Οι πολιτικές start up του μέλλοντος και ο Τσίπρας
✨Το πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα προκαλεί συζητήσεις σχετικά με το αν αποτελεί κόμμα ή προσωπικό πρότζεκτ, με μοναδικά χαρακτηριστικά στην ελληνική πολιτική σκηνή.
✨Προηγούμενες προσπάθειες πολιτικών να δημιουργήσουν προσωπικά κόμματα απέτυχαν, ειδικά στη δεξιά και κεντροαριστερή παράταξη, με περιορισμένο ή μηδαμινό πολιτικό αποτύπωμα.
✨Ο Τσίπρας είναι ο πρώτος πρώην πρωθυπουργός της Αριστεράς που επιχειρεί να ιδρύσει κόμμα με σαφή στόχο τη διακυβέρνηση και την επιστροφή στην εξουσία.
✨Εάν το εγχείρημα πετύχει, μπορεί να ανατρέψει τον παραδοσιακό τρόπο δημιουργίας και εξέλιξης των πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα, δημιουργώντας νέα πολιτικά μοντέλα.
Είναι κόμμα ή προσωπικό πολιτικό πρότζεκτ; Και αν πρόκειται για το δεύτερο, ποια είναι τελικά η διαφορά με το πρώτο; Μήπως τα προσωπικά πολιτικά πρότζεκτ είναι η επόμενη μορφή κόμματος σε μία εποχή όπως η δική μας στην οποία κυριαρχεί η επικοινωνία και η εικόνα;
Σε κάθε περίπτωση η σχετική συζήτηση για τον κόμμα Τσίπρα φουντώνει. Γι’ αυτό και είναι η ώρα να θυμηθούμε μερικές “πρωτιές” που κατοχυρώνει η ΕΛ.Α.Σ οι οποίες είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες για τους πολιτικούς επιστήμονες του σήμερα και τους ιστορικούς του αύριο.
Στο παρελθόν πολλοί “πρωθυπουργίσιμοι” πολιτικοί (που διέθεταν, δηλαδή, ηγετικό προφίλ και είχαν φιλοδοξίες να κυβερνήσουν) αποπειράθηκαν να “αυτονομηθούν” πολιτικά και να ψάξουν τη γη της επαγγελίας μέσω των δικών τους προσωπικών “οχημάτων”.
Απέτυχαν άπαντες: Και ο Αντώνης Σαμαράς, και ο Δημήτρης Αβραμόπουλος και η Ντόρα Μπακογιάννη. Ειδικά οι δύο τελευταίοι απέτυχαν εκκωφαντικά, τα κόμματα που ίδρυσαν ουσιαστικά δεν απασχόλησαν την κοινωνία πέρα από μερικούς μήνες. Σύντομα, δε, αμφότεροι επανήλθαν στο δεξιό μαντρί.
Ολοι οι παραπάνω προέρχονταν φυσικά από το χώρο της δεξιάς. Στο κεντροαριστερό χώρο, ανάλογα εγχειρήματα ήταν ακόμα πιο αδύναμα. Στη Βουλή εκπροσωπήθηκε μόνο το σχήμα του αείμνηστου Δημήτρη Τσοβόλα (ΔΗΚΚΙ), αλλά είχαν ελάχιστο ως μηδαμινό αποτύπωμα.
Στην (μη) κομμουνιστική Αριστερά, πριν το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, τέτοιου είδους αποφάσεις δεν παίρνονταν εύκολα. Και όταν λαμβάνονταν, ουσιαστικά δεν άλλαζαν πολλά σε σχέση με τα παλιά σχήματα. Σήμερα βέβαια υπάρχουν πολλές ενεργές διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ (από την Πλεύση Ελευθερίας μέχρι το Μέρα 25) αλλά καμία δεν έχει τη φιλοδοξία της εξουσίας.
Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παρακάτω το εγχείρημα Τσίπρα παρουσιάζει μοναδικότητες.
Για πρώτη φορά στη Μεταπολίτευση (μετά φυσικά την ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή) αποπειράται να δημιουργήσει δικό του πολιτικό κόμμα πρώην Πρωθυπουργός.
Ο Πρωθυπουργός αυτός έχει το “προνόμιο” να είναι ο μοναδικός στην πολιτική ιστορία της χώρας που προέρχεται από την “κυρίως” Αριστερά, ουσιαστικά από τη μετεξέλιξη του ΚΚΕ Εσωτερικού.
Ο Τσίπρας, την ίδια ώρα, έχει ξεκάθαρο, διακηρυγμένο στόχο τη διακυβέρνηση του τόπου και τη δική του επιστροφή στο Μαξίμου για μία δεύτερη θητεία/ ευκαιρία.
Τούτα είναι στοιχεία που καθιστούν το εγχείρημα Τσίπρα πρωτοφανέρωτο και δύσκολα συγκρίσιμο με οποιοδήποτε άλλο αντίστοιχο στο παρελθόν. Οσοι, λοιπόν, επιχειρούν να το κρίνουν με αναδρομές στη σύγχρονη ιστορία, μάλλον ματαιοπονούν διότι ανάλογο ιστορικό προηγούμενο δεν υπάρχει.
Και αν τελικά πετύχει το εγχείρημα αυτό (πράγμα που αυτή την ώρα μόνο απίθανο δεν θεωρείται) δεν αποκλείεται να αλλάξει εντελώς ο τρόπος με τον οποίο δημιουργούνται και εξελίσσονται τα πολιτικά κόμματα στο μέλλον. Ίσως δε από πολιτικά υποκείμενα συλλογικής δράσης με δημοκρατικές διαδικασίες να μετατραπούν σε αμιγώς προσωπικά στοιχήματα που θα προσομοιάζουν σε πολιτικές start up παρά σε κόμματα όπως τα ξέραμε μέχρι σήμερα.
Σε κάθε περίπτωση γράφεται ιστορία. Ποιο πρόσημο αυτή θα έχει θα το μάθουμε μετά από μερικά χρόνια. Το project Τσίπρα θα καθορίσει αυτό το δρόμο.
SiteDesign