Ανάλυση CNN: ΗΠΑ και Ιράν μπροστά στον αναγκαστικό συμβιβασμό μιας συμφωνίας

Όπως αναφέρει σε ανάλυση του το CNN παρά τη ρητορική έντασης και τις στρατιωτικές κινήσεις, η πραγματικότητα του πολέμου και των συνεπειών του οδηγεί ΗΠΑ και Ιράν προς έναν αναγκαστικό συμβιβασμό: τη σύναψη συμφωνίας μέσω των νέων διαπραγματεύσεων.

Για την αμερικανική πλευρά, υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, η πίεση είναι κυρίως εσωτερική. Η αύξηση του πληθωρισμού, η άνοδος των τιμών ενέργειας και η δυσαρέσκεια της εκλογικής βάσης καθιστούν μια συμφωνία πολιτικά αναγκαία. Οι κινήσεις κλιμάκωσης, όπως ο αποκλεισμός ιρανικών λιμανιών, φαίνεται να εντάσσονται σε μια τακτική ενίσχυσης της διαπραγματευτικής ισχύος, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτουν την επείγουσα ανάγκη για αποτέλεσμα. Η ασάφεια στη στάση του Τραμπ λειτουργεί ως εργαλείο πίεσης, έχει όμως όρια και ενδέχεται να εκληφθεί ως ένδειξη αδυναμίας.

Για το Ιράν, η ανάγκη συμφωνίας είναι ακόμη πιο άμεση. Παρά τις επικοινωνιακές επιτυχίες, η χώρα έχει υποστεί σημαντικές στρατιωτικές και πολιτικές απώλειες, ενώ οι εκτεταμένοι βομβαρδισμοί έχουν πλήξει κρίσιμες υποδομές και την ηγετική του δομή. Η περιφερειακή του θέση έχει αποδυναμωθεί αισθητά, με τις σχέσεις του με γειτονικά κράτη να επιβαρύνονται και την ικανότητά του να προβάλλει ισχύ να περιορίζεται. Η επιβίωση και όχι η υπεροχή αποτελεί πλέον το βασικό του αφήγημα.

Παρά τα παραπάνω, οι συγκλίσεις στις διαπραγματεύσεις είναι αξιοσημείωτες. Υπάρχει κοινή κατανόηση για την ανάγκη επαναλειτουργίας των Στενών του Ορμούζ, καθώς και συμφωνία επί της αρχής για περιορισμό του πυρηνικού προγράμματος. Η βασική διαφωνία αφορά τη διάρκεια ενός μορατόριουμ στον εμπλουτισμό ουρανίου, με τις διαφορές να θεωρούνται διαχειρίσιμες. Τεχνικές λύσεις, όπως η διεθνής επιτήρηση ή η μεταφορά πυρηνικού υλικού, προσφέρουν διέξοδο χωρίς να θίγεται άμεσα το ζήτημα της κυριαρχίας.

Τα βασικά εμπόδια εντοπίζονται λιγότερο στην ουσία και περισσότερο στην πολιτική διαχείριση της συμφωνίας. Και οι δύο πλευρές χρειάζονται ένα αποτέλεσμα που να μπορεί να παρουσιαστεί ως «νίκη» στο εσωτερικό τους. Αυτό επηρεάζει τη ρητορική, τη διαπραγματευτική στάση και τη διαχείριση των επιμέρους ζητημάτων.

Παράγοντες όπως το Ισραήλ και οι περιφερειακές ισορροπίες παραμένουν ασταθείς και ενδέχεται να επηρεάσουν τη διαδικασία, χωρίς όμως να αναιρούν τη βασική δυναμική σύγκλισης. Συνολικά, εκτός απροόπτου, η πιθανότητα συμφωνίας εμφανίζεται μεγαλύτερη από εκείνη μιας νέας γενικευμένης σύγκρουσης, καθώς το κόστος της συνέχισης του πολέμου καθίσταται ολοένα και πιο δυσβάσταχτο και για τις δύο πλευρές.