Νέα πρόσωπα, το στοίχημα του Τσίπρα- και ο κίνδυνος που καραδοκεί

Το ΠΑΣΟΚ αναφέρεται σε “μεταμφιεσμένο ΣΥΡΙΖΑ” για να χαρακτηρίσει την ΕΛ.Α.Σ, η Ν.Δ μιλά για “ΣΥΡΙΖΑ με άλλο ΑΦΜ” και οι πρώην σύντροφοι του Αλέξη Τσίπρα βάλλουν κατά ριπάς με πρωταγωνιστή τον Καρανίκα που οφείλει οτιδήποτε είναι στη δημόσια σφαίρα στην τύχη του να ανήκει για ένα διάστημα στη νεανική παρέα του πρώην πρωθυπουργού.

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Εάν επιτύχει ή όχι τους φιλόδοξους στόχους της η Συμπαράταξη του Τσίπρα μένει να το δούμε. Ωστόσο είναι ανακριβής οποιαδήποτε προσπάθεια ταύτισης του νέου εγχειρήματος με τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ και η τελευταία συνεδρίαση της Κ.Ε του κόμματος το επιβεβαίωσε.

“Δίπλα” στην ΕΛ.ΑΣ ψήφισε η μεγάλη πλειονότητα των μελών της, κι αυτό από μόνο του επιβεβαιώνει δύο πράγματα: πώς αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τον φυσικό ηγέτη του δεν μπορεί να προκόψει πολιτικά και εκλογικά, και ότι επιδιώκει να προσχωρήσει σε ένα κόμμα στο οποίο δεν έχει συμπεριληφθεί.

Η δε Συμπαράταξη του Τσίπρα, σχολιάζοντας σχετικά, επισημαίνει πώς ούτε ενεργή κοινοβουλευτικά ομάδα θέλει να έχει, ούτε μπορεί να υπογράψει την ιδρυτική της διακήρυξη οιοσδήποτε δεν έχει κλείσει οριστικά την πόρτα στον πολιτικό χώρο όπου ανήκε. Άρα, όσοι τολμήσουν να παραδώσουν τις βουλευτικές τους έδρες και τις κομματικές τους ταυτότητες μπορεί (…) να πάρουν θέση- αλλά όχι στις πρώτες σειρές.

Σκληρό; Άδικο; Ίσως. Απολύτως αναγκαίο, όμως, για να μην μπορεί κανείς να μιλά για “μεταμφιέσεις” και άλλα τινά.

Η ΕΛ.Α.Σ θα μπορέσει να σταθεί στον πολιτικό ανταγωνισμό και να βρει διαύλους επικοινωνίας με το εκλογικό σώμα (κυρίως τους ψηφοφόρους που έχουν στηλώσει τα πόδια τους στη “γκρίζα ζώνη” και την αποχή) μόνο εφόσον αποδείξει ότι εκκινεί από νέα αφετηρία. Με πρόγραμμα, ύφος πολιτικής, και νέα πρόσωπα.

Ως προς το τελευταίο ήδη παρατηρείται κάτι ενδιαφέρον. Η πλειονότητα των στελεχών που εμφανίζονται σιγά σιγά από το παραβάν είναι “νέες είσοδοι” στην πολιτική κονίστρα, ή με κάποια πολιτική εμπειρία, μεν, δίχως, από την άλλη, βαριά ένσημα. Τι σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ (και δη της διακυβέρνησης) έχουν ο Αλεξάκος, ο επιχειρηματίας Νταφόπουλος, ο Νυφούδης, ο Αλεξάκος, ο Σαουλίδης, η Παπαδοπούλου, ο Μπαλασούκας και πολλοί ακόμα, τα ονόματα των οποίων τώρα αρχίζουμε και μαθαίνουμε;

Θα πετύχουν; Δεν το ξέρουμε. Όμως, από μόνο του έχει ενδιαφέρον, σε μία περίοδο που η πολιτική αντιπαράθεση γίνεται ολοένα και περισσότερο τοξική και ευτελίζεται και οι απογοητευμένοι ψηφοφόροι έλκονται από τον πεσιμισμό, την παραίτηση και, ακόμα χειρότερα, έναν λαϊκιστικό (δήθεν) αντισυστημισμό, να βλέπεις νέα πρόσωπα να επιθυμούν να ανέβουν στην κεντρική σκηνή.

Λογικά σκέφτεται κανείς την εποχή που ο Ανδρέας Παπανδρέου έβαζε στο κάδρο (μαζί με αγωνιστές κατά της Χούντας) πολιτικά στελέχη που περιέγραψε με τη γνωστή ιστορική ατάκα περί “θυρωρών” ο μακαρίτης ο Κατσιφάρας. Αλλά και ο Κυριάκος Μητσοτάκης , το 2016, έφερε στην πρώτη γραμμή (μαζί με το μισό σημιτικό ΠΑΣΟΚ) νεότερες στελέχη της κεντροδεξιάς. Ποιός γνώριζε, τότε, τον Κυρανάκη που θα είναι Γραμματέας του κόμματος, τη Σοφία Ζαχαράκη, τη Δόμνα Μιχαηλίδου, τον Λιβάνιο, τον Σκέρτσο, τον Γεραπετρίτη και πολλούς ακόμα;

Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που ο Τσίπρας πρέπει να ζυγίσει πολύ σε ποιό βαθμό η συμπερίληψη μέρους του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί πράγματι να ενισχύσει την ΕΛ.Α.Σ ή να την μετατρέψει σε έναν ΣΥΡΙΖΑ της νέας εποχής.

Διότι οι εποχές αλλάζουν, ενίοτε, όμως, τα “χούγια” παραμένουν. Η “ασθένεια” των ομαδοποιήσεων με μικρά φέουδα μέσα στο κόμμα είδαμε που κατέληξε. Κι αν ο ίδιος έμαθε, είναι αμφίβολο εάν έχουν μάθει και οι άλλοι…