CNN: H πολιτική Τραμπ δοκιμάζεται στη Μέση Ανατολή-Το “σκληρό μάθημα” του Ιράν

Η κλιμάκωση της έντασης με το Ιράν εξελίσσεται σε μία από τις πιο κρίσιμες δοκιμασίες για τη δεύτερη προεδρική θητεία του Τραμπ, αναδεικνύοντας τα όρια μιας στρατηγικής που βασίζεται στην πίεση, την ισχύ και την επιβολή, σύμφωνα με ανάλυση του CNN.

Σε ένα διεθνές περιβάλλον που γίνεται ολοένα πιο σύνθετο και απρόβλεπτο, η προσέγγιση του Αμερικανού προέδρου φαίνεται να συναντά εμπόδια που δεν μπορούν εύκολα να ξεπεραστούν. Η κρίση με το Ιράν λειτουργεί ως ένα σκληρό τεστ για την αποτελεσματικότητα αυτής της στρατηγικής.

Η «μέγιστη πίεση» και τα όριά της

Η εξωτερική πολιτική του Τραμπ δεν υπήρξε ποτέ συμβατική. Από την πρώτη του θητεία, επέλεξε να κινηθεί εκτός των παραδοσιακών διπλωματικών πλαισίων, υιοθετώντας τη λογική της «μέγιστης πίεσης» μέσω οικονομικών κυρώσεων και στρατιωτικών απειλών.

Στην περίπτωση του Ιράν, η προσέγγιση αυτή φαίνεται να φτάνει στα όριά της. Η σύγκρουση κλιμακώθηκε με στόχο την αποδυνάμωση της Τεχεράνης και την αναδιαμόρφωση της ισορροπίας δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, το Ιράν δεν υπέκυψε, επιδεικνύοντας ανθεκτικότητα και αξιοποιώντας τα στρατηγικά του πλεονεκτήματα.

Καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει η επιρροή του σε κρίσιμες θαλάσσιες οδούς, όπως το Strait of Hormuz, γεγονός που του επιτρέπει να ασκεί πίεση όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και στην παγκόσμια οικονομία.

Ο Τραμπ βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα δύσκολο δίλημμα: είτε να προχωρήσει σε περαιτέρω κλιμάκωση, με τον κίνδυνο σοβαρών απωλειών και οικονομικών επιπτώσεων, είτε να αναζητήσει διπλωματική διέξοδο, κάτι που ενδέχεται να εκληφθεί ως υποχώρηση.

Και οι δύο επιλογές έχουν υψηλό πολιτικό κόστος, ιδιαίτερα σε μια περίοδο έντονης πόλωσης στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

Οι σύμμαχοι και τα όρια της επιρροής

Η στάση των συμμάχων αποκαλύπτει επίσης τα όρια της αμερικανικής επιρροής. Οι χώρες του NATO εμφανίζονται επιφυλακτικές απέναντι σε μια σύγκρουση που δεν σχεδιάστηκε συλλογικά και δεν εξυπηρετεί απαραίτητα τα δικά τους συμφέροντα.

Η δυσκολία εξασφάλισης διεθνούς στήριξης πλήττει την εικόνα της αμερικανικής ηγεμονίας και ενισχύει την αίσθηση ότι η εποχή της μονομερούς δράσης υποχωρεί.

Τα διδάγματα από την Κίνα

Την ίδια ώρα, η αντιπαράθεση με την Κίνα έχει ήδη δείξει ότι η οικονομική ισχύς δεν αποτελεί πλέον αποκλειστικό προνόμιο της Δύσης. Το Πεκίνο έχει αποδείξει ότι μπορεί να απαντήσει αποτελεσματικά σε πιέσεις, αξιοποιώντας στρατηγικά εργαλεία όπως οι σπάνιες γαίες και η επιρροή του στις παγκόσμιες αγορές.

Το Ιράν φαίνεται να έχει αντλήσει πολύτιμα διδάγματα από αυτή την εμπειρία, υιοθετώντας μια στρατηγική που εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες των αντιπάλων του.

Ανιστέκεται η κοινή γνώμη στις πολιτικές Τραμπ

Η εικόνα του Τραμπ ως «ισχυρού άνδρα» δοκιμάζεται και σε άλλα μέτωπα. Η πολιτική του παρέμβαση στην Ευρώπη, και ειδικότερα η στήριξή του προς τον Βίκτορ Όρμπαν, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Η ήττα του Όρμπαν υποδηλώνει ότι ακόμη και οι πιο εδραιωμένοι ηγέτες δεν είναι άτρωτοι απέναντι στη φθορά της εξουσίας. Επιπλέον, αποδυναμώνει το δίκτυο συμμάχων του Τραμπ στην Ευρώπη, περιορίζοντας την ικανότητά του να επηρεάζει τις εξελίξεις στην γηραιά ήπειρο.

Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, η κατάσταση δεν είναι λιγότερο περίπλοκη. Οι πολιτικές του Τραμπ συναντούν αυξανόμενη αντίσταση, τόσο από την κοινή γνώμη όσο και από τους θεσμούς.

Η κοινή γνώμη τον ανάγκασε να υποχωρήσει σχετικά με το πρόγραμμα μαζικών απελάσεων μετά τη δολοφονία δύο Αμερικανών από ομοσπονδιακούς πράκτορες στη Μινεσότα νωρίτερα φέτος. Και η αποτυχία των περισσότερων προσπαθειών του Τραμπ να χρησιμοποιήσει το νόμο για να τιμωρήσει τους πολιτικούς του αντιπάλους που οδήγησαν στην απόλυση της γενικής εισαγγελέως Παμ Μπόντι δείχνει ότι τουλάχιστον ορισμένα συνταγματικά όρια εξακολουθούν να τον περιορίζουν, τονίζει το αμερικανικό ειδησεογραφικό μέσο.

Ακόμη και ο Πάπας Λέων XIV που εξόργισε τον Αμερικανό πρόεδρο με την ανοιχτή αντίθεσή του στον πόλεμο στο Ιράν , παρακινήθηκε να δηλώσει τη Δευτέρα δεν φοβάται «καθόλου την κυβέρνηση Τραμπ».

Η ίδια η ρητορική του Τραμπ, που συχνά υποδηλώνει μια σχεδόν απόλυτη αντίληψη της εξουσίας, ενδέχεται να λειτουργεί εις βάρος του. Η παλαιότερη φράση του ότι «μόνο η δική του ηθική» τον περιορίζει αποκαλύπτει μια προσέγγιση που συγκρούεται με την πραγματικότητα των αμερικανικών θεσμών αλλά και των διεθνών ισορρπιών και του παγκόσμιου συσχετισμού ισχύος.

Το δόγμα της ισχύος και της κλιμάκωσης του Τραμπ εκφράστηκε με τον καλύτερο τρόπο από τον αναπληρωτή επικεφαλής του προσωπικού του Λευκού Οίκου, Στίβεν Μίλερ.

Ο κόσμος στην εποχή του Τραμπ

«Ζούμε σε έναν κόσμο, στον πραγματικό κόσμο… που κυβερνάται από τη δύναμη, που κυβερνάται από τη βία, που κυβερνάται από την εξουσία», δήλωσε ο Μίλερ στον Τζέικ Τάπερ του CNN τον Ιανουάριο, εν μέσω της ευφορίας του Λευκού Οίκου για τη τότε σύλληψη του ισχυρού άνδρα της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο.

Συνολικά, η κρίση στο Ιράν αποκαλύπτει τα όρια μιας πολιτικής που βασίζεται αποκλειστικά στην ισχύ και την επιβολή. Σε έναν κόσμο όπου οι αντίπαλοι είναι πιο προετοιμασμένοι και οι σύμμαχοι πιο επιφυλακτικοί, ο Τραμπ βρίσκεται αντιμέτωπος με την πρόκληση να επαναπροσδιορίσει την προσέγγισή του, διαφορετικά, κινδυνεύει να δει την επιρροή του να φθίνει, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι τι μπορεί να κάνει ο Τραμπ για να αποδείξει ότι η εξουσία του δεν εξασθενεί και αυτό σύμφωνα με το CNN εγείρει ανησυχία για απρόβλεπτες συνέπειες.