Ο “Βυσσινόκηπος” και η δημοσιογραφία που (σε) πάει παντού…
Αφίσσα από την παράσταση του Τσεχωφικού “Βυσσινόκηπου” που ανέβηκε προ ετών στο ΚΘΒΕ
✨Η ερμηνεία του Τσέχωφ στο θέατρο δεν υποστηρίζει πολιτικά κόμματα, καθώς η ευθύνη για τα μηνύματα ανήκει στον συγγραφέα, όχι στους ηθοποιούς.
✨Η δημοσιογραφική εμπειρία δεν εξασφαλίζει πολιτική θέση, όπως δείχνουν τα παραδείγματα από διάφορους τομείς και την ανάμιξη δημοσιογράφων στις εκλογές του 2023.
✨Πολλοί δημοσιογράφοι έγιναν βουλευτές λόγω αναγνωρισιμότητας, συχνά μετά από προώθηση κομματικών αφηγήσεων μέσω της δουλειάς τους στη δημοσιογραφία.
✨Η τοποθέτηση δημοσιογράφου σε κυβερνητική θέση αμφισβητεί την αξιοπιστία τόσο της δημοσιογραφίας όσο και της πολιτικής, προκαλώντας ανησυχίες για τον ρόλο τους.
Πόσο πιθανό είναι ένας ηθοποιός να ερμηνεύει τον Τσέχωφ στο θέατρο κατά τρόπο που να υποστηρίζει ένα πολιτικό κόμμα; Μπορεί ο Βυσσινόκηπος ως αριστουργηματικό έργο, που παρουσιάστηκε πριν 122 χρόνια στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας, να σφύζει από μηνύματα κατά της ανισότητας και για τον ρόλο της αριστοκρατίας της εποχής, ωστόσο την …ευθύνη γι΄ αυτό φέρει ο συγγραφέας και όχι, για παράδειγμα, η Κριστίν Σκοτ Τόμας που υποδύθηκε την Ρανέφσκαγια ή ο Κέννεθ Μπράνα που έπαιξε τον Λοπάχιν.
Κατ’ ανάλογία, ένας χειρουργός δεν σώζει ζωές αριστερών ή δεξιών ασθενών κατ΄ επιλογή και ένας δικηγόρος δεν υπερασπίζεται μόνο με δήλωση πολιτικών φρονημάτων του πελάτη του. Δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο με τους δημοσιογράφους. Στις εκλογές του 2023 (όπως εύστοχα θυμίζει ο Θαν. Μαυρίδης στο liberal) 67 δημοσιογράφοι βρέθηκαν σε κομματικά ψηφοδέλτια, οι 25 εξελέγησαν. Κάποιοι εξ αυτών διένυσαν άμεμπτο δημοσιογραφικό βίο και αναγνωρίστηκαν για τη δουλειά τους. Άλλοι, όμως, συστηματικά και μεθοδικά λειτούργησαν ως προωθητές συγκεκριμένων απόψεων που, όλως τυχαίως, συνέπιπταν με κομματικά ή και κυβερνητικά αφηγήματα, ενίοτε προετοίμαζαν το έδαφος και “εκπαίδευαν” την κοινή γνώμη.
Μία εξαιρετική δημοσιογραφική θητεία στο δικαστικό ρεπορτάζ δεν σημαίνει ότι μπορεί να σε οδηγήσει στο χαρτοφυλάκιο του υπουργού Δικαιοσύνης, στο ναυτιλιακό ρεπορτάζ δεν δε καθιστά άξιο για το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και στο αστυνομικό ρεπορτάζ δεν σε οδηγεί δικαιωματικά στη θέση του Χρυσοχοϊδη.
Δυστυχώς, οι περισσότεροι δημοσιογράφοι εκλέγονται βουλευτές λόγω της αναγνωρισιμότητάς τους που δεν συμβαδίζει πάντοτε με την επαγγελματική αξιοσύνη τους. Επιλέγονται, δε, συχνά, επειδή έχουν συνδράμει έμμεσα ή κραυγαλέα στην αύξηση της επιρροής κομματικών θέσεων και διότι η δημοσιογραφία λειτουργεί ενίοτε ως φουαγιέ για την πολιτική.
Το είχε πει -αν και με άλλη πρόθεση- ο θρυλικό Φρέντυ Γερμανός: “Η δημοσιογραφία σε πάει παντού, αρκεί να την εγκαταλείψεις εγκαίρως”.
Η επισήμανση δεν αφορά έναν αλλά αρκετούς και δεν συνδέεται μόνο με ένα κόμμα αλλά με αρκετά. Έχει καταστεί σύνηθες και σχεδόν αυτονόητο. Κακώς. Γι΄ αυτό, το σκεπτικό που διακινήθηκε από την κυβέρνηση για την τοποθέτηση δημοσιογράφου, με επαγγελματική σκευή την θητεία του στο οικονομικό ρεπορτάζ, στον θώκο του υφυπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, αδικεί τον ίδιο, ευτελίζει τη δημοσιογραφία αλλά και την πολιτική. Αν διαπρέψει ή όχι, θα το δούμε…
Σ.Κ
SiteDesign