταν να αναστενάξει, μάλλον να πάρει μια βαθιά έτσι αναπνοή και να πει ‘πω-πω-πω, πολύ καλό κλίμα εδώ μέσα, καλή ατμόσφαιρα’.

Σαν να της είχε λείψει αυτό από τη ζωή της, ήταν στενοχωρημένη, προβληματισμένη. Πάντα μόνη, ποτέ μα ποτέ κανείς δεν ήρθε στο σπίτι. Έβγαινε, έμπαινε, πήγαινε να πάρει καφέ, πήγαινε και στο χωριό, είχε μεγάλο βάρος με τους γονείς της. Πολύ μεγάλο βάρος. Δηλαδή είναι αυτό που λέμε ‘δεν το αντέχω πια, δεν μπορώ πια’. Σαν να ήταν μόνη της, ας πούμε, να μην είχε αδερφό. Σαν να ήταν μόνη της» είπε η σπιτονοικοκυρά της Σταυρούλας Λεβεντάκη.