Το “δόγμα Νετανιάχου”: Μόνιμος πόλεμος χωρίς σαφή έξοδο- Στρατηγική ισχύος με υψηλό ρίσκο
✨Το Ισραήλ υπό τον Νετανιάχου υιοθετεί μια στρατηγική διαρκούς πολέμου με προληπτικές επιθέσεις και ζώνες ασφαλείας απέναντι σε Χαμάς, Χεζμπολάχ και Ιράν.
✨Αν και η στρατηγική βασίζεται σε επαναλαμβανόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις, η σύγκρουση παραμένει ανοιχτή, χωρίς σαφές σχέδιο εξόδου ή μακροχρόνιο διπλωματικό όραμα.
✨Η πίεση στις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις είναι μεγάλη, ενώ κριτικές εστιάζουν στην πολιτική σκοπιμότητα και στο διεθνές κόστος της συνεχούς στρατιωτικής κινητοποίησης.
✨Το Ισραήλ αντιμετωπίζει πολλαπλές απειλές χωρίς σαφή οδικό χάρτη, με στρατιωτικές επιτυχίες που δεν οδηγούν σε πολιτική ή διπλωματική λύση.
Μια νέα, άτυπη στρατηγική διαμορφώνει το Ισραήλ υπό τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, με τη σύγκρουση να μετατρέπεται σε διαρκή κατάσταση ασφαλείας και την κοινωνία να προετοιμάζεται για έναν παρατεταμένο, πολυμέτωπο πόλεμο απέναντι σε οργανώσεις όπως η Χαμάς, η Χεζμπολάχ και το Ιράν.
Η προσέγγιση αυτή βασίζεται στην προληπτική χρήση στρατιωτικής ισχύος και στη δημιουργία ζωνών ασφαλείας σε περιοχές όπως η Γάζα, ο Λίβανος και η Συρία, προκαλώντας όμως έντονη κριτική για έλλειψη σαφούς διπλωματικού ορίζοντα και για υπερφόρτωση των δυνατοτήτων της χώρας.
Το «δόγμα Νετανιάχου» και η λογική του διαρκούς πολέμου
Μετά την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, ο Νετανιάχου είχε δεσμευτεί για «ολοκληρωτική νίκη». Ωστόσο, δύο χρόνια αργότερα, η σύγκρουση παραμένει ανοιχτή σε πολλαπλά μέτωπα, ενώ ο ίδιος υιοθετεί μια ρητορική που παραπέμπει σε μακροχρόνια αντιπαράθεση χωρίς σαφές τέλος.
Αναλυτές κάνουν λόγο για μια «μετατραυματική» στρατηγική ασφάλειας, που διαμορφώθηκε ως άμεση αντίδραση στα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου, χωρίς να συνοδεύεται από ολοκληρωμένο σχέδιο εξόδου.
Η βασική λογική, όπως αποδίδεται στο κυβερνητικό επιτελείο, είναι ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να εξασφαλίσει μόνιμη ειρήνη, αλλά οφείλει να προλαμβάνει απειλές μέσω επαναλαμβανόμενων στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Προληπτικά πλήγματα και «ζώνες ασφαλείας»
Στον πυρήνα της στρατηγικής βρίσκεται η έννοια των προληπτικών επιθέσεων, με στόχο κάθε εν δυνάμει απειλή – από ένοπλες ομάδες έως πυραυλικά και πυρηνικά προγράμματα.
Παράλληλα, εξετάζεται η δημιουργία μόνιμων ζωνών buffer σε νότιο Λίβανο, Γάζα και Συρία, ώστε να απομακρυνθούν απειλές από τον ισραηλινό πληθυσμό. Ωστόσο, πρώην αξιωματούχοι προειδοποιούν ότι μια τόσο εκτεταμένη στρατιωτική παρουσία είναι δύσκολα βιώσιμη και ενδέχεται να ενισχύσει τη νομιμοποίηση οργανώσεων όπως η Χεζμπολάχ.
Πίεση στον στρατό και εσωτερικές αντοχές
Η ταυτόχρονη εμπλοκή σε πολλαπλά μέτωπα ασκεί πρωτοφανή πίεση στις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις (IDF), με στρατιωτικές πηγές να προειδοποιούν ότι απαιτούνται επιπλέον 15.000 στρατιώτες για να διατηρηθεί η επιχειρησιακή συνοχή.
Παρά την πίεση, δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι σημαντικό ποσοστό της ισραηλινής κοινωνίας εξακολουθεί να στηρίζει τη συνέχιση των επιχειρήσεων, γεγονός που ενισχύει τη θέση του Νετανιάχου.
Κριτική για πολιτική σκοπιμότητα και διεθνές κόστος
Οι επικριτές του κατηγορούν τον πρωθυπουργό ότι διατηρεί τη χώρα σε διαρκή πολεμική κινητοποίηση, τόσο για λόγους ασφάλειας όσο και για πολιτική επιβίωση, απορρίπτοντας κάθε αντίθετη άποψη ως «αντιπατριωτική».
Παράλληλα, δυτικοί εταίροι εκφράζουν ανησυχία ότι η στρατηγική «χτυπάμε παντού και πάντα» χωρίς διπλωματική διέξοδο υπονομεύει τη διεθνή θέση του Ισραήλ και δοκιμάζει τις σχέσεις του με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πολλαπλά μέτωπα και αβέβαιη προοπτική
Στο ιρανικό μέτωπο, ο στόχος φαίνεται να είναι η επιβράδυνση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της Τεχεράνης και όχι η ανατροπή του καθεστώτος, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων συγκρούσεων.
Στον Λίβανο και τη Γάζα, τα επιχειρησιακά σχέδια προβλέπουν διαδοχικές φάσεις έντασης, χωρίς σαφή κατάληξη. Σύμφωνα με αναλυτές, το βασικό πρόβλημα της στρατηγικής είναι ότι δεν μετατρέπει τις στρατιωτικές επιτυχίες σε μακροπρόθεσμο πολιτικό ή διπλωματικό αποτέλεσμα.
Η συνολική εικόνα παραπέμπει σε ένα ισχυρό, αλλά ταυτόχρονα στρατηγικά εγκλωβισμένο Ισραήλ, το οποίο επιχειρεί να διαχειριστεί πολλαπλές απειλές χωρίς να διαθέτει έναν σαφή οδικό χάρτη για την επόμενη ημέρα.